[7]: Αυτός ο κόσμος δεν άξιζε τους Roadies

Νομίζω ότι το ευρύ κοινό δεν έχει ιδέα τι κάνουν οι roadies. Να είναι όλοι τους καλά. Εγώ απλώς παίζω τα τραγούδια. Εκείνοι κάνουν τη συναυλία να συμβεί. Όταν το πρώτο πράγμα που εμφανίζεται σε ένα πιλοτικό επεισόδιο είναι αυτή η ατάκα, με την υπογραφή του Tom Petty βεβαίως, ξέρεις ότι οι πιθανότητες ήττας μειώνονται κατακόρυφα. Δεν έχεις απέναντί σου μία ακόμα σειρά που χρησιμοποιεί τη μουσική ως εργαλείο για επίκληση στο συναίσθημα, ούτε καν σαν θέμα γύρω από το οποίο περιστρέφεται. Εδώ μιλάμε για μία από τις σπάνιες περιπτώσεις που έχουν φτιαχτεί με ατόφιο μεράκι και την κουβαλάνε στην ψυχή τους.

Η πλοκή εκτυλίσσεται μακριά από κόκκινα χαλιά. Οι ροκ σταρ με τους πλατινένιους δίσκους στο μεγαλύτερο ποσοστό απουσιάζουν. Η σκιά τους πέφτει τακτικά στα πλάνα, το κάδρο όμως μένει καρφωμένο στα πρόσωπα πίσω από τους προβολείς, κι οι ιστορίες τους δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν. Δεδομένου του πλαισίου, η ακύρωση με την ολοκλήρωση της πρώτης σαιζόν ήρθε αναμενόμενα. Το ότι η αναγνώριση δεν ακολούθησε ποτέ, λέει περισσότερα για το streaming παρόν, παρά για ό,τι άλλο. Οι αλήθειες κάποιων αφανών ηρώων υπάρχουν εκεί για κάθε ενδιαφερόμενο. Επειδή όταν η μνήμη δεν είναι αρκετή, χρειάζεσαι ένα σουβενίρ.

Αντί για ένα κατεβατό τραγουδιών ή μία σειρά ασυνάρτητων προτάσεων αποθέωσης, τα εφτά πραγματάκια που ακολουθούν θα μπορούσαν να διαβαστούν ως στοιχεία που κάνουν το αποτέλεσμα να ξεχωρίζει ή ως βασικά σημεία σε μια απόπειρα να διαδοθεί το κατά Kelly Anne ευαγγέλιο, έστω και μία δεκαετία αργότερα με επετειακή αφορμή. Ακολουθούν μικρά spoiler.

1

Ο Cameron Crowe

Ο δημιουργός του εγχειρήματος και κατά το ήμισυ σεναριογράφος-σκηνοθέτης. Σε περίπτωση που το όνομα δεν σου λέει κάτι, σκέψου "Almost Famous", "Vanilla Sky", "Jerry Maguire" ή "Say Anything". Αν ψάχνεις τη σύνδεση με τη θεματολογία, πέρα από το προφανές πρώτο της παραπάνω τριάδας, μπορείς να ρίξεις μία ματιά στο grunge-ικό έπος "Singles" ή να κατευθυνθείς προς τον διάδρομο των ντοκιμαντέρ για "Heartbreakers Beach Party" και "Pearl Jam Twenty". Αν συνεχίζεις να μην βρίσκεις τίποτα, το κρίμα πέφτει όλο στο λαιμό σου, δεν θα αναλύσουμε τί και πώς επί του παρόντος και δεν θα δεχθούμε σχόλια. Απλά άνοιξε κανένα βιβλίο.

2

Η οικογένεια του road crew

Από μόνο του το ανσάμπλ είναι για κορνίζα. Το άχαστο ζεύγος Carla Gugino & Luke Wilson. Η παντοτινή indie film πριγκίπισσα Imogen Poots. Ο πιο εγγλέζος πεθαίνεις Rafe Spall. Ο Colson Baker, γνωστός και ως MGK, τέσσερα χρόνια πριν το τετραπέρατο "Tickets To My Downfall". Οι Luis Guzmán και Ron White να κλέβουν σκηνές σε τυπικά/άτυπα συνοδευτικούς ρόλους. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Κι αν έχουμε δει αντίστοιχες περιπτώσεις να αποτυγχάνουν παταγωδώς λόγω χλιαρών υλοποιήσεων, το πράγμα εδώ παίζει ανάποδα. Οι χαρακτήρες πατάνε γερά στη γη. Οι αλληλεπιδράσεις πετυχαίνουν κέντρο με τον πιο φυσικό τρόπο. Η χημεία κερδίζει από το πρώτο δευτερόλεπτο.

