Night Spectre

Από τούτες εδώ τις σελίδες υποστηρίζω δοθείσης ευκαιρίας, πως το εγχώριο heavy metal βρίσκεται σε χρόνιο «πριαπισμό», ας το θέσω χοντρικά από 2010 και πέρα. Κάθε χρονιά κυκλοφορούν μουσικές που δεν τις χωρά ο τόπος, γίνονται κτήμα πολλών «βαρβάρων», σχηματίζοντας με αυτόν τον τρόπο έναν πυρήνα συγκροτημάτων και μουσικής που φέρει τον επιθετικό προσδιορισμό hellenic, συνώνυμο πλέον της ποιότητας και της εγγύησης. Όπως η εταιρεία μέσω της οποίας κυκλοφορούν οι Αθηναίοι το ντεμπούτο τους.

Σαν βλέπω την ένδειξη ντεμπούτο, κάτι σκιρτάει μέσα μου, γεννιέται και γιγαντώνεται μια ανυπομονησία παρόμοια με την αναμονή κάτι σπουδαίου, έτοιμου να χτυπήσει την πόρτα ανά πάσα στιγμή. Το αντιλαμβάνομαι ως αντίστοιχο μιας φωτογραφίας: η αποτύπωση/παρουσίαση/πρόταση μουσικής σε μια συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο, υπό συγκεκριμένες συνθήκες: κόπος, ξενύχτι, ιδρώτας, άγχος, ένταση, χαρά, στερήσεις. Και μετά, τα «γεννητούρια».

Κάποια, με ένδειξη πρόωρα. Που χρήζουν περαιτέρω και εντατικής φροντίδας για την ανάπτυξή τους. Ορισμένα, σε κανονικά και φυσιολογικά πλαίσια που θα λάβουν ένα μικρό ραφινάρισμα στη συνέχεια και μερικά «μπαμπάτσικα». Το εν λόγω ντεμπούτο ανήκει στην τελευταία κατηγορία, και μοιάζει με τον θρυλικό Ηρακλή στην κούνια. Χειροδύναμος, με άγνοια κινδύνου, να σφίγγει και να πνίγει τον όφιν τον πονηρόν που έστειλε η Ήρα να τον ξεκάνει.

Μπορεί να σχηματίστηκαν το 2024 και κάποιες ιδέες να κρατάνε ακόμα πιο πίσω, γεγονός είναι πως η μπάντα ακούγεται και αποδίδει λες και πρόκειται για ουίσκι δεκαετούς ωρίμανσης σε cherry/rum βαρέλια. Ω ναι, η γουλιά τους αν και ισχυρή, δεν καίει τον ουρανίσκο, αρώματα και μυρωδιές ξεχύνονται σε κάθε τζούρα, καταντάνε εθιστικοί και το refill/repeat εγγυάται διασκέδαση άπλετη. Για heavy metal μιλάμε, και αν παρέκκλινα ελαφρώς, συμπαθάτε με. Εξηγούμαι άμεσα.

Το όραμα του «ακραίου» Τάσου Μολυβιάτη (Akrotheism, φωνητικά) για ευθυτενές heavy metal ενσαρκώνεται μέσω Night Spectre, κουβαλάει αρκετό σκοτάδι εντός του και γίνεται πραγματικότητα με τη συμβολή των δισολιών του Θωμά & του Δημήτρη και το rhythm section δια χειρών Θανάση (μπάσο) & Θοδωρή (ντραμς). Ως κάλεσμα/πρόσκληση, ο ενδυματολογικός κώδικας, αν και προαιρετικός, περιλαμβάνει αμάνικα, τζιν, καρφιά, ραφτά. Το μάκρος των μαλλιών δεν τους απασχολεί, ευτυχώς για μερικούς από εμάς, χα.

Τηρούν τον «μαγικό» αριθμό οκτώ στις συνθέσεις τους και τις ξεδιπλώνουν σε διάρκεια τριών τετάρτων της ώρας. Μπόλικες ιδέες εντός τους και καθόλου μα καθόλου ατάκτως ερριμμένες, παρά μόνο με σπουδή, γνώση και τέχνη, ώστε να σε γραπώσουν άμεσα καλέ μου φίλε και να μη σε αφήσουν όσο και να παρακαλάς. Που δεν πρόκειται, χα. Από high octane heavy metal σε επικές στιγμές δια μέσου μιας power μπαλάντας, αμέ. Σκοτεινή και άραχνη κατά βάση θεματική, ενίοτε και με ιστορικό αντιστασιακό υπόβαθρο: "Blades of Galvarino".

Παρόλο που οι συνθέσεις απλώνονται χρονικά με μπόλικα καλούδια εντός τους, η αμεσότητα και η ευθύτητα δεν απουσιάζουν. Περί γραπώματος, όπως αναφέρθηκε παραπάνω: "The Maniac" & "Night Sceptre" και έχω την εντύπωση πως τους αναγνωρίζω στο εξώφυλλο. Θα μας το επιβεβαιώσει ή όχι σύντομα και η μπάντα με δικά της λόγια. Η οποία έσκασε μύτη απροειδοποίητα, διεκδικεί την προσοχή μας και τα αυτιά μας, και προσωπικά πιστεύω πως η επένδυση στη μουσική τους αποτελεί μονόδρομο, καθώς θα προσφέρει ό,τι λαχταρά ο οπαδός του συγκεκριμένου ιδιώματος: ένταση, πάθος, πόρωση, μελωδία, αγνό και ανεπιτήδευτο μεταλλικό συναίσθημα. Και τραγουδάρες, ω ναι.

Bandcam