[7+7]: Μουσικές στον κινηματογράφο, Vol. 2025

Είμαστε fashionably late, το ξέρουμε. Ο καιρός των αφιερωμάτων στα καλύτερα της χρονιάς που έφυγε έχει ολοκληρωθεί, πότε όμως μας πτόησε κάτι τέτοιο; Το στήσιμο βάσει του παραδοσιακού needle drop κανόνα παραμένει απαράλλαχτο, με έναν πρόσθετο υποκειμενικό αστερίσκο σχετικά με περιστάσεις που παρότι η μουσική έχει γραφτεί στοχευμένα για την ταινία, παίζει τόσο καλά. Για δεύτερη συνεχόμενη φορά, το μέγεθος κλειδώνει στο τυχερό δεκατέσσερα.

Εύφημος μνεία στο άνοιγμα για σεμινάριο τρόμου του "Weapons" με George Harrison. Δευτερευόντως στους Zeppelin της F1 των Brad Pitt & Joseph Kosinski, στο "The Housemaid" για το αριστοτεχνικό πλασάρισμα Lana Del Rey, στα χωρίς λόγο ή αιτία καπνισμένα κλεισίματα ματιού του "Eenie Meanie" και στο "Father Mother Sister Brother" του Jim Jarmusch. Ο Scott Derrickson κέρασε Floyd και Yeah Yeah Yeahs στα "Black Phone 2" και "The Gorge", αλλά έχασε στις λεπτομέρειες.

Όλα τα βραβεία δικαιωματικά στους Nine Inch Nails για το "Tron: Ares". Από κοντά στη γωνιά της επιστημονικής φαντασίας, το διαστημικά γκροτέσκο "Ash" και ο Flying Lotus. Στην κατηγορία theme song, οι Halsey & Amy Lee μοίρασαν πόνο για λογαριασμό της "Ballerina", ενώ οι Λεξ & Kepler Is Free τα είπαν ολόσωστα στη «Σπασμένη Φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη. Πρώτου γυναικείου επιστροφής στο μέλλον, από κοινού σε Jamie Lee και Lindsay. Δεν θα δεχθούμε σχόλια.

Η σειρά παρουσίασης είναι αλφαβητική. Τα θύματα διανομής και οι streaming-only περιπτώσεις δεν γινόταν να απουσιάζουν, τουλάχιστον διατηρήθηκαν στο ελάχιστο. Οι ακούσιες παραλήψεις θεωρούνται δεδομένες, όπως πάντα. Ακολουθούν μικρά spoiler. Εξώφυλλο από τον Bartos Gyorgy.

1

Godspeed You! Black Emperor - "East Hastings"
στο "28 Years Later"

Όταν ξεκινούσε το ταξίδι στη μολυσμένη Βρετανία των 28, θα ήταν επιεικώς λίγο το να ειπωθεί ότι ο κόσμος ήταν διαφορετικός. Από τότε, το ιδίωμα του τρόμου έχει αλλάξει σε βαθμό που πρακτικά δεν χωράει σε λέξεις. Τα ζόμπι βγήκαν από κρυμμένα υπόγεια και σκονισμένες σελίδες, άγγιξαν πραγματικά ευρύ ακροατήριο, έφτασαν σε κορεσμό, και ξαναχάθηκαν στη λήθη του mainstream. Οι Danny Boyle & Alex Garland ήταν παρόντες από την αρχή. Τα κύματα που αντιμετώπισαν μέχρι να υλοποιήσουν το τρίτο μέρος της σειράς θα είχαν λυγίσει τους περισσότερους. Η μετατόπιση σκηνικού από το αστικό τοπίο σε ένα μικρό, αποκομμένο νησί βγάζει τέλειο νόημα. Το ξεδίπλωμα της ιστορίας δεν αστοχεί. Το γύρισμα από "F♯ A♯ ∞" αξίζει χειροκρότημα.

2

Townes Van Zandt - "I'll Be Here In The Morning"
στο "Americana"

'Goddamn right I said Dolly Parton twice!' Αμερικανική επαρχία, κλεμμένα κειμήλια και καταραμένοι χαρακτήρες· μία συνταγή εμπνευσμένη από τον τιμημένο τσελεμεντέ των αδερφών Κοέν, με ένα σύγχρονο τουίστ. Η κορύφωση της υστερικής δεκάλεπτης εισαγωγής με το άσμα του αείμνηστου country θρύλου θέτει τον τόνο πανηγυρικά. Οι στροφές από κεφάλαιο σε κεφάλαιο παίρνονται όλο στυλ. Η Sydney Sweeney βγαίνει νικήτρια σε κόντρα ρόλο. Το άστρο της Halsey λάμπει πέρα από κάθε προγνωστικό. Ο Zahn McClarnon βάζει σφραγίδα αξιοπιστίας. Λαμβάνοντας υπόψη το χρονικό πλαίσιο, το ερώτημα αν ο στίχος του "The Great Impersonator" πάρθηκε από δω ή το αντίστροφο, προσθέτει αλατοπίπερο για δυνατούς λύτες.

