Read the English version of the article here.
Η αλήθεια είναι πως το Σάββατο του Roadburn Festival, φιλοξενεί μερικές από τις πιο αγαπημένες μας εμφανίσεις με πολύ διαφορετικές σημασίες η κάθε μία, όποτε και ανυπομονούμε ιδιαίτερα για τη συγκεκριμένη μέρα. Μετά τις επιλογές μας για την πρώτη και δεύτερη μέρα του φεστιβάλ, φτάνει η σειρά της τρίτης, 18 Απριλίου. Για άλλη μια φορά στη νότια Ολλανδία, τα νοητά φανάρια της μουσικής αναζήτησης θα ανάψουν κατευθύνοντας μας δεξιά και αριστερά της κεντρικής λεωφόρου του Tilburg.
Αυτή τη φορά, θα σημειώσουμε ως αξιόλογες εμφανίσεις τους Acid Mother’s Temple να χαρτογραφούν για τρίτη φορά την αχανή δισκογραφία τους, ενώ υψίστης σημασίας είναι και η εμφάνιση της Otay: Onii ως Triennial artist, δηλαδή καλλιτέχνης που εμφανίζεται για τρία κατά σειρά χρόνια στο φεστιβάλ (αυτή η χρονιά θα είναι η δεύτερη) με σκοπό να παρουσιάσει τη μουσική της εξέλιξη εντός της τριετίας. Σημαντική και η παρουσία του ετήσιου Metal Factory Education Project, που παρουσιάζει κάποιο συγκρότημα που ακόμη μαθητεύει και κάνει την πρώτη του προσπάθεια - φέτος παρουσιάζεται το φωνητικό τρίο των Tria Nema.
Θα ξεχωρίσουμε επίσης πολύ ενδιαφέρουσες επιλογές του φεστιβάλ, που εντοπίζουμε στον ηλεκτρονικό μινιμαλισμό των Bitchin Bajas (αν σας αρέσουν οι Mammal Hands μπορεί να ανακαλύψετε κάτι όμορφο εδώ) αλλά και το λυσσασμένο αναρχο-πανκ των Industry (μια δοκιμή στο επαρκώς τιτλοφορημένο "A Self Portrait At The Stage Of Totalitarian Domination Of All Aspects Of Human Life" θα πείσει και τον πιο άπιστο Θωμά). Φορτισμένο συναισθηματικά ενδιαφέρον θα παρουσιάσει σίγουρα και το Ιρανικής καταγωγής ντουέτο των Ameretat. Μην ξεχνάμε και τη δεύτερη εμφάνιση των αγαπημένων Heaven In Her Arms, όπως και τους Primitive Man για τους οποίους θα μιλήσουμε περισσότερο στο τελευταίο μέρος.
Φωτογραφία εξωφύλλου: Μαριλένα Τσίγκου
Spotify playlist
Blackwater Holylight (14.00 - 15.00, The Terminal)
Το σκοτάδι έχει πολλά πρόσωπα, όλοι το ξέρουν αυτό, και κάθε χρόνο στο Tilburg σχεδιάζεται μία αντιπροσωπευτική εικόνα τους στην εκάστοτε εποχή. Στεκούμενες ανάμεσα στη σκληράδα και τη μελαγχολία, οι 'Sunny' Faris, Mikayla Mayhew και Eliese Dorsay κρατάνε ψηλά τη σημαία της σύγχρονης ατμοσφαιρικής σκηνής και προσθέτουν τη δική τους πινελιά στα γεμάτα κάπνα τοπία που έγιναν συνώνυμα του ύφους στην περασμένη δεκαετία. Το ότι η παρουσίαση του
"Not Here Not Gone" θα γίνει μέρα μεσημέρι δεν δημιουργεί κάποια πραγματική ανησυχία· οι ακτίνες του ήλιου δεν θα περάσουν στο Koepelhal με καμία έννοια.
