The Gathering @ Μονή Λαζαριστών, 24/09/26

Κι αν έχουμε ζήσει υπέροχες στιγμές με τους The Gathering… Ένα συγκρότημα που ξεκίνησε από το death metal, ηγήθηκε (ου μην και δημιούργησε) του female-fronted υποείδους από τότε που πήρε τη χαρισματική Anneke van Giersbergen, εξερεύνησε τις ετερόκλητες επιρροές του και μας χάρισε πολλούς διαφορετικούς εξαιρετικούς δίσκους. Κάπου τριάντα χρόνια μετά, η εξάδα εκείνης της εποχής αποφάσισε να την αναβιώσει ζωντανά για μερικές συναυλίες, παίζοντας ολόκληρο το σημαδιακό "Mandylion", τον δίσκο που το 1995 τους χαρακτήρισε και τους άλλαξε πίστα. Τακτικοί επισκέπτες από τις παλιές εποχές, οι Gathering για μια ακόμα φορά επισκέφθηκαν Θεσσαλονίκη και Αθήνα, όπως έκαναν ανεξαιρέτως κατ’ ελάχιστο και όλες τις προηγούμενες.

Η Μονή Λαζαριστών είναι ένας ιδιαίτερος ανοιχτός χώρος στον οποίο πραγματοποιούνται συναυλίες, μια εσωτερική αυλή πρώην μοναστηριού Καθολικών. Μπορεί να φιλοξενήσει αρκετά περισσότερο κόσμο από τις λίγες εκατοντάδες που μαζευτήκαμε, κυρίως από τις παλιές εποχές που ανέφερα και πιο πάνω. Παρ’ όλα αυτά, το πάθος μας και η προσμονή μας να δούμε τους Gathering σε μια εμφάνιση βγαλμένη από το παρελθόν αντιστάθμισαν το γεγονός ότι ο χώρος δεν ήταν γεμάτος. Όσο πλησίαζε η ώρα που θα έβγαιναν τα κους-κους κοπήκανε και λάβαμε βολικές θέσεις σε ένα άνετο περιβάλλον.

Ακριβώς στις 9 η εξάδα βγήκε υπό ενθουσιώδεις επευφημίες. Τα χρόνια ήταν πολλά, η αγάπη είναι μεγάλη και οι προσδοκίες στα ύψη. Στο "Eléanor" όλοι ψαχνόμασταν με τον ήχο και μέχρι αυτός να στρώσει, είχε περάσει περίπου το μισό. Μόλις βρήκανε όλοι τα πατήματά τους όμως, αμέσως φάνηκε ότι η αδιαμφισβήτητη σταρ της βραδιάς θα ήταν, όπως ήταν άλλωστε και απολύτως αναμενόμενο, η Anneke. Σαν να μην έχει περάσει ούτε μέρα πάνω από τη φωνή της μας έδειξε από τις πρώτες κιόλας νότες που τραγούδησε ότι αν κλείναμε τα μάτια μας, θα βρισκόμασταν πίσω στα 1995.

Στα "Fear the Sea" και "In Motion #1" ο υποτιμημένος René Rutten πήρε μεταφορικά όλα τα φώτα πάνω του για λίγο, με τις ηλεκτρικές σολάρες που μας κέρασε με την κιθάρα του. Η κίνηση του να μην παίξουν το "Mandylion" συνεχόμενα από την αρχή μέχρι το τέλος αποδείχτηκε σοφή, μιας και πρόσθεσε ένα στοιχείο έκπληξης σε μια συναυλία στην οποία ήξερες πάνω-κάτω τι θα ακούσεις, αλλά τελικά δεν ήξερες το πότε ακριβώς θα το άκουγες. Στο "On Most Surfaces (Inuït)" οι διπλές κιθάρες των René και Jelmer Wiersma ήταν φοβερές και φανέρωσαν ότι μια δεύτερη κιθάρα είναι όντως απαραίτητη σε ορισμένα κομμάτια στις ζωντανές εκτελέσεις.

Το "Broken Glass" από το υπεραγαπημένο "Souvenirs" δεν προκάλεσε τον ενθουσιασμό που είχαμε δει μέχρι τώρα και δικαιολόγησε εν μέρει τόσο την κατάληξη των Gathering στα ‘00s, όσο και το γιατί περιοδεύουν παίζοντας ολόκληρο το "Mandylion", τον πιο μεταλλικό δηλαδή δίσκο που έβγαλαν ποτέ με την Anneke. Ασχέτως ποιον δίσκο τους μπορεί να αγαπάει κανείς περισσότερο, η αλήθεια είναι ότι την περισσότερη στήριξη διαχρονικά τους την πρόσφερε το metal κοινό. Ο René κέντησε πάλι με τα post περάσματα που έκανε, ενώ τα λόγια για την Anneke θα κουράσουν αν επαναληφθούν όσες φορές θα ήθελα να τα γράψω.

