Swallow The Sun, Ocean Of Grief, Euphrosyne @ Αρχιτεκτονική Club Live Stage, 17/10/26

Σε δέκα χρόνια τα πάντα μπορούν να αλλάξουν. Τα πάντα; Όχι ακριβώς. Η ανεπαίσθητη συναισθηματική μεταστροφή όταν οι μέρες μικραίνουν δεν γίνεται να χαθεί. Ή η διακριτική μαγεία που συνοδεύει τη μυρωδιά της βροχής καθώς ο χειμώνας ξεπροβάλει. Την τελευταία φορά που οι Φινλανδοί μάστορες του σκότους πέρασαν από τα μέρη μας, το ημερολόγιο έγραφε 2016 και το "Songs From The North" έστεκε σαν δήλωση υπεροχής στο ατμοσφαιρικό στερέωμα. Για όλες τις ανακατατάξεις, τα νέα πρόσωπα που εμφανίστηκαν και τα παλιότερα που εγκατέλειψαν τη σκηνή, εκείνοι συνεχίζουν ακάθεκτοι, με την ίδια ποιότητα και πίστη στις αρχές τους. Το να περίμενε κανείς ότι στη συναυλιακή τους επιστροφή δεν θα ανταποκρινόταν στα στάνταρ που οι ίδιοι έχουν θέσει, θα ήταν επιεικώς αφελές.

Το άνοιγμα της βραδιάς ανέλαβαν οι Euphrosyne, και δεν πήρε πάνω από μερικά λεπτά για να μπουν οι βάσεις των όσων θα ακολουθούσαν. Σωστά ισορροπημένος ήχος, με την κιθάρα να στέκεται πλάι στα γεμίσματα των ντραμς, το μικρόφωνο τοποθετημένο ακριβώς μπροστά τους, και τα δεύτερα φωνητικά με το μπάσο να συμπληρώνουν, ενώ το backing track έμενε στο φόντο του κάδρου. Το δέσιμο της τετράδας ξεχώριζε εύκολα, ακόμα και για παράξενους σαν και του λόγου μου, που σημειώναμε σχετικούς αστερίσκους παλιότερα. Οι σιδηρόδρομοι και τα blast beats δεν λάθεψαν. Τα ανεβάσματα παρομοίως. Το υλικό του "Morus" αποδόθηκε με μια ολοζώντανη, ταιριαστή, άγρια ομορφιά.

Η σκυτάλη για τη συνέχεια, με μία ανεπαίσθητη απόκλιση από το πρόγραμμα που είχε ανακοινωθεί και με τον χώρο πλέον ικανοποιητικά γεμάτο, πέρασε στους Ocean Of Grief. Προς έκπληξη κανενός υποψιασμένου, οι αποχρώσεις παρέμειναν στη μαύρη πλευρά, αποκτώντας ωστόσο διαφορετική υφή. Οι διπλές κιθάρες έλαμπαν από το πρώτο δευτερόλεπτο, κατεβάζοντας ένα γνώριμο σκανδιναβικό αεράκι. Τα γρυλίσματα κούμπωναν με τον πιο φυσικό τρόπο. Κομμάτι το κομμάτι, τα πλήκτρα κι οι μπασογραμμές ανέβηκαν. Τα χαμόγελα στο, αναπάντεχα εντός ρυθμού, χειροκρότημα για το "Imprisoned Between Worlds" ήρθαν δικαίως. Οι εναλλαγές στα leads έπεφταν βροχή. Τα πενήντα λεπτά κύλησαν νεράκι.

Μετά τις απαραίτητες αναδιατάξεις, ένα δεκάλεπτο μετά τις 22:00, τα πάντα ήταν πια έτοιμα για τους μεγάλους πρωταγωνιστές. Μία ελαφρώς πειραγμένη εκδοχή του εξωφύλλου από το "Shining", με πρόσθετα σύννεφα επειδή γιατί όχι, έκανε την εμφάνισή της. Το μαυροφορεμένο κουιντέτο πήρε θέσεις. Οι φωνές δυνάμωσαν. Το μπάσιμο του "Innocence Was Long Forgotten" θα μπορούσε να πείσει κάποιο περαστικό ότι ήταν παρμένο από δισκάκι. Ένα διαβασμένο μάτι μπορούσε άκοπα να δει τη διαφορά από τη γυαλάδα του στούντιο στην γήινη ζωντανή σκληράδα. Είναι οι Swallow The Sun, παίζουν death doom, και κανένα περιτύλιγμα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.

Οι μελωδίες δε σταμάτησαν να στάζουν πένθος από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ο Miko Kotamäki άλλαζε τα φωνητικά του από καθαρά σε brutal με την ευκολία που οι υπόλοιποι ανασαίνουμε. Το ντουέτο με τις κουκούλες δεξιά του, η τιμημένη παλιά φρουρά Juha Raivio και Matti Honkonen, ζούσε κάθε νότα και κάθε στίχο, σα να είχαν μπροστά τους ένα αρμόνιο κι ένα μικρόφωνο αντίστοιχα. Η άμεση άνοδος των ντεσιμπέλ με το που μπήκε το ομώνυμο άσμα του "New Moon" επιβεβαίωσε περίτρανα την κλασικότητα του άλμπουμ. Στο σερί "Don't Fall Asleep" / "Out Of This Gloomy Light" τα χρόνια γύρισαν πριν προλάβεις να πεις «το πρωί δεν ήρθε ποτέ».

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα highlight, αυτό πιθανότατα θα ήταν το παγωμένο "These Woods Breathe Evil" και η δυάδα που ακολούθησε για το θριαμβευτικό κλείσιμο του σετ. Στην αντίπερα όχθη θα έλεγα ψέματα αν υποστήριζα ότι εκ των υστέρων δεν μου κακοφαίνεται η απουσία εκπροσώπησης ολόκληρης της περασμένης δεκαετίας, κυρίως του "When A Shadow Is Forced Into The Light". Που δεδομένου του μεγέθους της δισκογραφίας του σχήματος δεν είναι παράλογο, αλλά και πάλι, δε μου βγαίνει από το μυαλό ότι ένα encore θα μπορούσε άνετα να κλείσει κενά και να γεμίσει το ενενηντάλεπτο. Σε κάθε περίπτωση, η νίκη κερδήθηκε πανάξια, κι απλά ελπίζουμε το επόμενο ραντεβού να έρθει το συντομότερο δυνατόν.

(Η φωτογραφία των Swallow The Sun είναι του Монтажер/Photographer από την επίσημη σελίδα του συγκροτήματος στο Facebook)