3

Green Day - "Basket Case"

στο "Bugonia"

Ας μην κοροϊδευόμαστε φίλες και φίλοι, για όλες τις μπίνγκο κάρτες που είχαμε σημειώσει τη χρονιά που έφυγε, το «Γιώργος Λάνθιμος + Emma Stone + Green Day + εξωγήινοι» δεν υπήρχε ανάμεσά τους, αλλά γιατί όχι. Το τρίτο πόνημα του ντουέτου στα τελευταία τρία χρόνια έχει κάθε λόγο να κριθεί σαν το πιο ευθύ στην άτυπη σύγκριση, αυτό όμως λέει ένα μέρος της αλήθειας. Το υπόλοιπο δίνεται από τους αντισυμβατικούς ρυθμούς, το στριφνό ξεδίπλωμα και τα ξεσπάσματα. Μιλώντας για το πάτημα του κουμπιού στο κασετόφωνο, το ότι αρχικά θα ακουγόταν άλλο τραγούδι δεν μειώνει στο ελάχιστο το πόσο καλά στέκεται εν τέλει το αποτέλεσμα, και σε πνεύμα απόλυτης ειλικρίνειας το όλο πράγμα δεν μας φαίνεται καν παράξενο.

4

Οι Idles
στο "Caught Stealing"

Κατά πάσα βεβαιότητα η λιγότερο Aronofsky-esque στιγμή στην καριέρα του Darren Aronofsky, που ωστόσο μέχρι το τέλος της καταφέρνει να δικαιολογήσει σε κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό βαθμό την υπογραφή του δημιουργού της. Ανάμεσα στο γκανγκστερικό στήσιμο και τα κωμικά περάσματα, οι παραλληλισμοί με Guy Ritchie μοιάζουν αναπόφευκτοι. Την ίδια στιγμή, οι αυστηρά γκρίζες αποχρώσεις των χαρακτήρων και η απεικόνιση της Νέας Υόρκης στη δεκαετία του '90 αρκούν για να ισορροπήσουν την πλάστιγγα. Ο Austin Butler δίνει ένα αναπάντεχο ρεσιτάλ. Οι Idles και η απίθανη συνοδευτική λίστα ταιριάζουν ιδανικά με τη μοϊκάνα του Matt Smith.

5

Goo Goo Dolls - "Iris"
στο "Companion"

Ένα κάπως αταίριαστο ζευγάρι. Μία εκδρομή με φίλους σε ένα φανταχτερό εξοχικό κάπου στα βουνά. Μερικές εμφανώς φουτουριστικές πινελιές. Κάμποσα ραγίσματα στη χημεία μεταξύ των παρευρισκόμενων. Ένα σαββατοκύριακο που δεν θα πάει ακριβώς όπως φαινόταν αρχικά. Το "Companion" είναι από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις που (α) έχουμε προτείνει σε τυχαίο κόσμο βγαίνοντας από την αίθουσα, (β) συνιστούμε ανεπιφύλακτα σε κάθε ενδιαφερόμενο να μπει με όσο το δυνατόν λιγότερες πληροφορίες και (γ) θέλαμε πραγματικά μόνο μία αφορμή για να συμπεριλάβουμε στο μικρό μας άρθρο. Το εμβληματικό κομμάτι από το οποίο ονομάστηκε ο χαρακτήρας της Sophie Thatcher μας έδωσε το τελευταίο χωρίς πολλά-πολλά.

6

Bob Dylan - "Like A Rolling Stone"
στο "A Complete Unknown"

Όσο εύκολα μπαίνει το "Highway 61 Revisited" στην κορυφαία βαθμίδα δίσκων του Ντύλαν, τόσο εύκολα έγινε η παρούσα επιλογή. Σίγουρα, οι βιογραφίες είναι ζόρικο είδος και το γεγονός ότι μιλάμε για εν ζωή πρόσωπο περιπλέκει την κατάσταση περισσότερο. Από την άλλη, ο James Mangold έχει αποδείξει ξανά και ξανά πως έχει όλα όσα χρειάζονται για να ανταπεξέλθει σε δύσκολες αποστολές, και τα καταφέρνει περίφημα για ακόμα μια φορά. Ο Timothée Chalamet αστράφτει αυτοπεποίθηση. Η απεικόνιση της εποχής γίνεται με μεράκι και σεβασμό. Το δίδυμο Elle Fanning & Monica Barbaro σε στιγμές κλέβει τον κεντρικό προβολέα. Οι παγίδες αποφεύγονται σε υπερθετικό βαθμό. Ο Edward Norton παίζει σαν άσσος στο μανίκι. Η βόλτα στο Νιούπορτ δένει σαν υπέροχος φιόγκος.

