Look Outside Your Window

Κάποιες ιστορίες σέρνονται για τόσα χρόνια που περνάνε στη σφαίρα του μύθου, παύουν να είναι πιστευτές και πνίγονται ανάμεσα στην πραγματικότητα και το σκοτάδι. Ο χαμένος δίσκος των Slipknot, με τις ηχογραφήσεις από την εποχή του "All Hope Is Gone", είναι μια τέτοια ιστορία.

Γραμμένος από τον Clown, τον Sid, τον Corey και τον Root, με τη συμμετοχή της Cristina Scabbia (Lacuna Coil) σε δύο μέρη, ως «εξωτερική» προσθήκη, βρήκε σχεδόν απροσδόκητα πια, το δρόμο προς τα έξω 18 ολόκληρα χρόνια μετά τη δημιουργία του. Όχι τελικά με το όνομα Slipknot, και σωστά μάλλον, αλλά ως "Look Outside Your Window". Λέω σωστά όχι τόσο λόγω του ήχου και του ύφους του, δε με ενδιαφέρουν τέτοιοι περιορισμοί στην πορεία μιας μπάντας, αλλά γιατί στην πραγματικότητα δε συμμετέχει το σύνολο της, ειδικά σε σχέση με το πώς ήταν τότε.

Τι είναι όμως μουσικά αυτό το χαμένο άλμπουμ; Λοιπόν, είναι πολλές οι φορές που έχουμε διαβάσει για καλλιτέχνες ότι πειραματίστηκαν, βγήκαν έξω από τον ήχο τους και τις καθιερωμένες τους συνήθειες. Έχουμε δει δηλώσεις για άλμπουμ που θα ακούγονται εντελώς διαφορετικά ή που θα αλλάξουν την ταυτότητα μιας μπάντας. Συνήθως είναι από υπερβολές έως λογικά τοποθετημένες διατυπώσεις σε ένα δυσανάλογο πλαίσιο. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι πραγματικά πολύ διαφορετικό από τον βασικό προσανατολισμό των Slipknot.

Το "Look Outside Your Window" είναι σκοτεινό, εσωστρεφές στο μεγαλύτερο μέρος του, προσωπικό στο σύνολό του και δύσπεπτο μέχρι τον πυρήνα. Σε πρώτη φάση θα πω ότι μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη, όπως ακριβώς και το βινύλιο που έχει κυκλοφορήσει. Το πρώτο τελειώνει με το "Is Real" και το δεύτερο πάει από το "Away" μέχρι το τέλος.

Ξεκινώντας πετυχαίνουμε στοιχεία που δεν ξενίζουν εντελώς. Το "11th March" βγάζει αυτή τη σκατίλα που έχουν τα μαύρα κομμάτια των Slipknot. Αυτή την αίσθηση ότι έχεις βουτήξει σε μια διαστροφική παρέκκλιση, μια τρομακτική όψη της πραγματικότητας κινούμενη στα όρια του θρίλερ. Η doom κιθάρα που εμφανίζεται, τίγκα στο fuzz, κάνει την ατμόσφαιρα ακόμα πιο δύσκολη. Όμως είναι η είσοδος του "Moth", με θέμα που παραπέμπει στον Akira Yamaoka, που καθιερώνει την υφή του πρώτου μέρους του δίσκου: μια άρρωστη, πνιγμένη κραυγή σαν τα ουρλιαχτά του Corey που το κλείνουν.

Υπάρχουν σημεία που ξεπροβάλλουν μελωδίες αφήνοντας στιγμές ανάτασης, όπως το ρεφρέν του "Dirge" και του "Is Real" ή η lead κιθάρα του δεύτερου, αλλά είναι αυτό μόνο. Στιγμές. Αντίθετα οι παρεμβάσεις της Cristina δίνουν ψυχολογική ένταση, δημιουργώντας δραματική κλιμάκωση. Αν πρέπει να βρούμε σημείο επαφής με τη δισκογραφία των Slipknot ντε και καλά ως εδώ, θα έψαχνα στις πιο αργές και σκοτεινές στιγμές του "We Are Not Your Kind".

