Leprous, Ihlo, Crystal Horizon @ Gagarin 205, 01/02/26

Οι διπλές βραδιές, με τις διπλές συναυλίες δηλαδή, έχουν ιδιαιτερότητες. Είναι από τη μία η μεγάλη ζήτηση που ίσως δεν καλύπτεται από ένα sold out, είναι όμως και το fomo (fear of missing out) που πολλές φορές πιάνει το οπαδό της μπάντας. Είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις που έχουμε παρακολουθήσει την ίδια μπάντα δύο μέρες στη σειρά ακούγοντας τελικά σχεδόν το ίδιο setlist, αλλά είναι τόσο μεγάλη η επιθυμία να μη χάσουμε τίποτα που καταλήγουμε στο σχεδόν παράλογο συμπέρασμα ότι άξιζαν οι δυο βραδιές για τα τρία τραγούδια που ακούσαμε επιπλέον (όταν είναι τρία γιατί είναι και φορές που είναι ένα και αν). Οι Leprous το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε θα έδιναν δύο live στο Gagarin, back to back, αλλά με τη διαφορά ότι υπόσχονταν μια εντελώς διαφορετική εμπειρία για κάθε μέρα! [Β.Λ.]

Η σύνθεση του lineup δε θα άλλαζε φυσικά, με τους Crystal Horizon να ανοίγουν τη βραδιά και τους πολύ γρήγορα ανερχόμενους Ihlo να βγαίνουν πριν τους Leprous.

Την τετράδα από τη Νορβηγία, ονόματι Crystal Horizon, την είχαμε δει και την προηγούμενη μέρα και ξέραμε τι να περιμένουμε λίγο μετά τις επτά η ώρα που πιάσανε τα πόστα τους. Η αρχή έγινε με δύο νέα, ακυκλοφόρητα μέχρι σήμερα κομμάτια. Το πρώτο ακούστηκε αρκετά ατμοσφαιρικό και με ωραίες πολυφωνίες και στ’ αυτιά μου ξέφευγε από τον neo/prog ήχο του πρώτου και μοναδικού μέχρι σήμερα EP της μπάντας. Το δεύτερο, αντίθετα, ήταν στο αναμενόμενο ύφος. Ο τραγουδιστής Bjørnar Skatter Kolbjørnsrud ήταν ο ξεκάθαρος πρωταγωνιστής, αλωνίζοντας στη σκηνή και κουβαλώντας μια κιθάρα που πολλές φορές έπαιζε κιόλας. Τη φωνή του φάνηκε ότι την πίεζε, αλλά κατάφερνε να «βγάλει» ακόμα και τα πιο δύσκολα και ακραία σημεία πολύ αποτελεσματικά.

Κάπου στο μέσο το set, ο Kolbjørnsrud μας ανακοίνωσε ότι έχοντας επηρεαστεί από το πνεύμα των Leprous, που θα παρουσίαζαν λίγο αργότερα ένα πολύ διαφορετικό setlist από αυτό της ακριβώς προηγούμενης μέρας, θα έπαιζαν για πρώτη φορά ένα κομμάτι τους. Αυτό ήταν το ακυκλοφόρητο "Drifting" και για τη μεγαλύτερη διάρκειά του κύλισε ήρεμα και νωχελικά, ώσπου μας εξέπληξε με ένα ωραίο ξέσπασμα στο τέλος του. Ο επίλογος γράφτηκε με το "Where You End", ένα ψιλοπομπώδες κομμάτι που κλείνει και το EP τους. Η εμφάνιση των (ενθουσιασμένων) Crystal Horizon κράτησε λίγο πάνω από εικοσιπέντε λεπτά και ήταν ένα πολύ καλό πρώτο μέρος ενός ενδιαφέροντος πακέτου που μόλις είχαμε «ανοίξει». [Π.Κ.]

Ένα από τα πολύ ευχάριστα νέα που συνόδευε την φετινή ευρωπαϊκή περιοδεία των Leprous και θα ίσχυε και για τη χώρα μας, ήταν η παρουσία των γλυκύτατων βρετανών Ihlo. Είναι πολύ βαριά η δουλειά του να προετοιμάσεις να ανοίξεις για δεύτερη συνεχόμενη βραδιά στην ίδια πόλη για ένα συγκρότημα που έχει ετοιμάσει διαφορετικά τραγούδια, όταν γνωρίζεις πως ενδέχεται το κοινό να απαρτίζεται σε ένα μεγάλο ποσοστό του από τα ίδια άτομα. Παρ’ όλα αυτά, οι Ihlo στήριξαν αξιοπρεπώς τη θέση στην οποία βρέθηκαν, με σύμμαχό τους φυσικά την υπέροχη μουσική τους που τοποθετείται κάπου ανάμεσα στην πάρα πολύ δυνατή τεχνική των Tesseract και τις μελωδίες των Leprous.

