Blackwater Holylight

Σκοτεινιά μέχρι εκεί που μπορεί να δει το μάτι. Μελαγχολία διάχυτη στον αέρα. Τόση ζεστασιά όσο χρειάζεται για να ανατραπούν οι προσδοκίες. Πλήκτρα θαμμένα κάτω από πετάλια και λάσπες. Σε περίπτωση που η εικόνα της ατμοσφαιρικής ταμπέλας δεν δημιουργηθεί αυτόματα στο μυαλό σου μπαίνοντας στον κόσμο των Blackwater Holylight, το κρίμα πέφτει αυστηρά και μόνο σε σένα. Αν έστω σκεφτείς να σχολιάσεις κάτι σχετικά με τις παλιές καλές μέρες του '90 ή για το πώς έφτασαν εδώ τα πράγματα, κάνε τη χάρη στον εαυτό σου, πάρε βαθιά ανάσα, κοίτα το ημερολόγιο και άσε το να περάσει.

Το σχήμα από το Πόρτλαντ ακολουθεί ένα μονοπάτι που ξεκίνησε να καθιερώνεται την περασμένη δεκαετία από μεγάλες κυρίες του σύγχρονου γοτθικού νότου (sic). Το γεγονός ότι με τις πρώτες τρεις δουλειές τους δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από τα ανήλιαγα μπουντρούμια του ιδιώματος, κρύβει δόσεις μίας διττής αλήθειας για το περιεχόμενο αλλά και για την κατάσταση της σκηνής. Η πρόσφατη αναφορά που κατέβασαν οι διαπλεκόμενοι γνωστοί-άγνωστοι του υπόγειου εξπρές ήταν πέρα για πέρα δίκαιη. Τα δείγματα για πρόγευση με τον τρόπο τους υπόσχονταν βήμα μπροστά. Το σύνολο ανταπεξέρχεται πλήρως.

Μην ψάξεις για το μεμονωμένο τραγούδι που θα αγγίξει ευρύ ακροατήριο. Μην ελπίσεις για πληρωμένη διασκευή. Ούτε για κραυγές από τον Bryan-των-Thou-Funck ή κάτι προς αυτή την κατεύθυνση τέλος πάντων. Η γκριζαρισμένη προσέγγιση πιάνει από εκεί που είχε αφήσει πέρσι το μικρού μήκους "If You Only Knew" και το "Silence/Motion" τέσσερα χρόνια παραπίσω. Οι γραμμές της 'Sunny' Faris στάζουν συναίσθημα χωρίς να γίνονται μελό. Τα παιξίματα των Mikayla Mayhew και Eliese Dorsay, σε κιθάρες και ντραμς αντίστοιχα, υπηρετούν τις συνθέσεις στο απόλυτο. Οι εναλλαγές ρυθμών και διαθέσεων είναι προσεκτικά τοποθετημένες.

Μετά από ένα εισαγωγικό δεκάλεπτο που δίνει νηνεμία και ομίχλη, το στοίχημα φαντάζει ήδη κερδισμένο από το ανέβασμα στροφών του "Bodies". Με αυστηρούς όρους, το "Not Here Not Gone" δεν επιχειρεί ούτε στοχεύει να ξαναγράψει τους κανόνες του όποιου ύφους· όχι ότι υπάρχει τίποτα μεμπτό σε αυτό. Τα στιχάκια λένε στα ίσα ό,τι έχουν να πουν. Η παραγωγή και οι ενορχηστρώσεις δε λανθάνουν. Οι doomy αναφορές σκάνε απολαυστικά. Από τα χτυπήματα στο "Spades" μέχρι το ολόμαυρο κλείσιμο του "Poppyfields", οι φωτιές δεν σταματάνε να καίνε, τα πόδια δεν αφήνουν το έδαφος, και τα μάτια δεν ξεκολλάνε από τον ουρανό.