3

Η περιοδεία

Το εύρημα πάνω στο οποίο χτίζεται ο κύκλος φαντάζει τόσο εξωφρενικά απλό που είναι απορίας άξιο πώς δεν είχε ήδη χρησιμοποιηθεί άπειρες φορές. Όπως συμβαίνει συχνά με ιδιοφυείς ιδέες. Κάθε επεισόδιο αντιστοιχεί σε μία ημέρα από την περιοδεία των Staton-House Band, ενός φανταστικού-αλλά-κάτι-παραπάνω-από-πιστευτού συγκροτήματος που ενώ γεμίζει αρένες, μοιάζει παγιδευμένο στην επιτυχία του. Κάθε στάση περικλείει ένα μικρό ραβασάκι στην αντίστοιχη πόλη. Κάθε μπάσιμο σε venue ξεχειλίζει θαυμασμό. Κάθε βόλτα με το λεωφορείο σκάει σαν το πιο απίθανο road trip. Κάθε αναποδιά στο πρόγραμμα λειτουργεί σαν ευκαιρία για να εμφανιστούν...

4

Οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι

...βαθιά ανάσα: The Head And The Heart, Reignwolf (αρκετά πριν το "Hear Me Out"), Lindsey Buckingham, The Ting Tings, Lucius, Halsey (πάνω στην κάψα του "Badlands"), Jim James, Phantogram, John Mellencamp, Eddie Vedder (επειδή, προφανώς), Robyn Hitchcock, Jackson Browne, Greg Leisz, Gary Clark Jr. και Nicole Atkins. Ως μια εκδοχή των εαυτών τους, για να παίξουν, προφανώς. Μην προσπαθήσεις να βρεις γραμμή που να ενώνει τα ονόματα, πέρα ίσως από 'Rocking choice' αυτοκόλλητα. Δεν υπάρχει λόγος. Οι επιλογές έγιναν από αληθινούς μουσικόφιλους, όχι από κάποια μεγαλοδισκογραφική ή έναν αλγόριθμο του τότε. Μπες με ανοιχτά αυτιά κι απόλαυσέ το.

5

Η ανατροπή των προσδοκιών

Η λέξη «διαβολικό» δεν αρκεί για να περιγράψει το γύρισμα της κάμερας προς τη συναυλιακή μεριά και δη στους ανθρώπους που κάνουν τη βρώμικη δουλειά εκεί, σε ένα κόσμο διαχρονικά κολλημένο με φαντασμαγορικά σκηνικά και γυαλισμένα rock 'n' roll αφηγήματα. Οι δεισιδαιμονίες, η πίεση, οι νίκες, τα πάντα αποκτούν μια χροιά διαφορετική από τη συνηθισμένη. Το γεγονός ότι οι μουσικές μένουν στο επίκεντρο, παρά την αλλαγή οπτικής γωνίας, θα ξαφνιάσει μόνο κάποιον εντελώς άσχετο με το αντικείμενο. Η σχεδόν αφιλτράριστη προσέγγιση στην παρουσίαση των επιφανών προσώπων, της μπίζνας και των παρατρεχάμενων είναι σκέτη απόλαυση.

6

Το τραγούδι της ημέρας

Με κίνδυνο να πνιγούμε στην επανάληψη, θα το πούμε μία τελευταία φορά· ο ήχος εδώ μέσα είναι το άλφα και το ωμέγα. Οι λίστες των κομματιών αυτούσιες θα είχαν κάθε λόγο να περάσουν για γουστόζικα mixtapes ή να σταθούν σαν ραχοκοκαλιά για ραδιοφωνικές εκπομπές, κι όμως αυτές δεν αντιστοιχούν ούτε καν στη μισή μαγεία. Κάθε τηλεοπτική μέρα, ο εκάστοτε γκεστ παίρνει μία κιθάρα, ένα μικρόφωνο, κάτι τέλος πάντων, και κερνάει ένα 100% ζωντανό performance, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δένει την αφήγηση. Υποκειμενικά μιλώντας, τα πρόσωπα της παρέας και των περαστικών στο άκουσμα του "Bleed To Love Her" μόνο με μία ακουστική σε ένα μικρό δωμάτιο λένε τα πάντα.

7

«Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις»

Σε μία στιγμή μεγαλειώδους αυτοκριτικής, το πέρασμα της ημί-καταραμένης περιοδείας από την Ατλάντα παρομοιάζεται με «ταινία του Φελίνι σε συνδυασμό με ένα επεισόδιο των Monkees», και η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα υπάρξει πιο ταιριαστή σύνοψη. Οι αναφορές στους ήρωες του παρελθόντος γίνονται με αγάπη και σεβασμό. Το βλέμμα καρφώνεται στη βιομηχανία χωρίς λεπτότητα. Η τρέλα και η τέχνη στέκονται δίπλα-δίπλα. Η νυχτερινή αναδρομή στους Skynyrd έχει κλειδωμένη θέση στο τηλεοπτικό ροκ πάνθεον. Όσο κι αν θα θέλαμε άλλες χίλιες μέρες με την ομάδα, ελπίδες για επιστροφή δεν υπήρξαν ποτέ. Κρίμα, σαφέστατα, αλλά έτσι είναι το σωστό. Αφήνεις ό,τι έχεις στο σανίδι και αποχωρείς. Όχι playback. Όχι encore.