Οι Ihlo λοιπόν μπορεί να άργησαν μερικά χρόνια να ακολουθήσουν το σημαντικό ντεμπούτο τους, "Union" επανήλθαν όμως δυναμικά στο παιχνίδι πέρυσι με το "Legacy", έναν δίσκο που κι εμείς με τη σειρά μας ξεχωρίσαμε στα κιτάπια του ελπιδοφόρου progressive αν σκαλίσετε την αντίστοιχη ανασκόπησή μας για την περσινή χρονιά. Αυτό όπως φάνηκε και με τις δύο εμφανίσεις τους, τους γέμισε με αστείρευτη δίψα για το σανίδι. Για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα οι Ihlo κράτησαν τον πήχη ψηλά, δικαιώνοντας τους Leprous για την επιλογή τους. Ο ανώτερης ποιότητας ήχος της δεύτερης ημέρας κι εκείνοι λίγο περισσότερο λυμένοι κι εξοικειωμένοι με το χώρο (παρά το στρίμωγμα στη σκηνή ανάμεσα από το απαιτητικό στήσιμο των Leprous), μας χάρισε πολύ όμορφες στιγμές όπως την απόδοση του "Source".

Όπως θα ήταν αναμενόμενο, οι επιλογές των Ihlo προήλθαν έτι μία φορά κατά κύριο λόγο από τον τελευταίο τους δίσκο που αποδίδεται για πρώτη φορά ζωντανά σε περιοδεία. Μου έκανε μια μικρή εντύπωση που δεν έχουν επιλέξει το "Empire" για την προώθηση του δίσκου μιας που αποτέλεσε single. Παράπονα δεν έχουμε ωστόσο, εκτός από το γεγονός πως ίσως χωρούσε λίγο περισσότερο "Union" στην εξίσωση (ειδικά μιας που χθες αποδείχθηκε ότι έχει φανατικούς οπαδούς εδώ στην Αθήνα). Αρκεστήκαμε βέβαια στο ομώνυμο του δίσκου. Παιχταράδες σε όλα τα πόστα, οι Ihlo επιβεβαίωσαν με δυο διαδοχικές εμφανίσεις πως μπορεί και να αποτελούν μεγάλη ελπίδα για το μοντέρνο progressive metal που σαν να περνά μια αναγέννηση, δεν νομίζετε; [Ε.Τ.]

Έχουμε δει τους Leprous ζωντανά πολλές φορές και σε όλες σχεδόν τις φάσεις της πορείας τους. Τους είδαμε και το Σάββατο στην «κανονική» εμφάνισή στα πλαίσια της περιοδείας για το "Melodies Of Atonement". Το κυριακάτικο ραντεβού όμως ήταν κάτι διαφορετικό, κάτι που έβγαινε εντελώς έξω από το αναμενόμενο, το καθιερωμένο, αυτό που έχουμε συνηθίσει να είναι πια μια συναυλία στα πλαίσια περιοδείας. Πριν αρκετά χρόνια θυμάμαι να είχα ενθουσιαστεί πολύ σε ένα live των Gamma Ray που, κόντρα στην προγραμματισμένη ροή, ο Kai ακούγοντας τις φωνές του κόσμου άλλαξε το setlist επιτόπου για να μας δώσει ένα απροβάριστο "Ride The Sky". Ήταν μαγεία. Είχα παραδεχθεί επίσης, ότι ήταν πολύ ωραία φάση όταν οι Leprous για πρώτη φορά μας έβαζαν να ψηφίσουμε το επόμενο κομμάτι που θα έπαιζαν, live εκεί στον χώρο. Αλλά αυτά από το χθεσινό σκηνικό που ζήσαμε στο Gagarin απείχαν πάρα πολύ.

Έχουμε δει πραγματικά πάρα πολλές συναυλίες στη ζωή μας, εδώ αλλά και έξω. Έχουμε πετύχει από τεράστια ονόματα μέχρι μικρά που αργότερα έγιναν μεγάλα. Είναι πολύ δύσκολο πια να γίνει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Ε, το κυριακάτικο live των Leprous ήταν εμπειρία πρώτης φοράς. Δεν είναι θέμα setlist, αν δεν κάνω λάθος όλα τα κομμάτια που έπαιξαν τα έχουμε ξαναδεί (αθροιστικά) στα διάφορα περάσματα τους από τα μέρη μας, ήταν το κλίμα, η φάση, ο τρόπος, η άμεση επαφή. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Όχι στους Leprous, αλλά σε κανένα συγκρότημα του «σκληρού» ήχου που έχουμε δει.

