[7]: Μουσικές στη μικρή οθόνη για το πρώτο μισό του 2026

Ο ήλιος χαμηλώνει στον φεστιβαλικό ορίζοντα. Το μουντιάλ έφυγε. Οι ζέστες έχουν αρχίσει να σφίγγουν. Τα μπάνια του λαού ξεκίνησαν. Οι άδειες του Αυγούστου πλησιάζουν. Το TV Time κατέβασε ρολά μετά από δεκαπέντε χρόνια λειτουργίας. Οι εναλλακτικές προφανώς υπάρχουν, το κενό όμως παραμένει πολύ μεγάλο για να καλυφθεί έτσι απλά, και η συνειδητοποίηση πολύ πικρή για να παραβλεφτεί. Η καθιερωμένη αναδρομή δε γινόταν να απουσιάσει, σε κάθε περίπτωση.

Από εκείνα που έφτασαν κοντά στην τελική λίστα, δικαιωματικά αναφορά σε Billy Joel από φινάλε "The Boys", "How To Get To Heaven From Belfast" με Mary Wallopers και Spider-Noir με "You Know I'm No Good". Κάπου παραπίσω, ο δεύτερος κύκλος "Devil May Cry" έστησε το πιο 2006 πάρτι, ενώ οι Waterboys έβαλαν χρώμα στο "Something Very Bad Is Going To Happen" κι οι Chvrches έδωσαν ρέστα στο "Tell Me Lies". Για Dan Stephens να τραγουδάει Anthrax και Maiden στο "The Terror", τα λόγια περιττεύουν.

Οι υπεύθυνοι του Bear αποφάσισαν να αφήσουν έξω τους R.E.M., αλλά δε μπορούμε να τους κρατήσουμε κακία. Το υπέρτατο "Cocaine Blues" σκηνικό του "Fallout" έχασε για λίγο τη διορία. Η Lucky της Anya Taylor-Joy, που έχει προλάβει να παίξει σπουδαία μπάλα με Fiona Apple και Mysterines, ομοίως. Για "A Good Girl's Guide To Murder" και "The Vampire Lestat" δυστυχώς δεν βγήκαν τα κουκιά. Η παρουσίαση είναι αλφαβητική. Ακολουθούν μικρά spoiler.

1

Tool - "The Pot"
στο "56 Days"

Σε πνεύμα απόλυτης ειλικρίνειας, οι πιθανότητες να μην βρισκόταν μια, δυο ή ένα μάτσο από αφορμές τέλος πάντων για να συμπεριληφθεί εδώ μέσα ένα σόου στο οποίο τα πρόσωπα στην αφίσα είναι εκείνα του Avan Jogia και της Dove Cameron, έτερα ήμισυ της Halsey και του Damiano-των-Måneskin-David αντίστοιχα, ήταν περίπου μηδαμινές. Η παράλογα ταιριαστή  χρήση του "Unseen World" της Chelsea Wolfe έδειξε το δρόμο από νωρίς. Οι σφήνες από The Last Dinner Party, Radiohead, Tom Petty όσο η αφήγηση ξέφευγε πρόσθεσαν πόντους. Στο 'who are you to wave your finger?' το χειροκρότημα βγήκε αυθόρμητα. Η διασκευή της αυλαίας στο "Do I Wanna Know?" ήταν απλά το encore.

2

Τα πάντα
στο "Detective Hole"

Ήδη από την αρχική ανακοίνωση, οι ελπίδες για τη μεταφορά του λατρεμένου προβληματικού ντετέκτιβ τοποθετήθηκαν ψηλά. Από μόνη της, η ενεργός συμμετοχή του Jo Nesbø στο εγχείρημα ήταν αρκετή. Τα όποια ερωτηματικά σχετικά με τη μη επιλογή κάποιου παλιότερου βιβλίου της σειράς, αντί για το «Αστέρι Του Διαβόλου» είχαν σβήσει με τη συνειδητοποίηση της ιστορίας. Η πρώτη βόλτα στο καλοκαιρινό Όσλο δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Τα σκοτάδια, οι χαρακτήρες, ο ρυθμός, οι τοποθεσίες, όλα βγαλμένα απευθείας από τις σελίδες του μεγάλου Νορβηγού. Η επένδυση από Nick Cave & Warren Ellis κερδίζει άκοπα. Το "I Wanna Be Sedated" ακολουθεί σαν αντί-theme song. Τα περάσματα από  Sivert Høyem, 16 Horsepower και PJ Harvey, μεταξύ άλλων, βάζουν μια ακαταμάχητη κατακόκκινη πινελιά.

3

Slayer - "Raining Blood"

στο "Invincible"

Filler είπαν κάποιοι το "Hurm", το έπος το ίδιο που είδαμε στην τέταρτη σαιζόν του "Invincible". Που σκάει ο Mark ο Grayson και συμμαχεί με τον Σατανά - στον οποίο δανείζει τη φωνή του ο τεράστιος Bruce Campbell - για να αντιμετωπίσουν παρέα τη Volcanikka που του έχει πάρει τον θρόνο. Και κάπου εκεί, χωρίς καμία διάθεση για λεπτότητες, σκάει το "Raining Blood" και όλα πλέον μοιάζουν συνειδητά. Η κορυφαία ίσως στιγμή του thrash metal γίνεται το soundtrack μιας αιματοβαμμένης - ακόμη και για τα standards της σειράς - μάχης που μοιάζει να έχει βγει από τα πιο gore όνειρα των Slayer. Όπως ίσως ήδη γνωρίζετε, η συγκεκριμένη ιστορία δεν υπήρχε στα comics και γράφτηκε ειδικά για τη σειρά, με τον Robert Kirkman να παίρνει μια ιδέα που είχε εγκαταλείψει και να την φέρνει κατευθείαν στη μικρή οθόνη. Το αποτέλεσμα δικαιώνει απόλυτα την απόφαση του καθώς ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια στην ιστορία του metal βρίσκει την θέση του στην Κόλαση, ντύνοντας μια σκηνή που, ακόμη και αν το θέλαμε, δύσκολα θα ξεχνούσαμε.