7

John Prine - "In Spite Of Ourselves"
στο "Die My Love"

Ενός λεπτού σιγή για όσους μπήκαν βλέποντας τα μεγάλα ονόματα στη μαρκίζα και περιμένοντας ένα ρομαντικό δράμα, ή σκέτο ρομάντζο χειρότερα. Κυριολεκτικά τίποτα εδώ μέσα δεν μπορεί να περιγραφεί ως απλό. Οι χαρακτήρες παρουσιάζονται μονάχα μέσω των πράξεων τους. Η γραμμικότητα του χρόνου σπάει πιο συχνά από όσο ακολουθείται. Οι ερμηνείες τραβάνε στα άκρα, με τη Jennifer Lawrence να τα ξεπερνά συχνά-πυκνά. Η αφήγηση ουσιαστικά είναι μία χαοτική απόδοση ενός χάους. Στο τεχνικό κομμάτι γενικά, και τη σκηνοθεσία της τιτάνιας Lynne Ramsay ειδικότερα, γίνεται το έλα να δεις. Υπό άλλες συνθήκες το σπάσιμο με Cream και το σβήσιμο με "Love Will Tear Us Apart" θα διεκδικούσαν θέση. Πρακτικά, το διπλό 'perfect driving tune' κάρφωσε τρίτη κι εξαφανίστηκε στο φλεγόμενο ηλιοβασίλεμα.

8

The Spencer Davis Group - "Gimme Some Lovin'"
στο "The Life Of Chuck"

Στη γεμάτη λίστα από αξιοπρόσεκτες μεταφορές έργων του Stephen King σε μικρή και μεγάλη οθόνη των τελευταίων ετών, με τον "Running Man" του Edgar Wright υποψήφιο στην ανασκόπηση ελέω "Search And Destroy", η «Ζωή Του Τσακ» είχε αυτό το κάτι που έκανε τη διαφορά. Τι ακριβώς είναι αυτό; Ίσως η φυσικότητα που βγάζει ο Tom Hiddleston στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ίσως ο αλάνθαστος Mark Hamill. Ίσως όλο, όλο όμως, το υπόλοιπο καστ που γεμίζει σαν έναστρο ουρανό κάθε κάδρο. Ίσως η βαθιά ανθρώπινη γλύκα του περιεχομένου. Ή ίσως η απόδοσή του μέσα από τα μάτια του πολυαγαπημένου Mike Flanagan. Οι τρεις χορευτικές σεκάνς είναι η μία καλύτερη από την άλλη.

9

Sam & Dave - "Hold On, I’m Coming"
στο "No Other Choice"

Η επιστροφή του μέγα Park Chan-wook με νέα ταινία–διασκευή σε Κώστα Γαβρά και μεταφορά του The Ax του Donald Westlake, δεν θα μπορούσε να μην είναι κοινωνικά αιχμηρή αλλά και γελοιωδώς εξωφρενική. Σε μια χρονιά που κορυφαίοι σκηνοθέτες έδωσαν έντονο πολιτικό στίγμα, η κριτική του “No Other Choice" στον καπιταλισμό και τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου της αστικής τάξης, δεν θα μπορούσε να μην ξεχωρίσει. Ειδικά δε, όταν καταφέρνει να αποτυπώνει σουρεαλιστικά σκηνικά με τόσο φυσικό τρόπο, όπως τη στιγμή που σκάει το διαχρονικό άσμα των Sam & Dave, εκτροχιάζοντας οριακά την ταινία, τότε μόνο να παραδοθείς μπορείς. Έπος.

10

Jonny Greenwood -"River Of Hills"
στο "One Battle After Another"

Δεν είναι πως δεν το έχει ξανακάνει ο Greenwood, είναι μάστορας σε αυτά. Γνωρίζει πώς να αναδεικνύει τις δυναμικές κάθε ταινίας που «ντύνει μουσικά» με τα θορυβώδη του soundtrack, αλλά εδώ βρήκε και έδεσε με τους φρενήρεις ρυθμούς που επέβαλε ο Paul Thomas Anderson. Ένα σενάριο, εμπνευσμένο από το "Vineland" του Pynchon που δουλευόταν κοντά 20 χρόνια, ένα all-star cast και η αποκάλυψη της Chase Infiniti, ένα αιχμηρό, διπλής όψεως μαχαίρι που στρίβει στην πληγή των εσωτερικών κοχλασμών της αμερικανικής κοινωνίας, παίρνοντας θέση, και τι θέση. Το θάρρος του "One Battle After Another" να μην σταματήσει πουθενά, το καθιστά ένα κινηματογραφικό επίτευγμα, που κερδίζει και το πιο απαιτητικό.