Καταρχάς είχαμε στο μυαλό μας ότι θα είναι διαφορετικό live από αυτό του Σαββάτου. Ξέραμε ότι με κάποιον τρόπο θα επιλέξει το κοινό ένα μέρος του setlist, αλλά ως εκεί. Δεν ξέραμε πως θα κυλούσε και με τι τρόπο θα δούλευε όλο το στήσιμο της μέρας. Η είσοδος της μπάντας έγινε με το "Atonement", που ναι μεν ήταν repeat αλλά από προτελευταίο (σχεδόν τελευταίο βασικά) βραδιάς, έγινε άνοιγμα. Έχει σημασία μια τέτοια αλλαγή γιατί δείχνει πολλά. Είναι άλλο να αλλάξει θέση ένα, τυχαίας σειράς, κομμάτι στο σετ κι άλλο αυτή η συγκεκριμένη αλλαγή, γιατί το τελευταίο κομμάτι έχει στόχο και είναι στρατηγική επιλογή στα live μιας μπάντας. Ακόμα περισσότερο όταν έρχεται από τον καινούργιο της δίσκο. Το πόσο καλά ακούγεται live το κομμάτι, και τα υπόλοιπα δηλαδή του "Melodies" θα το διαβάσετε πολύ καλύτερα στο άλλο report, αυτό του Σαββάτου. Εδώ η ουσία βρίσκεται στην υπόλοιπη βραδιά, αν και η πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με τον πολύ καλό ήχο και την σκηνική παρουσία μιας μπάντας που έχει μεγαλώσει πάρα πολύ από την πρώτη φορά που την είδαμε.

Μετά το "Atonement" όμως μπαίνουμε στο κλίμα της Κυριακής. Ο Einar ανακοινώνει την πρώτη ψηφοφορία διά βοής του κοινού για το επόμενο κομμάτι. Οι επιλογές ήταν "Third Law", "Stuck", "Illuminate" και "Lose Hope". Το "The Congregation" νίκησε, για πρώτη φορά. Υπέροχη εκτέλεση, πολύ δυνατή, με τις κιθάρες να βγάζουν όλη την ένταση του κομματιού. Ο Einar σε όλο το live ήταν εξαιρετικός, κινητικός και έδειχνε πολύ απελευθερωμένος και χαλαρός σε σχέση με μια προ-σκηνοθετημένη τυπική εμφάνιση, που μην παρεξηγηθώ είναι υπέροχες οι τυπικές εμφανίσεις των Leprous. Θυμάστε εκείνα τα χαρτάκια που διπλώναμε και ανοίγαμε σε αριθμούς όταν ειμασταν μικροί (τα fortune teller ντε) και εβγαινε τυχαία κάτι από μέσα; Έτσι μπήκε το "The Valley" στο πρόγραμμα, πότε το ξανάδαμε αυτό; Liveάρα λέμε. Το "Below" πέρασε στο setlist από την μπάντα, γιατί πολύ απλά ήθελαν να το παίξουν για εκείνoυς που δεν ήταν την προηγούμενη βραδιά. Για όσα δεν το έχουν προσέξει, είναι το τρίτο δημοφιλέστερο τραγούδι τους, μετά τα "Price" και "From The Flame", τα οποία επίσης θα έρχονταν αργότερα χωρίς διαδικασίες επιλογής. Αλλά μόνο αυτά.

Η συνέχεια έφερε πάλι ψηφοφορία, με το "Out Of Here" να κερδίζει τα "Alleviate" και την διασκευή στους A-Ha. Φανταστικό κομμάτι και πολύ ωραία εκτέλεση που συμπλήρωσε ιδανικά το «κενό» στο setlist του Σαββάτου. Πάμε σε κληρωτίδα τώρα. Ένα καπέλο με πενήντα, ναι σωστά διαβάζετε πενήντα, χαρτάκια τίτλων της δισκογραφίας τους. Τυχαίο απ' το κοινό τραβάει και… έπος! Το χαρτάκι λέει "Red", ένα από τα κορυφαία τους κομμάτια και, όπως ομολόγησαν κι οι ίδιοι, από τα πιο απαιτητικά τους! Η εκτέλεση άψογη, δεν πίστευα στα μάτια και τα αυτιά μου, γιατί ρε φίλε είναι μεγάλο σοκ μια μπάντα να έχει τόσο έτοιμα και προβαρισμένα στην εντέλεια τόσα πολλά τραγούδια του καταλόγου της. Ειδικά μάλιστα όταν μιλάμε για έναν τόσο δύσκολο και σοβαρό κατάλογο. Δεν παίζουν μι-ντο-ρε σε τέσσερα τέταρτα στο 80% της μουσικής τους, ε!