4

Wolf Alice - "Silk"
στο "Margo's Got Money Problems"

Αν θέλαμε να μιλήσουμε αντικειμενικά (sic), η πανηγυρική σεκάνς με "Rebel Yell" στο Βέγκας θα είχε κάθε λόγο να κερδίσει. Όπως τα σαράντα πέντε λεπτά του επεισοδίου απεικονίζουν ιδανικά το φάσμα της ανθρώπινης φύσης των χαρακτήρων της, ακριβώς έτσι το συγκεκριμένο τρίλεπτο εστιάζει στην φωτεινή πλευρά τους, αναγνωρίζοντας κι αφήνοντας έστω στιγμιαία τους προβληματισμούς στο φόντο. Η λάμψη του ντουέτου Elle Fanning και Michelle Pfeiffer, σε συνδυασμό με τις ανατροπές λίγο πριν και λίγο μετά, κάνει το σύνολο να χτυπάει τόσο σωστά. Επειδή ωστόσο δεν είμαστε από εκείνους, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η χαοτική βουτιά δύο επεισόδια αργότερα, με αποχρώσεις του μαύρου και του λευκού για σβήσιμο, μίλησε ακόμα περισσότερο στην καρδούλα μας.

5

Sharon Van Etten - "Femme Fatale"
στο "Maximum Pleasure Guaranteed"

Πιθανότατα η πιο τηλεοπτική από τις επιλογές αυτού του μικρού αφιερώματος. Με την καλή έννοια, βεβαίως. Προσγειωμένη παραγωγή. Τόσο-όσο τραβηγμένη κεντρική ιδέα. Ύφος που πηγαίνει από περιπέτεια σε κωμωδία κι από εκεί σε αστυνομικό θρίλερ μέσα σε δευτερόλεπτα. Ροή που αφήνει περιθώριο μόνο για ανάσες. Καλά τοποθετημένες ανατροπές. Ακόμα καλύτερα κοψίματα στο τέλος των επεισοδίων. Η Tatiana Maslany κάθεται με πλατύ χαμόγελο στον soccer mom θρόνο που είχε αφήσει κοντά μια δεκαετία πίσω, αποχαιρετώντας το "Orphan Black". Το συνοδευτικό καστ στέκεται άξια στο πλευρό της μπροστάρισσας. Λιτή, οριακά παλαιάς κοπής, διασκέδαση. Επιβεβλημένη αναφορά και στο απροειδοποίητο ξέσπασμα με "Combustion" από Meshuggah.

6

Monkeys Factory - "Scatole Di Carta"
στο "My 2 Cents"

Η τρίτη σεζόν των animated ιστοριών του Zerocalcare μάλλον είναι και η πιο «στρωτή» αφηγηματικά. Το "My 2 Cents", παρά τη σαφή και όχι τόσο γοητευτικά χαοτική δόμηση των εύθραυστων χαρακτήρων, καταφέρνει να σε κρατήσει με κομμένη την ανάσα σε κάθε του επεισόδιο, επειδή ανά πάσα στιγμή νιώθεις πως όλα είναι έτοιμα να καταρρεύσουν. Υπό σημεία, ο παραλογισμός των συγκοινωνούντων δοχείων που είναι το πλέγμα των ζωών των πρωταγωνιστών βρίσκει στόχο σε μεγάλο κοινωνικό βάθος, ενώ σε άλλα διαφαίνονται αφηγηματικές συμβάσεις. Με ένα soundtrack για σεμινάριο, που μαζί με τις εικόνες μεγιστοποιεί στο έπακρο τις άρρητες συναισθηματικές καταστάσεις, το (ιταλιστί) "Due Spicci" είναι μια ιστορία που αξίζει να ακολουθήσεις μέχρι το τελευταίο καρέ. Στο σημείο δε, που σκάει δίκαιο ιταλικό hardcore punk και μετατρέπονται όλα σε συναισθηματικό μπιλμπάο, χαμογελάς, βουρκώνεις, χειροκροτάς. Ο Zero είναι η φωνή μιας γενιάς και το επιβεβαίωσε ξανά.

7

Iron Maiden - "The Trooper"
στο "Stranger Things"

Η θέση ήταν κλειδωμένη από την πρωτοχρονιά. Κυριολεκτικά. Λαμβάνοντας υπόψη το εκτόπισμα και τη λογική της δημιουργίας των αδερφών Duffer, το ενδεχόμενο να έκλειναν αψεγάδιαστα τα όσα μέτωπα είχαν ανοίξει στους τέσσερις πρώτους κύκλους έμοιαζε πρακτικά απίθανο. Παρά τις όποιες μικρές ή μεγαλύτερες μουτζούρες, το επίπεδο διατηρήθηκε αισθητά ψηλότερα από «λίαν καλώς για χάρη του παλιού καλού καιρού». Όχι εκεί πάνω, αλλά και πάλι. Η σελίδα με τη λίστα από νοσταλγικά σουξέ ξαναγέμισε. Οι κορυφώσεις έπαιξαν σαν ωραιότατη υπενθύμιση για το πώς η παρέα από το Hawkins μπήκε με το σπαθί τα ζάρια της στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, μια φορά κι έναν καιρό. Το συμπληρωματικό "Tales From '85" πρόσθεσε έναν ευχάριστα κομιξίστικο αστερίσκο.