Pestilence, Freefall, Golden Serpent @ Eightball Club, 16/10/26

Το γνωστό και μη εξαιρετέο Eightball, ένας από τους πλέον κλασικούς εν Ελλάδι χώρους διεξαγωγής συναυλιών, φιλοξένησε την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου τους Ολλανδούς Pestilence, με τους Golden Serpent και τους Freefall να αναλαμβάνουν την προθέρμανση. Ο κόσμος πλήθαινε όσο πλησίαζε η ώρα των headliners, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, καθώς η προσέλευση κατά την εμφάνιση της πρώτης μπάντας ήταν σχετικά περιορισμένη. Ο χώρος, πάντως, δεν γέμισε ασφυκτικά.

Οι Golden Serpent, με το death metal τους να κινείται μεταξύ αμερικανικής κοπής και ευρωπαϊκών απολήξεων, εναλλάσσοντας mid-tempo περάσματα με blast beats, έθεσαν αξιοπρεπώς τις βάσεις. Πώρωση, πάθος και καλή τεχνική κατάρτιση συνθέτουν τα βασικά γνωρίσματα της παρουσίας τους, η οποία κινήθηκε σε ικανοποιητικά επίπεδα.  Στα περίπου σαράντα λεπτά της εμφάνισής τους παρουσίασαν υλικό κυρίως από το "Lullabies From Hell", με το "Black Heart" και τη θρησκευτικού τύπου απαγγελία του να ξεχωρίζουν, ενώ το "Silence in Heaven" συγκαταλέγεται στις πλέον ενδιαφέρουσες στιγμές του σετ. Το "Hecate's Nightfall", αφιερωμένο στην Εκάτη, όπως προανήγγειλε το συγκρότημα, αποτέλεσε μία ακόμη χαρακτηριστική στιγμή της εμφάνισής τους.

Η συνέχεια ανήκε στους Freefall, οι οποίοι απεδείχθησαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση. Η Entombed-ική groove-α αποτελεί βασικό συστατικό του ήχου τους, χωρίς να εξαντλεί, ωστόσο, τις αναφορές τους. Οι σουηδικές και οι αγγλικές death metal απολήξεις συνυπάρχουν σε ένα ιδίωμα που διατηρεί την απαραίτητη τραχύτητα, ενώ τα σχιστά black metal φωνητικά του drummer προσθέτουν μία επιπλέον διάσταση στο συνολικό αποτέλεσμα. Η τεχνική κατάρτιση του συνόλου είναι εμφανής, με τον κιθαρίστα να ξεχωρίζει για τα σόλο του και την άνεση με την οποία χειρίζεται την Les Paul του. Υπάρχει, μάλιστα, μια φωνητική προσέγγιση που παραπέμπει στον Dave Ingram, ενισχύοντας τις αναφορές στην αγγλική death metal παράδοση.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στη σκηνική επικοινωνία τους. Με αφορμή τις  πρόσφατες δηλώσεις του James Hetfield, ο τραγουδιστής προανήγγειλε ειρωνικά μια Metallica διασκευή, παρουσιάζοντας το συγκρότημα ως «Free Palestine». Το σαρκαστικό σχόλιο προσέδωσε μια διακριτή στιγμή χιούμορ στην εμφάνιση, χωρίς να αποσπά την προσοχή από το μουσικό σκέλος. Τα "Customer's Servant", "Responsible Misbehavior" και "Behold the Truth" συγκαταλέγονταν στις επιλογές του set, με τους Freefall να αφήνουν συνολικά πολύ θετικές εντυπώσεις. Πολύ καλοί παίκτες, με σαφή ταυτότητα, ενδιαφέρουσες επιρροές και έναν κιθαρίστα που δικαιολογημένα τράβηξε την προσοχή.

Και φτάνουμε στους Pestilence, ένα από τα ιστορικότερα ονόματα του ευρωπαϊκού death metal, με μια δισκογραφική παρακαταθήκη που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Τα "Consuming Impulse" και "Testimony Of The Ancients" εξακολουθούν να αποτελούν σημεία αναφοράς για το ιδίωμα, ενώ η μετάβαση από την ωμή επιθετικότητα του πρώτου στην περισσότερο σύνθετη, τεχνική και προοδευτική προσέγγιση του δεύτερου αποτυπώνει μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες διαδρομές στην εξέλιξη του είδους. Η παρουσία τους στη Θεσσαλονίκη, οκτώ χρόνια μετά την προηγούμενη επίσκεψή τους, είχε επομένως ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Η έναρξη με το "The Secrecies Of Horror", από το εμβληματικό "Testimony...", ήταν μια εξαιρετική και ευλόγως αναμενόμενη επιλογή. Η συνέχεια με το "Morbvs Propagationem" έφερε στο προσκήνιο τη νεότερη περίοδο των Pestilence, πριν το "Dehydrated" μας επιστρέψει στο 1989 και στο "Consuming Impulse". Ακολούθησε το "The Process of Suffocation", με το "Deificvs" να επαναφέρει το συγκρότημα στο πιο σύγχρονό του πρόσωπο. Το ρεπερτόριο κινήθηκε, έτσι, μεταξύ διαφορετικών εποχών της δισκογραφίας τους, χωρίς να παραγνωρίζει το κλασικό υλικό που έχει διαμορφώσει τη θέση τους στον ακραίο ήχο.

Ο Patrick Mameli διατηρεί τα χαρακτηριστικά φωνητικά του, ενώ η κιθαριστική του προσέγγιση παραμένει αναγνωρίσιμη. Τα σόλος τοποθετούνται με ευστοχία και οι μουσικοί που τον πλαισιώνουν αποδεικνύονται αδιαμφισβήτητα ικανοί παίκτες. Ο μπασίστας ξεχωρίζει μέσα στο σύνολο, ενώ ο δεύτερος κιθαρίστας διατηρεί μια αξιοσημείωτη άνεση, χωρίς περιττές επιδείξεις. Η τεχνική επάρκεια είναι δεδομένη και η αναπαραγωγή του υλικού σε γενικές γραμμές πιστή. Εδώ, ωστόσο, εντοπίζεται και η βασική μου ένσταση: άλλο η εκτελεστική αρτιότητα και άλλο η συναυλιακή ενέργεια.

Ο ήχος ξεκίνησε κάπως χαμηλά, διατηρώντας, πάντως, μια σχετική καθαρότητα. Από το τρίτο κομμάτι και έπειτα δυνάμωσε αισθητά, προς όφελος της συνολικής εμπειρίας. Δεν διεκδίκησε δάφνες τελειότητας, αλλά δεν θα τον χαρακτηρίζαμε σε καμία περίπτωση κακό. Εκείνο που με ενόχλησε περισσότερο ήταν η σκηνική παρουσία. Η σκηνή έμοιαζε αδικαιολόγητα άδεια, χωρίς ούτε ένα στοιχειώδες φόντο με το λογότυπο της μπάντας. Δεν απαιτούνται ασφαλώς σκηνικά υπερθεάματα για να λειτουργήσει μια συναυλία death metal, αλλά από ένα συγκρότημα με τέτοια ιστορία θα περίμενα μια στοιχειώδη σκηνική επιμέλεια, μια κάποια αίσθηση περίστασης.

Το πρόβλημα, όμως, δεν περιορίστηκε στην εικόνα. Η εμφάνιση χαρακτηρίστηκε από μια νωχελικότητα που, κατά διαστήματα, περιόριζε τη δυναμική των ίδιων των συνθέσεων. Οι Pestilence έπαιζαν καλά, αλλά έλειπε εκείνη η απαραίτητη ενεργειακή φόρτιση που θα μετέτρεπε την τεχνική αρτιότητα σε πραγματικά καθηλωτική συναυλιακή εμπειρία. Η σχετική αδράνεια του κοινού, τουλάχιστον κατά το πρώτο μέρος, έμοιαζε να αντανακλά αυτήν ακριβώς τη συνθήκη. Δεν είναι, άλλωστε, πάντοτε το κοινό που οφείλει να δώσει το έναυσμα. Συχνά, η σκηνή είναι εκείνη που καλείται να το παρασύρει.

Η συνέχεια, πάντως, είχε τις στιγμές της. Το "Resurrection Macabre" έφερε στο προσκήνιο το ομώνυμο άλμπουμ του 2009, ενώ το "Devouring Frenzy" και το "Prophetic Revelations" διατήρησαν την ισορροπία ανάμεσα στη νεότερη και την κλασική περίοδο. Όταν οι Pestilence επέστρεψαν στο "Testimony..."  με το "Lost Souls", το ενδιαφέρον αναθερμάνθηκε αισθητά. Ένα από τα σημαντικότερα highlights της βραδιάς, καθώς η σύνθεση αποτυπώνει με χαρακτηριστικό τρόπο την ικανότητα του συγκροτήματος να συνδυάζει την ακραία μουσική με μια περισσότερο εγκεφαλική λογική.

Το "Chronic Infection" και το "The Trauma" επανέφεραν στο προσκήνιο το δεύτερό τους φοβερό άλμπουμ, ενώ το “Twisted Truth” υπενθύμισε εκ νέου τη συνθετική ιδιοφυΐα του "Testimony...". Το "Land Of Tears" αποτέλεσε μία ακόμη ευπρόσδεκτη επιστροφή στην κλασική περίοδο, πριν το "Out Of The Body" αναλάβει τον ρόλο του καταληκτικού κομματιού. Λίγο πριν από το τέλος, ο Mameli αστειεύτηκε με το κοινό, συνδέοντας το τελευταίο τραγούδι με ένα «happy ending» και το γνωστό λογοπαίγνιο που παραπέμπει στον τίτλο του. Μια από τις ελάχιστες στιγμές πιο άμεσης επικοινωνίας με το κοινό, σε μια εμφάνιση που κατά τα λοιπά κινήθηκε σε μάλλον συγκρατημένους τόνους.

Η συνολική διάρκεια, λίγο παραπάνω από μία ώρα, αποτέλεσε μια ακόμη επιφύλαξη. Με ένα ρεπερτόριο τέτοιου διαμετρήματος στη διάθεσή τους, θα περιμέναμε κάτι περισσότερο, τόσο σε διάρκεια όσο και σε σκηνική ένταση. Δεν αμφισβητείται η αξία των Pestilence, ούτε η σημασία των δίσκων που έχουν αφήσει πίσω τους. Εκείνο που κρίνεται είναι η συγκεκριμένη εμφάνιση, η οποία, παρά την τεχνική επάρκεια και τις ορισμένες πραγματικά ενδιαφέρουσες στιγμές της, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί πλήρως στις προσδοκίες που γεννά το όνομα της μπάντας.

Οι Golden Serpent έκαναν αξιοπρεπώς τη δουλειά τους, οι Freefall κέρδισαν τις εντυπώσεις με την τεχνική τους κατάρτιση και τη χαρακτηριστική τους γκρούβα, ενώ οι Pestilence υπενθύμισαν τη διαχρονική αξία του καταλόγου τους.

Φωτογραφίες: Γιάννης Βόλκας (η φωτογραφία των Golden Serpent είναι του Τάσου Αγάπη)