Φυσικά κι αναμενόμενα χαμός στο "The Price", που και για μένα είναι ανάμεσα στα αγαπημένα μου. Ας το ακούμε και κάθε φορά, μηδέν πρόβλημα by me. Συνέχεια με καινούργια ψηφοφορία που έβγαλε "Distant Bells", λογικό αφού τα άλλα ήταν "I Hear The Sirens" και "Castaway Angels", δηλαδή - εξηγούμε - δεν είχε "Congregation" στις επιλογές, γιατί είπαμε το τέταρτο άλμπουμ τους δεν έχασε ποτέ… Πέρα από την πλάκα είναι τεράστια κομματάρα και αυτή, μέσα από έναν αριστουργηματικό δίσκο.

Next level κουφαμάρας τώρα. Πετάει ο Einar ένα μπουκαλάκι στο κοινό και όποιος το πιάσει θα δώσει τρεις τίτλους από τους οποίους θα πρέπει να διαλέξει έναν η μπάντα. Μοναδικός περιορισμός να μην είναι όλα από το "Tall Poppy Syndrome". Αυτός που το έπιασε δίνει Down", "Contaminate Me" και "White" σύμφωνα με την μπάντα (αν και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είχε φωνάξει "Rewind" αυτός που το έπιασε και όχι "White"). Το πιο κουφό είναι ότι η μπάντα απαντάει τα ξέρουμε όλα οπότε διάλεξε εσύ οποίο θες. Ρε φίλε δε γίνεται αυτό, δηλαδή απλά δε γίνεται! Τελικά πάμε με "Down" για ένα από τα highlight ίσως όλης της περιοδείας.

Λογική κορύφωση στο "From The Flame", που μετά το τέλος του ο πληκτράς της μπάντας έπρεπε να φύγει. Κάτι γραφειοκρατικό έτρεχε με τη βίζα του και χρειαζόταν να πετάξει για Τουρκία (εκτός Ευρώπης βασικά) για να κάνει reset και να γυρίσει για την επόμενη εμφάνισή τους. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Αλλά θα πω ότι ακόμα κι αυτό έκανε το κλίμα πιο χαλαρό, πιο οικείο και παρεΐστικο, μακριά από την λογική της καλοστημένης μπάντας που πολύ συχνά οδηγεί σε αποσύνδεση ανάμεσα στους μουσικούς και το κοινό της συναυλίας.

Καπελάκι με χαρτάκια πάλι και τυχαία βγαίνει το "On Hold". Δεν ξενερώσαμε καθόλου, παρά το ότι αν τράβαγε κάνα "Rewind" είμαι σίγουρος ότι θα έπαιρνε φωτιά ο κόσμος. Σειρά είχε ξανά το μπουκαλάκι με τον οπαδό που το έπιασε να ζητά ξερά "The Flood". Ο Einar, πίσω από τα πλήκτρα πλέον, δίνει μικρή αναφορά στο "White" με δυο στίχους και μετά πάλι "Congregation". Μέχρι κι ο ίδιος παρατήρησε ότι η φάση έχει πάει περιοδεία 2015 και ρώτησε πόσοι από εμάς ήμασταν τότε στο An Club. Ξαφνιάστηκα από το πόσο λίγοι απαντήσαμε θετικά, και αναρωτήθηκα αν έχει αλλάξει η σύνθεση του κοινού των Leprous μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια.

Το κλείσιμο της συναυλίας επιλέχθηκε με ψηφοφορία στα socials της μπάντας (νομίζω στο Instagram για την ακρίβεια) και ήταν τεράστιο. Εντάξει, νομίζω ότι το "The Sky Is Red" είναι αδιαπραγμάτευτα ανάμεσα στα κορυφαία τους και ίσως το καλύτερο κλείσιμο για live. Ολόκληρο λέμε τώρα ε, όχι μέρος του.

Η Κυριακάτικη εμφάνιση των Leprous είναι από αυτές που μένουν, που τις θυμόμαστε και τις συζητάμε μετά για χρόνια. Όχι γιατί ήταν η κορυφαία τους, όχι γιατί το setlist ήταν γεμάτο εκπλήξεις, ούτε για το show. Αλλά για το κλίμα που έβγαζε, για την αλήθεια της επικοινωνίας και της επαφής, του αυθορμητισμού και της δυναμικής μιας πραγματικά ζωντανής εμπειρίας. Γιατί ζήσαμε κάτι τελείως διαφορετικό που ανέβασε τον ενθουσιασμό στα ύψη. Άντε βρες το αυτό κάπου σήμερα. [Β.Λ.]

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής