Moby

Ξέρεις τον Moby. Κι ας μην ακούς τη μουσική του, είναι τόσο μεγάλο το άνοιγμά του ως καλλιτέχνης, που αρκεί να έβλεπες Formula 1 το 2005 για να έχεις ακούσει το "Lift Me Up", να είχες κινητό με ringtone το "In My Heart" ή να έχεις πετύχει κάποια διαφήμιση ντυμένη με την μουσική του. Με τα "Play" και "18" στην αλλαγή της χιλιετίας, το όνομα Moby δύσκολα θα περνούσε απαρατήρητο, οπότε ναι, ξέρεις τον Moby. Κι ας μην έχεις δώσει τόση προσοχή στις λιγότερο γνωστές πτυχές της καριέρας του, ειδικά τα τελευταία χρόνια, με το "Destroyed" , "These Systems Are Failing" και "Everything Was Beautiful and Nothing Hurt", καθένα απ’ τα οποία είναι υπέροχο με τον δικό του τρόπο.

Μαζί με τις λιγότερο κομβικές κυκλοφορίες του είναι και το "Future Quiet" , όχι μόνο επειδή έχει διασκευές προηγούμενου υλικού μαζί με νέο, φέρνοντας πιο πολύ σε συλλογή, αλλά και επειδή είναι εν πολλοίς ένα συμπαθητικό, αλλά άκακο άλμπουμ. Με τις τελευταίες κυκλοφορίες του να παίζουν μεταξύ dance, ambient, και ηλεκτρονικής, ο Richard Hall κυκλοφορεί ό,τι θέλει, και λίγο πολύ αυτό κάνει. Στο "Future Quiet" αφήνει στην άκρη τα ηλεκτρονικά και downtempo beats, και ξαναπιάνει το neo-classical, σ’ έναν δίσκο που θέλει να λειτουργήσει ψυχοθεραπευτικά - και ναι, το λέω καιρό πως η μουσική λειτουργεί θεραπευτικά και απ’ την πλευρά των δημιουργών, κι ο Moby με το "Future Quiet" αυτό κάνει, όπως ρητά έχει δηλώσει.

Το θέμα είναι πως, εξαιρώντας το "This Was Never Meant For Us", που περιλαμβάνει μία ακόμη υπέροχη φωνητική ερμηνεία του, το "Estrella Del Mar" με την οπερατική συμμετοχή της Elise Serenelle, το τυπικά Moby "Retreat", και τις διασκευές του "When It’s Cold I’d Like To Die" απ’ το "Everything Is Wrong" (1995), "On Air" και "Precious Mind" (από τον μόλις προηγούμενο δίσκο του, "always centered at night" του 2024), ο δίσκος μάλλον ελάχιστα θα προκαλέσει ενδιαφέρον. Όχι επειδή δεν ενδιαφέρει αυτή η πλευρά του, ή επειδή η μελιστάλαχτη φύση των συνθέσεων δεν είναι όμορφη, τουναντίον, υπάρχουν κομμάτια μέσα τα οποία θα κουδουνίσουν ευχάριστα στ’ αυτί. Δεν έχει, όμως, τίποτα το ιδιαίτερα συναρπαστικό, ούτε ρίχνουν αυτή την ιερή ομίχλη, τη γνώριμη ζεστή μελαγχολία για την οποία ακούμε Moby. Σίγουρα επίσης δεν δικαιολογεί έναν δίσκο εβδομήντα λεπτών.

Είναι, λοιπόν, μία καλή αφορμή να θυμηθούμε τον Moby, πιθανώς και για να τον ανακαλύψουμε (αισιόδοξος;), αλλά όχι για να τον λατρέψουμε. Ευτυχώς για εκείνον, ο μύθος του δεν εξαρτάται από κάθε νέα κυκλοφορία για να διατηρηθεί, αλλά στέκει αγέρωχος. Διότι ξέρουμε τον Moby. Και θα συνεχίσουμε να τον ξέρουμε και να τον ακούμε, διότι μόνο σε καλό μας έχει βγει. Ακόμη και στις λιγότερο σημαντικές του κυκλοφορίες.

Μέχρι το επόμενο διαμαντάκι του, λοιπόν.