Το "Waking Hour" ήταν μάλλον το πιο απαιτητικό κομμάτι και ταυτόχρονα η καλύτερη στιγμή της, παρ’ όλο που στο μέσο του στόμωσε ελάχιστα – για μία και μοναδική φορά σε ολόκληρη τη βραδιά. Το "Probably Built in the Fifties" από το μαγευτικό "How To Measure A Planet?" υπενθύμισε σ’ εμάς τους φανατικούς εκείνης της περιόδου τους γιατί λατρεύουμε αυτόν τον δίσκο. Ο Jelmer επανεμφανίστηκε στο "Analog Park" με τα Radiohead vibes και συνέδραμε με την κιθάρα του τον post ορυμαγδό που αναπτύχθηκε μπροστά μας.

Μετά από αυτές τις επισκέψεις στους υπόλοιπους δίσκους των Gathering με την Anneke, είχε έρθει η ώρα να κλείσει το κεφάλαιο "Mandylion". Η ανακοίνωση για το "In Motion #2" προκάλεσε την αναμενόμενη φρενίτιδα, στο "Leaves" ο René ήταν για μια ακόμα φορά απολαυστικός, ενώ στο "Sand And Mercury" η Anneke αποχώρησε για το πρώτο μέρος και άφησε τους άλλους πέντε να ξεδιπλώσουν ένα από τα πιο περιπετειώδη κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ. Το κλείσιμο του set με το "Strange Machines", ένα από τα γνωστότερα κομμάτια των Gathering που έχει αποτελέσει και την εισαγωγή στον κόσμο τους για αρκετούς οπαδούς, ήταν η πιο παθιασμένη στιγμή αλληλεπίδρασης ολόκληρης της βραδιάς και έκανε επιτακτική την ανάγκη να ζητήσουμε «κι άλλο».

Για το encore μας είχαν φυλάξει δύο από τα καλύτερα κομμάτια τους. Αρχικά, το "Travel" μας ανατρίχιασε από τα πρώτα χτυπήματα του Hans στα τύμπανα και έδωσε την αίσθηση ότι κράτησε περίπου 2-3 λεπτά, ενώ στην πραγματικότητα κόντεψε τα δέκα. Τέτοια είναι η ικανότητα που έχει να σε ρουφάει μέσα του αυτό το κομμάτι. Τέλος, το "Saturnine" είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια τους, έχει αβανταδόρικη μελωδία για sing-along και είχε και Jelmer για το κλείσιμο. Το echo στο μικρόφωνο της Anneke ήταν λίίίγο περισσότερο εδώ, ίσως γιατί το κορίτσι μας είχε κουραστεί ελαφρώς μετά από τόση ώρα.

Αντί κλεισίματος, θα διηγηθώ ένα λίγο διαφορετικό σκηνικό που έζησα στη Μονή Λαζαριστών. Λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλία, εντόπισα έναν πορτοκαλί κουβά να βρίσκεται κάπου στον χώρο και απόρησα τι ρόλο έπαιζε. Όταν ξεκίνησαν οι Gathering, ένας κύριος πήρε τον κουβά, ο οποίος τελικά περιείχε πάγο και μπύρες, και άρχισε να κυκλοφορεί ανάμεσά μας διαθέτοντάς τες όπως κάνουν στο γήπεδο. Όπως αποδείχτηκε, ο κύριος κάνει την ίδια δουλειά και στο Καυταντζόγλειο (ίσως και σε άλλα γήπεδα) εδώ και δεκαετίες.

Σε μια αποστροφή του λόγου του την ώρα που περιφερόταν ανάμεσά μας, ανέφερε σε διπλανούς μας ότι σαράντα χρόνια που πουλάει μπύρες στα γήπεδα, αυτή είναι από τις καλύτερες φωνές που έχει ακούσει. Αγαπητέ μας κύριε, καλή σας ώρα όπου και να είστε. Τόσα χρόνια που κυκλοφορούμε κι εμείς στους συναυλιακούς χώρους, τα ίδια μ’ εσάς λέμε, και πιο υπερβολικά ακόμα. Επόμενη στάση, Αθήνα.

Φωτογραφίες: Γιάννης Βόλκας