Xenobiotic

Οι Xenobiotic είναι από το Perth της Αυστραλίας και μετρώντας ήδη πάνω από μια δεκαετία στη δισκογραφία τους, μας παρουσιάζουν φέτος το "Dante". Το λοιπόν, αυτό είναι το τρίτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, που έρχεται μάλιστα μετά το ενδιαφέρον "Mordrake" του 2020 και, ως είθισται, έχουμε στο μυαλό μας ότι ένα καλό τρίτο άλμπουμ είναι αυτό που συνήθως καθορίζει την πορεία μια μπάντας, μάλιστα η ιστορία δείχνει ότι υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό.

Πριν πάμε όμως στο διακύβευμα των αρκετών ακροάσεων που του έχουμε αφιερώσει, ας δούμε λίγο με τί έχουμε να κάνουμε. Το "Dante" είναι concept άλμπουμ, που αντλεί προφανώς το θέμα του από το πασίγνωστο έργο του Δάντη Αλιγκέρι. Το διαφορετικό εδώ είναι ότι το concept δε μένει στους στίχους, με έναν τρόπο φυτεμένο στη μουσική όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες περιπτώσεις, γίνεται αντιληπτό καθόλη τη διάρκεια, μέσα από την ατμόσφαιρα και τη δραματικότητα που συνδιαμορφώνουν τα φωνητικά και οι κιθάρες, τα αφηγηματικά μέρη που παρεμβάλλονται στη ροή αλλά και τις αλλαγές στο ύφος των κομματιών.

Μουσικά ο δίσκος ακουμπάει ταυτόχρονα στο technical death metal και το deathcore. Έχει βέβαια αρκετή μελωδία και σκοτεινά μέρη ώστε να μην γίνεται ένας τεχνοκρατικός υπερβολικός και άμουσος αγώνας επίδειξης. Σε καμία περίπτωση μην πάει ο νους σας σε τρομακτικές ταχύτητες και ακατάληπτα solo σε εξηκοστά τέταρτα των 572 bpm. Όχι, η τεχνικότητα εδώ εμφανίζεται κυρίως με τη μορφή των riff που δεν πατάνε σε παραδοσιακούς ρυθμούς και αρμονίες καθώς και στις αρκετές, αλλά δομημένες, αλλαγές. Δεν είναι ότι δεν ανεβάζει και ταχύτητες, ή ότι λείπουν εντελώς τα solo, παρεμπιπτόντως το solo στο "Dante II: Pariah" που έχει μια περισσότερο blues και prog αίσθηση είναι πολύ ωραίο, αλλά γενικά δε στηρίζεται εκεί.

Η αξία του δίσκου είναι στον τρόπο που παρουσιάζει το θέμα του μέσα από κατάλληλα φτιαγμένα και τοποθετημένα riff, φωνητικά με θεατρική ροή, πάντα με ακραίο τρόπο, και καλογραμμένα τραγούδια που παρέχουν ατμόσφαιρα αλλά και μέρη για δυνατό κοπάνημα. Οι επιρροές από Gojira, Meshuggah, λίγο Rivers Of Nihil, παλιούς Arch Enemy μαζί με διάφορα soundtrack, νομίζω ότι είναι η μουσική βάση της μπάντας.

Η αδυναμία του "Dante" από την άλλη βρίσκεται στο ότι, ακριβώς λόγω της μορφής και της θεματικής του συμπάγειας που οδηγεί το υλικό, ο δίσκος στερείται αξιομνημόνευτων στιγμών. Έχει μεν σημεία και riff που ξεχώρισα, αλλά για να γίνει αυτό έπρεπε να τον ακούσω πρώτα πολλές, πολλές φορές. Έχει αρκετές αλλαγές στα κομμάτια και το κλίμα, αλλά ταυτόχρονα ακούγεται σαν ένα ενιαίο πολύ μεγάλο κομμάτι. Δηλαδή ποντάρω ότι μετά τις πρώτες ακροάσεις θα πεις ωραίο είναι αυτό που ακούω, αλλά δε θα βρεις τα συγκεκριμένα μέρη που θα σε ξανατραβήξουν για επιπλέον ακροάσεις. Αυτό βέβαια εξαρτάται και από το πώς απολαμβάνει το καθένα μας τη μουσική του.

Εν κατακλείδι λοιπόν το τρίτο άλμπουμ των Xenobiotic είναι ιδιαίτερο. Έχει ενδιαφέρον στη δομή, δουλεύει πολύ καλά πάνω στο θέμα του και έχει καλογραμμένη μουσική. Είναι όμως απαιτητικό και δεν αφήνει πολλά σημεία να τρυπώσουν στο μυαλό ώστε να το φέρουν ξανά και ξανά στο ηχοσύστημα.