Oceandvst, Unveil The Sense, Scab Rosa @ Temple, 10/05/26

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ξεπεραστεί το hangover της προηγούμενης μέρας είναι ένα ποτηράκι την επόμενη, όλοι το ξέρουν αυτό. Σε περίπτωση που χρειάζεται επεξήγηση σχετικά με το πώς συνδέεται η αλάνθαστη μέθοδος με μια συναυλία που έπαιξε την περασμένη Κυριακή, παρακαλείστε να ξανακοιτάξετε την ημερομηνία και να πάρετε βαθιά ανάσα. Αν ακόμα δεν έρχεται τίποτα, δεν θέλουμε να κρίνουμε, αλλά φταίτε. Όπως και να έχει, από μεριάς μας δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε καλύτερο σφηνάκι από το live μίας από τις πλέον αγαπημένες εγχώριες μπάντες του ευρύτερου μοντέρνου ήχου, με δύο ανερχόμενους συμπαραστάτες στο πλευρό της.

Την αυλαία άνοιξαν οι Scab Rosa, με το νεαρό κουαρτέτο να διακρίνεται από τα πρώτα λεπτά για την ενέργεια που διοχέτευε στο χώρο κατά το δοκούν. Με πρωταγωνιστικό το γυναικείο δίπολο σε φωνητικά και μπάσο, το alt/punk τους υπήρξε πιασάρικο, ευδιάθετο και με την απαραίτητη δόση τσαμπουκά, γέρνοντας υπέρ τους την πλάστιγγα των εντυπώσεων. Ο Scotty μπορεί να μην το ξέρει, αλλά τα παιδιά καλό είναι να συνεχίσουν με την ίδια θέρμη αυτό που αγαπάνε, επιλύοντας στην πορεία τα όποια εκτελεστικά θέματα αναμενόμενα παρουσιάζουν ακόμη ανά στιγμές, ειδικά στις κιθαριστικές μεταπτώσεις. Κερασάκι στην εμφάνιση τους, πάντως, υπήρξε το "Teenagers" των My Chemical Romance, ένας απόλυτα ταιριαστός επίλογος που κέρδισε το χειροκρότημα.

Από την άλλη, οι Unveil The Sense έμοιαζαν πιο χορογραφημένοι, με τα διπλά φωνητικά να εναλλάσσονται διαρκώς. Με σαφείς τις επιρροές από Bring Me The Horizon, Sleep Token και λοιπούς ήρωες της σκηνής, η μπάντα φαίνεται να δουλεύει εντατικά μετά την περσινή κυκλοφορία του "Overdose", ενώ η προσθήκη της Rosemarie κρίνεται κομβική για την αναβάθμιση της απόδοσής τους. Ιδιαίτερη ατμόσφαιρα δημιουργούσαν οι προβολές που συνόδευσαν τις εκτελέσεις των τραγουδιών, με το "Lions" να διαφαίνεται άκρως συναυλιακό και να ξεχωρίζει. Μια εντονότερη τάση προς περισσότερο metalcore μονοπάτια ίσως τους εκτινάξει δημιουργικά, μα αυτό θα το δείξει το μέλλον – μέχρι τότε, μιλάμε για ένα ανανεωτικό εγχώριο σχήμα που έχει τα φόντα να μας απασχολήσει περισσότερο.

Με το ρολόι να δείχνει 23:00, τα φώτα χαμήλωσαν κι όλα ήταν έτοιμα για τους πρωταγωνιστές της βραδιάς. Έχοντας στις αποσκευές τους το ολόφρεσκο "Death Is An Open Door" κι ένα σκασμό εμπειρίες από την πρόσφατη ευρωπαϊκή περιοδεία τους, οι Oceandvst έμοιαζε πρακτικά απίθανο να χάσουν. Ένα κουπλέ κι ένα ρεφραίν του "Ghost" ήταν αρκετά για να επιβεβαιώσουν την πρόβλεψη, χωρίς πολλά-πολλά. Η προσέγγιση της τριάδας μπορεί να έχει αλλάξει στο πέρασμα των χρόνων, το κέφι κι η ειλικρίνεια που βγάζουν στο σανίδι, ωστόσο, παραμένουν ακλόνητα σημεία αναφοράς.

Το γύρισμα σε "Every Word You Say" ανέβασε στροφές, έκλεισε χαμογελαστά μάτι κι έβαλε τη δίμποτη σε πρώτο πλάνο. Πριν προλάβουν να ηρεμίσουν τα πνεύματα, το "Better Days" γαργάλησε ξανά το γκάζι, ρίχνοντας νέον πινελιές στην εικόνα. Η γνήσια φορτισμένη αναφορά στην ημέρα της μητέρας έφερε μια καλοδεχούμενη ζεστασιά, στήνοντας ιδανικά το σκηνικό για τις σκοτεινές αποχρώσεις του "Remedy". Από το 'I've tasted blood and it is sweet' ως το 'I'm tired and angry but somebody should be' και σε κάθε μικροφωνική πάσα στην υπέρ-διασκευή του "Nightmare", της Halsey βεβαίως, ο στόχος δεν γινόταν να χαθεί.

Η ροή στη διάρκεια του σετ δεν έσπασε δευτερόλεπτο. Οι εναλλαγές στις διαθέσεις έβγαζαν φυσικότητα. Η απόδοση των φωνητικών παρέμεινε από την αρχή μέχρι το τέλος στα όρια του άψογου. Το αναγκαίο backing track σε στιγμές έδειχνε σαν μοναδικό ξένο στοιχείο, που όμως δεν κόστισε πραγματικά. Οι γραμμές του "NME" και το ντουέτο στο "No Way Out" έδωσαν ένα ωραιότατο διπλό χαϊλάιτ. Το πακέτο "Isn't Love Supposed To Be A Good Thing?" ανάμεσα σε T.A.T.U. και Paramore, επειδή γιατί όχι, κέρασε απλόχερα τραγούδι και χορό. Αν θέλαμε κάτι ακόμα από "Floating"; Σαφέστατα. Θα κάνουμε υπομονή ως την επόμενη φορά.

Φωτογραφίες: Χριστίνα Αλώση (@c.alossi)