Το δεύτερο μέρος διαφοροποιείται κάπως. Όχι εντελώς και σε καμία περίπτωση θυμίζοντας περισσότερο Slipknot. Αν θυμίζει κάτι, σε πολύ περιορισμένο βαθμό όμως, είναι Stone Sour. Το "Away" που το ανοίγει έχει φωνητικές γραμμές που θα τολμήσω να πω ότι είναι επηρεασμένες από το "I Just Want To Have Something To Do" των Ramones, όμως μην περιμένετε καθόλου τέτοιο vibe. Ναι, έχει πιο καθαρές μελωδίες αλλά το κλίμα παραμένει ζοφερό και δύστροπο. Η σχεδόν εξωστρεφής φάση του δίσκου έρχεται με το "In Reverse" που είναι το πιο rock κομμάτι του από όλες τις απόψεις, σε δομή και ύφος. Με κάποιο τρόπο θα πω ότι κάπου εδώ μεταβάλλεται λίγο και η παραγωγή του δίσκου. Βασικά μετατοπίζονται οι προτεραιότητες στη μίξη και βγαίνει πιο μπροστά η φωνή. Σίγουρα έχει λογική με βάση τη σχετική στροφή στην ατμόσφαιρα του άλμπουμ, αλλά νομίζω ότι χάνει τελικά ακριβώς γιατί την διαταράσσει.

Προσωπικά το "Toad" είναι αυτό που θα ονομάσω κορυφή του άλμπουμ. Σύνθεση που φέρνει σε επαφή τις συναισθηματικές στιγμές του Corey Taylor με τους Radiohead, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Να πω την αλήθεια, κάπως έτσι περίμενα τους εντελώς προσωπικούς δίσκους του frontman από την Iowa. Το "Juliette" συνεχίζει σχεδόν στο ίδιο ύφος, με καλό αποτέλεσμα μάλιστα, αλλά χωρίς να συγκλονίζει. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, θα πω ότι σε αρκετά σημεία του δίσκου υπάρχουν επιρροές κι από Marilyn Manson, οι οποίες βρίσκουν την κορύφωσή τους στο τελευταίο τραγούδι του. Για να είμαι ειλικρινής όμως θα ότι δεν ενθουσιάστηκα με το κομμάτι, μου φάνηκε λίγο παραπάνω μονότονο στη ροή του απ’ ότι θα μπορούσα να εκτιμήσω.

Συνολικά το αποτύπωμα που αφήνουν πάνω σου οι δυο πλευρές του δίσκου είναι διαφορετικό. Παρά το ότι το καλύτερο τραγούδι του μεμονωμένα βρίσκεται στη δεύτερη πλευρά, η πρώτη είναι αυτή που παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον ως προσέγγιση, κυρίως λόγω της ατμόσφαιρας που χτίζει. Βοηθάει πολύ και η παραγωγή σε αυτό που δεν έχει ούτε ίχνος γυαλάδας και ακούγεται θαμμένη κάτω από στρώματα χλωμών αποχρώσεων και μουντών χρωμάτων.

Το ερώτημα είναι προφανώς αν αξίζει αυτόνομα σαν άλμπουμ και αν θα ασχολούμασταν με αυτό σε περίπτωση που δεν ήταν γραμμένο από ένα σημαντικό μέρος των Slipknot. Η απάντηση όμως νομίζω ότι δεν μπορεί να δωθεί έτσι, γιατί πολύ απλά η προσωπικότητά τους είναι βασικός παράγοντας στο πώς ακούγεται το αποτέλεσμα. Δηλαδή το ότι τραγουδάει ο Corey παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό που ακούω, το ίδιο και τα ηχητικά τεχνάσματα του Sid. Δεν μπορεί να αφαιρεθεί η σύνδεση με τους Slipknot γιατί, πολύ απλά, υπάρχει. Είναι όμως δίσκος που θα κρατήσω και θα επιστρέψω σε αυτόν ξανά στο μέλλον; Αυτό δυστυχώς δεν το πιστεύω. Καθόλου.