Traidora (16.10 - 16.40, Hall Of Fame)
Σε μία από τις προσωπικές μας αγαπημένες περιπτώσεις αναζητήσεων, αυτή της στήλης μας "
Underground Express", συναντηθήκαμε και με τη Βενεζουελιανής καταγωγής Traidora - μια interdisciplinary καλλιτέχνη της οποίας η trans ταυτότητα αποτελεί βασικό πεδίο της έκφρασής της. Μέσα από το προσωπικό της σχήμα έχει συλλέξει τις προσωπικές της εμπειρίες από το βιωμά της στη νότια Αμερική, καθώς και μια πολύ ενδιαφέρουσα γκάμα καλλιτεχνών που τη στελεγχώνουν για ένα ωμό, χωρίς περιττές δικαιολογίες hardcore punk, που σίγουρα δεν θα μασήσει τα λόγια του. Πως το βασανίζουμε έτσι το Hall Of Fame, κάποια στιγμή δεν θα αντέξει την ένταση.
Prostitute (18.20 - 19.10, The Engine Room)
Από τους Death Grips στους Black Midi κι από εκεί στην αραβική μουσική παράδοση, οι Prostitute επέλεξαν σκόπιμα ένα προβοκατόρικο όνομα, κάτι που συχνά συμβαίνει με το noise rock ως ένα ιδίωμα που του αρέσει να προκαλεί. Κέρδισαν το στοίχημα μια ηλεκτρονικής μανίας με τον πρώτο τους δίσκο, "Attempted Martyr" να κατακτά τις εντυπώσεις ανά τον κόσμο, οδηγώντας τους σε μία από τις μεγάλες σκηνές του Roadburn Festival. Έχουμε να αναμένουμε μια απόλυτα σοκαριστική με την καλή έννοια εμφάνιση από μεριάς τους, η οποία θα λειτουργήσει ως απαραίτητο τονωτικό στη μέση της ημέρας για το χαμό μουσικής που πρόκειται να ακολουθήσει αμέσως μετά.
Boris performing Pink Days set (19.10 - 20.20, Main Stage)
Η Ιαπωνία αντεπιτίθεται για άλλη μια φορά στα πλαίσια του φεστιβάλ, μιας που οι τιτάνες τοι noise rock και όχι μόνο Boris, επιστρέφουν για να ταράξουν τα νερά με τις ασυναγώνιστες μουσικές τους, τις εκτός ελέγχου προσωπικότητές τους και μην ξεχνάμε και το φανταστικό στιλιστικό τους γούστο. Με τα σετ τους να εκτείνονται σε δύο ημέρες, για τη συγκεκριμένη θα μας ταξιδέψουν στο αγαπημένο "Pink" (το ομώνυμο κομμάτι θα διαλύει πάντα κάθε μορφής ντουβάρι στο πέρασμά του) ενώ την τελευταία ημέρα του φεστιβάλ θα μας παρουσιάσουν το "Flood". Πάντοτε συγκλονιστικοί ζωντανά, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση, ίσως κάποιος αξίζει να θυσιάσει μέρος του σετ τους για το παρακάτω δώρο.
Dalek (19.50 - 20.40, The Terminal)
Είναι γεγονός πως οι Dalek αποτελούν συγκρότημα που βρίσκεται στο ραντάρ μας για πάρα πολύ καιρό και πρωτοπορεί συνεχώς με κάθε του κυκλοφορία, πιστό στο σχολιασμό των κακώς κειμένων της επικαιρότητας διαχρονικά. Για άλλη μια φορά και με το σύστημα στην Αμερική να φαίνεται πως μοιάζει στα πρόθυρα της κατάρευσης, οι Dalek επέστρεψαν φέτος με το "
Brilliance Of A Falling Moon" και δεν χαρίζονται ούτε για μισό λεπτό. Λογικό κι επόμενο πως θα εμφανιστούν για πρώτη φορά στο Roadburn Festival, στα πλαίσια της εξερεύνησης του τελευταίου εντός του hip hop κόσμου. Θα έχουμε τη χαρά και στα δικά μας τα λημέρια, κάποιες μέρες αργότερα.
Oathbreaker performing "Rheia" (21.30 - 22.40, Main Stage)
Το απόλυτο homecoming show του τετραημέρου. Ακόμα και χωρίς την αφορμή του επετειακού πλαισίου, η σύνδεση του κουαρτέτου με το Roadburn είναι τόσο βαθιά που θα δικαιολογούσε στο απόλυτο το prime time πλασάρισμα στην κεντρική σκηνή. Με δεδομένο το ειδικό βάρος που κουβαλάει η αισθητική της
"Rheia" και την επίδραση που αυτή έχει στον ευρύτερο μεταλλικό υπόγειο κόσμο, από τότε μέχρι και σήμερα, η δεδομένη προσμονή ανεβαίνει σε πελώρια επίπεδα. Αν λέγαμε ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μας δεν υπάρχει μία μικρή ελπίδα για ένα επιπλέον σετ-έκπληξη, θα ήταν ψέματα.
