«10»: Επιλογές για την πρώτη μέρα του Arctangent Festival

For the English version, click here.

Το Arctangent Festival, μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο. Το μικρό prog (και όχι μόνο) αδερφάκι του 2000 Trees αποτελεί ένα από τα φεστιβάλ που δείχνουν το δρόμο στο πως μια κατάλληλα οργανωμένη προσπάθεια κερδίζει τον σεβασμό και την προσέλευση του κόσμου. Γι’ αυτό και, φέτος θα είναι η τελευταία φορά, που το Arctangent Festival θα λάβει χώρα στο Fernhill Farm νότια του Bristol. Το μέρος παρ’ ότι ειδυλλιακό, δεν το χωρά πια κι έτσι το φεστιβάλ ετοιμάζεται για νέες διαδρομές. Φέτος, στη δωδέκατη φορά διεξαγωγής του, το φεστιβάλ ετοιμάζεται να γιορτάσει και να αποχαιρετήσει την πρώτη του κατοικία και μας τιμά πολύ που θα συμμετέχουμε κι εμείς σε αυτή τη γιορτή. Μια γιορτή που δεν είναι και πολύ τυχαία, μιας που τα βρετανικά μεσαίου μεγέθους φεστιβάλ κερδίζουν συνεχώς έδαφος και δημοτικότητα. Αυτό γιατί, κατά την ταπεινή μας άποψη, οι διοργανωτές τους αντί να κονταροχτυπιούνται, οργανώνονται μαζί, πολλοί από αυτούς έχουν και κοινές δραστηριότητες, και δεν σκάβουν ο ένας το λάκκο του άλλου. Περισσότερα γι’ αυτό, στα επόμενα κείμενα μας.

Στο παρόν, θα αναζητήσουμε μαζί τις εκπλήξεις της εναρκτήριας μέρας του Arctangent Festival. Την Τετάρτη, 19 Αυγούστου, το φεστιβάλ δεν θα βρίσκεται ακόμη σε πλήρη έκσταση τουλάχιστον στα χαρτιά, οι επιλογές εμφανίσεων όμως εντυπωσιάζουν. Με δύο από τις τέσσερις σκηνές σε λειτουργία, το ευτυχές είναι ότι δεν υπάρχει κανένα overlapping. Θα προσπαθήσουμε να δούμε τα πάντα από λίγο, ωστόσο είναι η τέλεια ευκαιρία να εγκλιματιστούμε στο χώρο! Κάποιες εμφανίσεις όμως, δεν χάνονται, και θα τις εξερευνήσουμε παρακάτω.

Βρείτε επίσης σε όλα τα κείμενα, μια μουσική λίστα με επιλογές μας.

Spotify Playlist

1

Swamp Coffin (Yohkai Stage, 13.00 - 13.30)

Ίσως σε ένα φεστιβάλ με πολλή έντονη την παρουσία εναλλακτικού ήχου, οπότε και πολλές επιλογές για χαλαρή έναρξη της ημέρας, οι Swamp Coffin να μοιάζουν παράξενη επιλογή. Βετεράνοι καθώς είμαστε όμως στα φεστιβάλ που συνθέτουν το σκληρό με το αιθέριο, ένα βρυκολακιασμένο doom/sludge metal σαν και αυτό των Swamp Coffin, είναι ό,τι πρέπει για να καταστρέψει το σβέρκο μας από το πρώτο κιόλας λεπτό της εκδήλωσης. Με τρεις δίσκους στο ενεργητικό τους, οι Swamp Coffin συνδυάζουν τη Βικτωριανή περίοδο, τους νεκροθάφτες, το επικό στοιχείο, το doom το βρωμισμένο από το βάλτο. Μια μικρή Λουιζιάνα στα βρετανικά έλη. Ποιος χρειάζεται πραγματικά τον καφέ όταν μπορεί να τον αντικαταστήσει με αργό μαύρο φαρμάκι μουσικής φύσεως;

2

Chalk Hands (Yohkai Stage, 14.10 - 14.40)

Στα λημέρια του Rocking αγαπάμε πολύ το screamo κι έτσι στηρίζουμε τους Chalk Hands από τα μωρουδιακά τους βήματα γιατί είναι ένα συγκρότημα που το διεκδίκησε και το κέρδισε. Από ένα ατίθασο ντεμπούτο, στο ολόλαμπρο φετινό "The Line That Shapes The Coast Of Us", οι Chalk Hands έχουν μάθει πλέον να διοχετεύουν το ωμό συναίσθημα μέσα σε μια παλέτα ποικίλλων επιρροών, από midwestern rock σε post-rock ηχοχρώματα, σε post-hardcore εντάσεις. Τους ακολουθεί και μια πολύ καλή φήμη σχετικά με τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Μιας που είναι πολύ πιθανό να ζούμε μια breakthrough χρονιά γι’ αυτούς, η συγκεκριμένη εμφάνιση έχει άλλη βαρύτητα.

3

Overhead, The Albatross (Yohkai Stage, 15.25 - 16.10)

 Η γνωριμία μου με τους Overhead, The Albatross, έγινε το μεσημέρι της πρώτης ημέρας του περσινού Damnation Festival, όπου εκεί που δεν το περίμενε κανείς, βάλαμε κάτι χιλιάδες άνθρωποι τα κλάματα μέρα μεσημέρι, μιας που η εμφάνισή τους αφιερώθηκε σε εκλίπον μέλος της διοργάνωσης. Οι Overhead, The Albatross είναι ωστόσο πολύ περισσότερα. Η μουσική τους άποψη επί ενός σύγχρονου post-rock, κινηματικού και κινηματογραφικού, μιας που και οι εικόνες τους είναι παντοδύναμες και ο λόγος τους είναι ανερυθρίαστα πολιτικός μπορεί να συγκλονίσει ακόμη και τον πιο κουρασμένο πρώην μέγα οπαδό του είδους. Η ζωντανή τους εκτέλεση του τραγουδιού "Paul Lynch" έχει μείνει χαραγμένη στην καρδιά μου σαν ουλή από ευχάριστη ανάμνηση. Ανυπομονώ να ξανασυναντηθούμε.

4

Sans Froid (PX3 Stage, 16.15 - 16.50) 

Φτάνοντας επιτέλους στο πιο γλυκό σημείο της ημέρας, οι γέννημα θρέμμα Μπριστολέζοι Sans Froid με το υπέροχο αυτό όνομα, κουβαλούν στη φαρέτρα τους πολυρυθμικά στοιχεία από prog μέχρι math rock και γενικότερα μια art rock προσέγγιση που εντυπωσιάζει από τη μία με τα κρουστά, από την άλλη με την αλληλεπίδρασή τους με τα φωνητικά και τους εμπνευσμένους στίχους, και τέλος με την λακωνικότητα της κιθάρας. Το φρέσκο "Back Into The Womb" και δεύτερος ολοκληρωμένος δίσκος τους δίνει μια πολύ καλή περιγραφή της μουσικής τους ταυτότητας. Νομίζω ότι μάλλον μιλάμε για ένα συγκρότημα που αν συνεχίσει μια σταθερή πορεία, θα μιλούν πάρα πολλοί σύντομα για την ύπαρξή του.

5

Lost In Kyiv (Yohkai Stage, 16.55 - 17.40) 

Στα πλέον δεκαπέντε χρόνια ύπαρξής τους, οι Lost In Kyiv είναι κάθε άλλο παρά πρωτάρηδες στη δημιουργία αισθαντικής, ατμοσφαιρικής ορχηστρικής μουσικής. Παρότι χαμένοι στο Κίεβο, το συγκρότημα μας έρχεται από το Παρίσι και φέτος, εφορμάται από ένα σημείο νεοαποκτηθείσας έντασης. Μερικές αλλαγές στο lineup αλλά και η φετινή τους κυκλοφορία "We’re All Going To Be Fine" υπό τη φτερούγα της Pelagic Records, έρχονται ως γροθιά στη μιζέρια των καιρών, κι έτσι οι Lost In Kyiv οπλίζονται με ελπίδα και τη χρησιμοποιούν ενάντια στην κατάθλιψη και την μιζέρια των καιρών μας με τρόπο που τους αναζωογονεί υπαρξιακά. Είμαστε σίγουροι πως με την εμφάνισή τους θα κερδηθεί ένα μεγάλο στοίχημα, αυτό που λέει πως το post rock μπορεί να υπέκυψε στη λούπα του ίδιου του του εαυτού, μα τα τελευταία δύο χρόνια αναγεννιέται σε όλα δυνατότερο.

