Wolves In The Throne Room, Kosmogonia, Imperium Infernalis @ Κύτταρο, 21/10/26

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν τα αδέρφια Aaron και Nathan Weaver ξεκίνησαν την πορεία τους στην Olympia της Washington, οι Αμερικανοί Wolves In The Throne Room καλλιεργούν μια ξεχωριστή αντίληψη για τον ακραίο ήχο, με τη φύση, τον παγανισμό και την πνευματικότητα να αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της μουσικής τους. Μια αντίληψη που δεν περιορίζεται σε αισθητικές αναφορές και εντυπωσιακές εικόνες, αλλά διαπερνά τη σύνθεση, τη διάρκεια, τη δυναμική και τον τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνονται τα κομμάτια τους.

Αυτά τα ολίγα είχαμε στο μυαλό μας σχεδόν όλοι. Και όταν επιστρέφεις σε μια πόλη όπου έχεις ήδη προσφέρει συναυλίες με διαφορετικές αποχρώσεις και εντυπώσεις, το κοινό δεν έρχεται απλώς για να επιβεβαιώσει πως εξακολουθεί να σε αγαπά.

Την αρχή ανέλαβαν οι Imperium Infernalis, το συγκρότημα από το Ηράκλειο της Κρήτης που βρίσκεται στη σκηνή από το 2003. Με κυκλοφορίες όπως τα "Choking On The Stench Of Mankind" και "Imago Dei", έχουν διαμορφώσει τη δική τους θέση στον εγχώριο black metal χάρτη, χωρίς να αποτελούν ένα από τα ονόματα που συναντά κανείς διαρκώς σε συζητήσεις για τη σκηνή. Η παρουσία τους στο συγκεκριμένο πακέτο τούς έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσουν το υλικό τους μπροστά σε λίγο κοινό που είχε συγκεντρωθεί καθώς προφανώς και τα δύο support σχήματα αποτρέπουν πολύ κόσμο να ειναι 2 και 2.5 ωρες πριν στον χώρο.

Ακολούθησαν οι Αθηναίοι Kosmogonia, οι οποίοι κινούνται σε διαφορετική κατεύθυνση, συνδυάζοντας folk και μελωδικό death metal με θεματολογία εμπνευσμένη από την ελληνική ιστορία και μυθολογία. Και αυτοί είχαν την ευκαιρία να συστήσουν στο κοινό την πιο πρόσφατη εκδοχή του ήχου τους. Η επική διάσταση των συνθέσεών τους, τα γυναικεία φωνητικά, το φλάουτο, έδωσαν μια διαφορετική χροιά στο πρόγραμμα. Ειχαν ενθουσιασμό και καλή σκηνική παρουσία, κάτι που δεν έπεισε όμως μεγάλο μέρος του κοινού. Ο ηχος ήταν καλός, τα κομμάτια γεμάτα, αλλά σε πολλούς μάλλον φάνηκε παλιομοδίτικο και ίσως δεν ήταν στα ακούσματά τους.

Και κάπως έτσι, η σκηνή πέρασε στα χέρια των Wolves In The Throne Room.

Οι Αμερικανοί δεν χρειάζονται ιδιαίτερες σκηνικές υπερβολές, ούτε επιδιώκουν να κερδίσουν τον κόσμο με εύκολα τεχνάσματα. Η μουσική τους έχει τους δικούς της κανόνες, τον δικό της χρόνο και μια εσωτερική δυναμική που απαιτεί από τον ακροατή να αφεθεί σε αυτήν. Τα κεριά αναψαν γύρω από τα τύμπανα. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, γίνεται σαφές πως το ζητούμενο δεν είναι απλώς να παρακολουθήσεις μια καλοπαιγμένη black metal συναυλία, αλλά να βυθιστείς σε έναν ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στην πρωτόγονη επιθετικότητα και την ατμοσφαιρική σκάτένια μεγαλοπρέπεια.

