Naxatras, Loud Silence @ Floyd, 24/10/26

Έχοντας χαράξει τη δική τους, ξεχωριστή πορεία στο χώρο τα τελευταία χρόνια, οι Naxatras θεωρούνται δικαίως ένα από τα πιο δημοφιλή σχήματα της εγχώριας αγγλόφωνης σκηνής, αφορώντας πλέον κόσμο κι εκτός του - διευρυμένου μεν, στενού δε - rock κύκλου. Η δυναμική δεν κρύβεται και το να γεμίσεις έναν χώρο σαν αυτόν στο 117 της οδού Πειραιώς αποτελεί από μόνο του επίτευγμα, σε μόλις 11 χρόνια δισκογραφικής πορείας. Πέντε άλμπουμ, συνεχής εξέλιξη και σεβασμός στο κοινό αποτελούν εχέγγυα επιτυχίας και η μπάντα από τη συμπρωτεύουσα τη διαχειρίζεται με τρόπο ιδανικό μέχρι στιγμής.

Πριν τα πούμε λίγο αναλυτικότερα για την εμφάνιση τους, όμως, η αναφορά στους Loud Silence και στον opening act ρόλο τους αξίζει τις δικές της λεπτομέρειες. Το νεαρό alt/heavy rock σχήμα χαράσσει τη δική του πορεία στο χώρο, έχοντας κοινή συνισταμένη με τους Naxatras τη διαρκή τάση για εξερεύνηση κι εξέλιξη του πρώιμου ήχου του. Έτσι, η εμφάνιση τους παρουσίασε αυτό το ποικιλόμορφο μουσικό τους πρόσωπο, διασχίζοντας το μονοπάτι από το stoner στο alternative, με τον Ανδρέα Γιαννακόπουλο να προσπαθεί να επιτελέσει τα απαιτητικά καθήκοντα του frontman.

Η επικοινωνία με το κοινό έδωσε αρκετές όμορφες στιγμές, με αποκορύφωμα το καταληκτικό "Are We Gonna Leave Tonight" και το - λίγο αμήχανο, αλλά αρκετά ζεστό - sing along που έδωσε θετικότατο πρόσημο στην εμφάνιση τους. Το μέλλον τους ανήκει, και η εκπλήρωση του μαθητικού τους ονείρου να μοιράζονται τη σκηνή με κάποιους από τους μουσικούς τους ήρωες, το αποδεικνύει περίτρανα.

Περνώντας στα καθέκαστα της επανεμφάνισης των Naxatras στην πρωτεύουσα, ας μιλήσουμε για τα προφανή. Η μπάντα έχει αλλάξει επίπεδο και η προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια, μουσική και σκηνική αποτελεί ένα χαρακτηριστικό επ’ αυτού. Ο stoner χαρακτήρας του ντεμπούτου έχει πάει περίπατο εδώ και καιρό και η στροφή στα προοδευτικά και ψυχεδελικα ‘70s έχει διευρύνει το μουσικό κι αισθητικό υπόβαθρο της μπάντας, η οποία επιδιώκει πια μια οπτικοακουστική εμπειρία στις συναυλίες της.

Πρωταγωνιστικό ρόλο, λοιπόν, είχαν οι Sabina Allen, Κατερίνα Χριστοφόρου και Αφροδίτη Τόλια, με τις performers να εντείνουν την τελετουργική, άκρως ψυχεδελική ατμόσφαιρα με τα όσα εντυπωσιακά μας παρουσίασαν καθόλη τη διάρκεια του set. Ταυτόχρονα με τα διάφορα οπτικά εφέ και το visual show, η μουσική της μπάντας οπτικοποιήθηκε αρμονικά, δημιουργώντας μια καθηλωτική αύρα που συνεπήρε το κάθε λογής και φάσης παρευρισκόμενο κοινό.

Φυσικά, η μπάντα έχει μελετήσει βαθιά τις διδαχές των Hawkwind και σε αυτό το κομμάτι, ενώ και μουσικά αυτή η στροφή στην ανάδειξη των επιρροών τους από Pink Floyd, Eloy και το ευρύτερο kraut ρεύμα, τους πάει πολύ. Τα πλήκτρα πια έχουν διεκδικήσει και κερδίσει τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο κι επί σκηνής, η παρουσία των δύο διαφορετικών κρουστών πάντα προκαλεί τη δική της εντύπωση, ενώ ο Γιάννης Κωνσταντέλιας έπαιξε μεγάλη κιθαριστική μπάλα, με τη μισοφωτισμένη φιγούρα του και τα καίρια μελωδικά του παιξίματα να φέρνουν μακρινούς συνειρμούς με κιθαριστικούς τιτάνες σαν τους Gilmour και Latimer.

Λίγο πριν το τέλος, το "Waves" μας υπενθύμισε τη μακρινή πια συγγένεια της μπάντας με την εγχώρια heavy rock/stoner σκηνή, με το μακροσκελές encore να μην αργεί. Κι αν για τα αμιγώς μουσικά κι εκτελεστικά δεν έχουν να ειπωθούν πολλά περισσότερα από τα όσα ήδη έχουν ειπωθεί κατά καιρούς, στο θέμα της κοσμοσυρροής και της εντελώς ετερόκλητης φύσης του πολυάριθμου κοινού, αξίζει ένα ξεχωριστό σχόλιο. Φασαίοι όλου του κόσμου, ενωθείτε, είναι η φράση που τριβελίζει το μυαλό μου από το βράδυ της Παρασκευής, μέχρι και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, μια φράση που λέγεται με απόλυτα θετικό πρόσημο για την ίδια την μπάντα - και την ικανότητα της να συσπειρώσει κόσμο με εντελώς διαφορετικά ακούσματα, υπό την ηχητική της ομπρέλα.

Σε τέτοια κλίμακα, μονάχα οι Villagers Of Ioannina City μου έρχονται στο νου, στο προνόμιο να «αφορούν» κόσμο που δεν ανήκει απαραίτητα στη σκηνή που εκπροσωπεί το εκάστοτε εγχώριο σχήμα. Ένα παράσημο που οι Naxatras φέρουν δίχως να κάνουν συμβιβασμούς στα δημιουργικά τους θέλω, με εμφανίσεις σαν κι αυτή, συνεχίζοντας να μεγαλώνουν την κληρονομία τους.

Φωτογραφίες: Τατιάνα Γιόβα