Quest Master (21.50 - 22.40, Next Stage)
Όσο περισσότερο το dungeon synth εισβάλει στις ζωές μας, τόσο περισσότερο θα καθίσταται δυνατή και η σκηνική εκπροσώπησή του, παρά την αυξημένη δυσκολία της ζωντανής του παρουσίασης λόγω των συνήθως, μονομελών σχημάτων που παράγουν τέτοιου είδους μουσική. Ο Quest Master παρ’ όλα αυτά έχει καταφέρει να μαγέψει λάτρεις τόσο του ηλεκτρονικού όσο και του φανταστικού στη μουσική, συνδυάζοντας τα δύο πεδία μεγαλόπρεπα τόσο με τα ηχητιά μοτίβα όσο και με τις αρτιστικές του επιλογές. Όσοι τολμήσουμε να χάσουμε λίγα λεπτά από το τι συμβαίνει παράλληλα στο Main Stage, είναι σίγουρο πως θα ανταμειφθούμε.
Saetia (22.30-23.30, The Terminal)
Τελείωσαν τα ψέματα. Μέσα στη διετία των σοκαριστικών επιστροφών από το hardcore underground, είχαμε τη χαρά να λάβουμε τα νέα πως οι Saetia θα επέστρεφαν μετά από 26 χρόνια απουσίας, ώστε να επαναπροσδιορίσουν το πως γεννήθηκε το νεοϋορκέζικο screamo. Με το νέο τους EP "Tendrils" που κυκλοφόρησε πέρυσι στις αποσκευές τους, οι Saetia αναμένεται να δώσουν ένα από τα πιο σκληρά τους σετ του τετραημέρου, χωρίς να λυπηθούν κανέναν. Το ταξίδι στα λατρεμένα "Saetia" και "Eronel", επιβάλλεται και είμαστε σίγουροι ότι θα μας ανταμείψει.
Slift (23.30 - 00.30, Main Stage)
Όταν η ερώτηση είναι «αισθάνεστε περισσότερο σαν rock ή metal μπάντα;» και η απάντηση καταλήγει χωρίς πολλά-πολλά σε
«δεν έχει σημασία!», ξέρεις ότι απέναντί σου έχεις μερικές εξαιρετικές περιπτωσάρες. Το τρίο από την Τουλούζ ποτέ δεν έκρυψε τον θαυμασμό για τους ήρωες του και ποτέ δεν απαρνήθηκε τις ρίζες του. Την ίδια στιγμή, ποτέ δεν παγιδεύτηκε σε ανούσια κουτιά και ποτέ δεν έβαλε μεγάλα λόγια μπροστά από την μουσική του. Δύο χρόνια μετά το ψυχεδελικό διαμάντι γνωστό ως
"Ilion", κι άλλα τόσα μετά την παρουσία τους ως artists in residence στο φεστιβάλ
το 2022, η υπόσχεση για παγκόσμια πρώτη του νέου τους δίσκου είναι πολύ καλή για να χαθεί.
Truck Violence (23.55 - 00.30, The Engine Room)
To προφανές βρίσκεται κάπου εκεί στην κριτική μας για το "
Violence", το εκρηκτικό ντεμπούτο των Truck Violence που κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν - η αλήθεια τους υπάρχει κάπου ανάμεσα στους Chat Pile και τους Crippling Alchoholism, αντιμετωπίζοντας την αμερικάνικη επαρχία ως μια σύγχρονή μας δυστοπία. Μπλεξίματα noise rock με το σκοτάδι, με λίγα λόγια, στα οποία δεν μπορούμε με τίποτα να αντισταθούμε. Ο διπολικός μουσικός τους χαρακτήρας νομίζουμε ότι ταιριάζει άψογα τόσο στα γούστα μας, όσο και στην αισθητική του φεστιβάλ. Θα είναι ένας ιδανικός τρόπος να λήξει η προ-τελευταία βραδιά.
