Από το Βαθύ Μωβ, στην αιωνιότητα

Αναλογιζόμουν τι θα μπορούσα να γράψω με αφορμή την επερχόμενη συναυλιακή επιστροφή των θρυλικών Deep Purple στη χώρα μας και, η αλήθεια είναι, περισσότερο έμπαινα στη διάθεση να ξεσκονίσω ξανά την πληθωρική τους δισκογραφία, παρά έβγαινε αβίαστα κάποιο συγκεκριμένο θέμα προς ανάπτυξη. Βέβαια, προσωπικά δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχής με αυτήν την εξέλιξη, αφού οι Purple αποτελούν ένα άκουσμα που νιώθω να έχω μόνιμα στα αυτιά και το θυμικό μου, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Κάποιες μπάντες περιαυτολογείς που τις ανακάλυψες μόνος σου και άλλες υπήρχαν πάντοτε «εκεί», όντας το βασικό ερέθισμα για ό,τι θα ακολουθούσε των ακουσμάτων σου. Στην περίπτωση του γράφοντα, οι Deep Purple αποτελούν τη δεύτερη περίπτωση, αφού - όντας η μάλλον αγαπημένη μπάντα του πατέρα μου - υπήρχαν σε ηχητική περίσσεια καθόλη τη διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας.

Κι αν οι πρώτες επαφές μου με τη μουσική των Βρετανών υπήρξαν οι αναμενόμενες, με τα "Child In Time", "Highway Star" και "Smoke On The Water" να παίζουν συχνά - πυκνά στο κασετόφωνο εκείνου του Nissan που πηγαινοέφερνε εμένα και τα αδέρφια μου σε σχολεία, φροντιστήρια και λοιπές δραστηριότητες, η πραγματική συνειδητοποίηση του τί άκουγα, θα ερχόταν όχι πολλά χρόνια αργότερα, όταν θα σκάλιζα τα απομεινάρια της περίφημης πατρικής δισκοθήκης.

Διασκορπισμένη μέσα στο σπίτι, αλλά με τους δίσκους που έπαιζαν συχνότερα να βρίσκονται στο σύνθετο που έφερε και την τηλεόραση, έκρυβε διάφορα «καλούδια» που θα διαμόρφωναν τον πρώιμο μουσικό μου χαρακτήρα κατά το δοκούν, αλλά κυρίως διέθετε δίσκους των Deep Purple. Για την ακρίβεια, πολλούς δίσκους των Deep Purple, από επίσημες κυκλοφορίες και ζωντανές ηχογραφήσεις, μέχρι συλλογές, bootlegs και singles, κάνοντας προφανή την ανάγκη να ακούσω κάτι από αυτά - και κάτι παραπάνω.

Μιλάμε για την εποχή που οι Purple κυκλοφορούσαν στο παρόν δίσκους όπως το "Bananas" και το "Rapture Of The Deep" και η αφεντιά μου βρισκόταν στην περίοδο της προεφηβείας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πολλή αντίδραση, πολύ ενέργεια, αλλά και πολύ διάθεση για ανακάλυψη και ταύτιση με εικόνες και ακούσματα, θα οδηγούσε σε αμέτρητες ώρες ακροάσεων, κάνα - δυο χαραγμένους δίσκους, την αγορά εκείνου του "Bananas" CD με τα λεφτά από το χαρτζιλίκι (λέμε τώρα) και διάφορες ιστορίες που ο πατέρας μου ακόμη απολαμβάνει να επαναλαμβάνει, από το Happening και το Δισκάδικο της Αθηνάς, το Χωρίς Ανάσα και τα λοιπά «κατορθώματα» του σαν μεταλλάς των ‘80s.

Ύστερα, ακολούθησε η ηλεκτρική κιθάρα και η «απόπειρα» να παίξω αυτά που άκουγα, που οδήγησε - προφανώς - στο γνωστό riff του "Smoke On The Water" προτού καλά - καλά ξεκινήσω μαθήματα με τον - δυστυχώς, προσφάτως εκλιπόντα - κύριο Τάκη Αναγνωστόπουλο - και το «κουσούρι» να παίζω ακόμη στο «ζέσταμα» πριν από κάθε πρόβα, τα θέματα του "Black Night" και του "Bloodsucker". Ή η επαναλαμβανόμενη - σαν μάντρα - ακρόαση του "Machine Head" πριν από κάθε ραντεβού στα πρώιμα φοιτητικά χρόνια και η απόπειρα να επεκτείνω εκείνη την Purple δισκοσυλλογή, με «συγγενικές» κυκλοφορίες από πρώην και νυν μέλη της μπάντας - «κουσούρια» που κάποια έφυγαν σταδιακά και κάποια συνεχίζουν αν προκύψει το ανάλογο ερέθισμα.

Ανακαλώντας τα παραπάνω, συνειδητοποιώ πόσα ακόμη μικρά - μικρά μπορούν να ειπωθούν σχετικά, που λίγο ενδιαφέρουν αλλά περιγράφουν άψογα μια βιωματική σχέση με το μουσικό θησαυρό αυτής της σπουδαίας μπάντας. Μιας μπάντας που πέρασε τα δικά της διαπροσωπικά σαράντα κύματα, με τις διάφορες MKs να έχουν τη δική τους ιστορία, αλλά αυτό που να αφήνει τελικά πίσω της να είναι μια σπουδαία παρακαταθήκη, η οποία μπορεί και συνεχίζεται με νέα προσφερόμενα ακόμη και στις μέρες μας. Και με τον πανδαμάτορα χρόνο να μην παραβλέπει κανέναν στο διάβα του, η συγκινητική επανασύνδεση των Deep Purple με τον Ritchie Blackmore - έστω για ένα βράδυ - προμηνύει πως το τέλος φαντάζει και για τους ίδιους εγγύτερα από ποτέ. Ας μην χάσουμε, λοιπόν, την ευκαιρία να τους απολαύσουμε ζωντανά, μια ακόμη φορά πριν την αιωνιότητα.