Η επιστροφή τους στην Αθήνα συνέπεσε με την κυκλοφορία του "Estuary", ενός δίσκου που κοιτάζει προς το παρελθόν τους, αναζητώντας εκείνη την πυκνότητα και το μεγαλόπνοο στοιχείο που χαρακτήριζαν τις σημαντικότερες στιγμές της δισκογραφίας τους. Ετσι ξεκίνησε και το σετ. Με το πρώτο κομμάτι που μας έβαλε όλους άμεσα στο κλίμα και στην φάση που χρειαζόταν. Η πορεία είχε για όλα τα γούστα. Γενικά στέκομαι όμως οτι τα riffs δεν λειτουργούν απλώς ως φορείς επιθετικότητας, αλλά ως επαναλαμβανόμενα μοτίβα που σταδιακά αποκτούν υπνωτική δύναμη. Τα τύμπανα άλλοτε επιβάλλουν έναν καταιγιστικό ρυθμό και άλλοτε αφήνουν χώρο στις κιθάρες να αναπνεύσουν, δημιουργώντας εκείνες τις αντιθέσεις που κάνουν τις συνθέσεις τους να μοιάζουν μεγαλύτερες από τη διάρκειά τους.

Παιζουν συνήθως, εως και πάντα κοντα στη μία ώρα. Κι όμως φαίνεται σαν πολύ παραπανω, γιατι δεν εχει κενά και διακοπες, δεν εχει κουρδίσματα και ομιλίες, δεν εχει τίποτα να σε βγάλει εκτός. Ουτε καν η απόκοσμη ηρεμία όταν το δαδί εκαιγε επι σκηνής δεν χάλασε την πορεία και την σταθερότητα.

Η σύνδεση με τη φύση, που βρίσκεται στον πυρήνα της αισθητικής τους από τα πρώτα χρόνια, δεν αποτελεί εδώ μια απλή θεματική αναφορά. Είναι ενσωματωμένη στον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται οι συνθέσεις, στην επιμονή των μελωδιών, στις αργές μεταβάσεις και στις στιγμές όπου η ένταση μοιάζει να υποχωρεί προσωρινά, πριν επιστρέψει με ακόμη μεγαλύτερη ορμή. Μακάρι όλοι να ένιωσαν οτι βρίσκονται σε δάση που καταπίνουν τα απομεινάρια του ανθρώπινου πολιτισμού και σε τοπία όπου η σιωπή είναι εξίσου απειλητική με τον θόρυβο...

"Angrboda" και "The Old Ones Are With Us" έφεραν στο προσκήνιο την πιο σκοτεινή, «παγανιστική» και τελετουργική πλευρά του “Thrice Woven”, με τις διπλές κιθάρες να χτίζουν αλλεπάλληλα στρώματα ήχου. Η μετάβαση στο "Crown Οf Stone" λειτούργησε ως μια ανάσα σάπιας και ακόμα πιο σκοτεινής ατμόσφαιρας, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη μεγάλη κορύφωση της βραδιάς. Όταν το συγκρότημα βούτηξε στο παρελθόν του “Two Hunters” και του “Black Cascade”, η δυναμική στο live άλλαξε επίπεδο. Το "Wanderer Above the Sea Οf Fog" εξαπέλυσε ένα κύμα ωμής, υπνωτικής ενέργειας με τα πολύ πολύ δικά του riff να κυριαρχούν, ενώ η εκτέλεση του "I Will Lay Down My Bones Among Τhe Rocks Αnd Roots" αποτέλεσε την απόλυτη τελετουργική στιγμή της βραδιάς, αφού ένα έπος όπου η επιθετικότητα συνάντά την απόκοσμη μελαγχολία, καθήλωσε τους πάντες. Ρε εντελώς όμως λέμε. Η αυλαία έκλεισε ιδανικά με το "Crystal Ammunition", αφήνοντας έναν βαρύ, αντηχητικό απόηχο να αιωρείται στον χώρο και λίγο αγάπη να αιωρείται.

Οι Wolves In The Throne Room δεν χρειάζεται να αποδείξουν πως ανήκουν στην εμπροσθοφυλακή του αμερικανικού black metal. Το έχουν κάνει εδώ και χρόνια, επηρεάζοντας συγκροτήματα που αναζήτησαν στη συνέχεια τη δική τους ισορροπία ανάμεσα στην ακραία μουσική και την ατμόσφαιρα. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο κατά πόσο μπορούν ακόμη να δημιουργήσουν εκείνες τις στιγμές όπου η μουσική τους ξεφεύγει από την αναγνωρίσιμη φόρμα της και αποκτά κάτι το πραγματικά υπερβατικό. Γιατί, όταν συμβαίνει αυτό, οι Wolves In The Throne Room δεν ακούγονται απλώς σαν μια σπουδαία black metal μπάντα. Ακούγονται σαν να έρχονται από έναν κόσμο που υπήρχε πολύ πριν από εμάς και θα εξακολουθεί να υπάρχει πολύ μετά. Έτσι πρεπει να είναι ένα κατάμαυρο live.

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Κονταράκης