Oceandvst

Το εξώφυλλο δεν αρκεί ποτέ για να κριθεί ένας δίσκος, όλοι το ξέρουν αυτό. Μερικές φορές ωστόσο η εικόνα μόνη της έχει κάποια πράγματα να πει για το περιεχόμενο, κι ακόμα περισσότερα αν τοποθετηθεί στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου καλλιτέχνη / σχήματος. Μπαίνοντας στο παρόν EP ας πούμε, βλέπεις ένα μαχαίρι κι ένα αιματοβαμμένο εικαστικό, τα αντιπαραθέτεις με τα λουλούδια και τα έντονα χρώματα του "Floating", και πρακτικά ξέρεις ότι δεν θα βρεις μια εύκολη, ανάλαφρη συνέχεια εκείνου του ύφους. Χωρίς καν να ληφθεί υπόψη ο τίτλος.

Δεν είναι ότι η τριάδα από τη Θεσσαλονίκη επιχειρεί αναστροφή από το πουθενά. Τα σημάδια κρύβονταν διακριτικά κάτω από τη φωτεινή επιφάνεια του ντεμπούτου και μόνο αυξάνονταν από εκεί. Και δεν υπάρχει δα κάτι το παράλογο ή το ανήκουστο στη σταδιακή απομάκρυνση κάποιου από την ανέμελη, ελλείψει πιο ταιριαστού όρου, οπτική που είχε αρχικά. Ο τρόπος που ανατράπηκαν τα κλασικά pop-punk στησίματα στα "NME" & "Better Days" έμοιαζε σαν ό,τι πιο φυσικό, δεδομένης της πορείας. Στο "Death Is An Open Door" απλά έρχεται η επισφράγιση.

Οι ταχύτητες μετριάζονται ένα-δυο κλικ σε σχέση με το παρελθόν. Τα χτυπήματα στις κιθάρες και τα ρυθμικά αποκτούν περισσότερο όγκο. Οι ερμηνείες παραμένουν στο κέντρο, με ένα τουίστ. Σε έναν άλλο χώρο ή/και χρόνο, κάποιος θα μπορούσε να κατεβάσει το alternative metal χαρτί για να περιγράψει το στυλ και θεωρητικά δεν θα είχε λάθος. Στο εδώ και το τώρα, η μεγάλη μοντέρνα ομπρέλα που αγαπάμε σε αυτές τις σελίδες ταιριάζει γάντι. Σύγχρονος σκληρός ήχος, με εμφανώς εμπορικές καταβολές, ακόμα κι αν στην πράξη δύσκολα θα πιάσει στο ευρύ κοινό.

Από το συναισθηματικά φορτισμένο "My Last Day On Earth" στα γυρίσματα και το τόσο-απρόσμενο-μα-τόσο-τέλειο 'blegh!' του "No Way Out", οι διαθέσεις γίνονται σαφείς από νωρίς. Είναι ακόμα οι ίδιοι Oceandvst που κάποτε αναρωτιόνταν αν υποτίθεται πως η αγάπη είναι κάτι καλό, αλλά έχουν μεγαλώσει αρκετά για να βρουν τις απαντήσεις τους. Το "Ghost" βγάζει λίγο από "Fallen", με την καλύτερη έννοια. Το σαξόφωνο στο ρίξιμο της αυλαίας κουμπώνει πανέμορφα. Η ατμόσφαιρα μπορεί να μην ξανοίγει παρά στιγμιαία, τα χρώματα όμως είναι ακόμα εκεί.