11

Doechii - "Nissan Altima"
στο "One Of Them Days"

Η επιστροφή της αγαπημένης Keke Palmer σε κωμωδία και ο πρώτος proper ρόλος της υπέρτατης SZA σε ταινία έμελλε να ήταν μια παραλλαγή του αγαπημένου "Friday" (1995). Ως σωστό female buddy comedy, το "One Of Them Days" διαθέτει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που τιμά γενεαλογία αλλά προκύπτει ιδιαίτερα μοντέρνο, κλείνει το μάτι σε έμφυλα/ταξικά ζητήματα, αλλά και προβληματικές της καλλιτεχνικής ιδιότητας, και όταν πρέπει να πατήσει γκάζι, το κάνει με εξαιρετική άνεση. Μόνο έκπληξη λοιπόν δεν μπορεί να είναι η σκηνάρα όπου η θεά Doechii με το σαρωτικό "Nissan Altima" ντύνει μουσικά ένα χαοτικό hustle. Certified hood classic.

12

New Order -"World (Price Of Love)"
στο "Sentimental Value"

Το ότι ο Joachim Trier είναι μέγας οπαδός του alternative, το ξέραμε. Εξαιρετικός στην αποτύπωση της μελαγχολίας και των εσωτερικών συγκρούσεων, στο σπουδαίο "Sentimental Value" φρόντισε ώστε κάθε needle drop να έχει κινηματογραφική σημασία. Ο διάλογος στον οποίο «παρεμβάλλονται» οι New Order, φαντάζοντας ως ηχητικό ισοδύναμο της σκηνοθετικής προσέγγισης, είναι κομβικός για το ψυχογράφημα μιας οικογένειας, η οποία βλέπει τη ζωή της να διασταυρώνεται με την καλλιτεχνική δημιουργία, σε μια ταινία που παρά την διεισδυτική της θεματική σε ένα ζόρικο ζήτημα, προσφέρει μια λύτρωση που όχι μόνο είναι καλοδεχούμενη, αλλά εξυψώνει και την προσέγγισή της. Ρεσιτάλ παντός εμπλεκομένου.

13

Τα πάντα
στο "Sinners"

Θα το πούμε, και ας μην πρωτοτυπούμε. Το "Sinners" είναι η πιο σημαντική ταινία που είδαμε το 2025, και για εμάς εδώ, η καλύτερη. Το αριστούργημα του Ryan Coogler, δεν δείχνει απλά μια φωτεινή και ουσιώδη εναλλακτική για τις blockbuster διανομές και τα αδιέξοδα των μεγάλων στούντιο, αλλά φέρνει με τόση ζέση εντός του ένα θαρραλέο όραμα για τον μαζικό, κοινωνικά ευαίσθητο κινηματογράφο. Εξευγενισμός, ρατσισμός, οικειοποίηση και εμπορευματοποίηση μουσικών ρευμάτων και κουλτουρών, άριστη αξιοποίηση της σημειολογίας δύο μύθων (του βαμπιρικού και του φαουστιανού), διαγενεακή σύνδεση της εξέλιξης της μαύρης κουλτούρας, αναζήτηση διαφυγής από το περιθώριο. Και της μουσικής. Αυτής της μουσικής, που, οι Ludwig Göransson και Raphael Saadiq, την αποτύπωσαν, από delta blues και irish folk μέχρι funk και rhythm and blues, με τρόπο που έγραψε ιστορία. Και μια σκηνή for the ages.

14

Teddybears & Iggy Pop - "Punkrocker"
στο "Superman"

Η θέση είχε κλειδώσει από την πρώτη προβολή και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Οι προσδοκίες γύρω από την επαναφορά του ανθρώπου από ατσάλι μετά το όχι τόσο μακρινό στραπάτσο ήταν εξαρχής πολλές, αφενός λόγω του ίδιου του χαρακτήρα, και αφετέρου γιατί James Gunn. Από τον πολύχρωμο κόσμο, το μεταξύ-μας-όλοι-ξέρετε-ποιος-είναι-πάμε-να-περάσουμε-καλά στήσιμο και το γνήσια φωτεινό συναίσθημα που σπάει μέχρι και τις πιο σκοτεινές σκηνές, μέχρι την επιβλητική παρουσία του David Corenswet, τον κομιξίστικα απολαυστικό Nicholas Hoult ως Lex Luthor και την τετράποδη τρέλα του Krypto, η κούρσα κερδίζεται με χαρακτηριστική άνεση. Η κορύφωση με Iggy είναι ήδη κλασική. Kindness is the real punk rock, indeed.