6

Dimscûa (PX3 Stage, 17.45 - 18.20) 

Μια από τις πιο ελπιδοφόρες παρουσίες στον σύγχρονο post-sludge ήχο υπήρξε αυτή των Dimscûa που εντυπωσίασαν πέρυσι με το EP "Dust Eater", από το πρώτο κιόλας δείγμα της δουλειάς τους. Καλώς ή κακώς, η πεντάδα μετά από τέτοιες πρώτες εντυπώσεις έχει πολλά να αποδείξει, κι εμείς περιμένουμε διακαώς έναν πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο. Μέχρι τότε, το συγκρότημα συνεχίζει να εντυπωσιάζει και πάνω στη σκηνή. Μια πρώτη περσινή γνωριμία ήταν αρκετή να πείσει για την ποιότητά τους, τώρα μένει να δοκιμαστούν και υπό το φως του ήλιου. Η επιθετική, μελαγχολική τους ατμόσφαιρα και τα κιθαριστικά τους κρεσέντο όμως είναι στη θέση να σβήσουν για λίγο τον ήλιο και να κυριαρχήσουν πάνω του.

7

Svalbard (Yohkai Stage 18.25 - 19.10)

Και το απόλυτο highlight της ημέρας για τη γράφουσα, βρίσκεται σε ένα όνομα που μοιάζει μέρος μακρινό. Η αλήθεια όμως είναι πως οι Svalbard, παρά το όνομά τους που δανείζεται το Νορβηγικό προσωνύμιο, είναι παιδιά του Bristol. Σε μια γλυκόπικρη στιγμή, το Arctangent δεν θα αποχαιρετήσει φέτος μόνο το Fernhill Farm. Μαζί του θα αποχαιρετήσει και το μικρό θαύμα των Svalbard, με την τελευταία τους, μάλλον για πάντα, συναυλία. Οι στιγμές που έχουμε μοιραστεί με τη (φεμινιστική) οργή των Svalbard και της Serena είναι πολύτιμες. Το μελωδικό crust σε διάλογο με την post-black τους ποιότητα έχει δώσει κάποια δισκογραφικά διαμάντια στους ανθρώπους που αγαπάμε αυτή τη μουσική και μερικούς στίχους που ζουν χωρίς ενοίκιο στην καρδιά μας. Το στερνό αντίο θα είναι τόσο μεγαλειώδες όσο του αξίζει.

8

Cardiacs (Yohkai Stage, 20.05 - 21.05)

Για την πολύκροτη ιστορία που κουβαλά το τελευταίο πόνημα των Cardiacs με τίτλο "LSD" τα έχουμε γράψει αναλυτικότατα. Η ευκαιρία όμως να ζήσουμε αυτό το συγκρότημα, ή τουλάχιστον ό,τι έχει απομείνει από αυτό ζωντανά θα είναι μία από αυτές που ένας άνθρωπος δεν ξεχνά εύκολα. Ο Jim Smith με εκλεκτούς μουσικούς στο πλευρό του, θα ολοκληρώσει το έργο και το legacy του αδερφού του, Tim, επί σκηνής, παραθέτοντας μας και ζωντανά πλέον, το τελευταίο του μουσικό έργο που ειρωνικά πήγε να το στερήσει από όλη την υφήλιο μια καρδιακή προσβολή. Εικοσιέξι χρόνια μετά, Μπορεί να μπει πλέον μια τελεία. Ο πειραματισμός τους έχει εμπνεύσει γενιές και γενιές Βρετανών και όχι μόνο μουσικών. Σίγουρα να δώσει καλό οιωνό και για το υπόλοιπο Arctangent Festival.

9

SikTh (Yohkai Stage, 22.00 - 23.00)

Πριν το metalcore γίνει ακόμη ένα υπερδημοφιλές μουσικό είδος, εκεί που η γέννηση και η ακμή του nu metal είχαν κατακλύσει την ταμπέλα του νέου αίματος της σκληρής μουσικής, εκεί που το progressive metal τολμούσε, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βρισκόντουσαν οι SikTh. Ένα ιστορικό συγκρότημα για το μεταίχμιο δημοφιλούς και underground metal, εμπνευσμένο από τους Strapping Young Lad μα βάση για πολλούς που ακολούθησαν μετά, με έμφαση στο υποϊδίωμα του djent. Με πολυρυθμίες και εκκωφαντικά μπάσα, οι SikTh ως η τελευταία «δυνατή» ζωντανή μπάντα του φεστιβάλ, προτίθενται να τραντάξουν τα λιβάδια του βρετανικού νότου, αφήνοντάς μας γεμάτους προσμονή για τις υπόλοιπες μέρες.

10

God Alone, silent disco set (Yohkai Stage, 23.45 - 00.35)

Τι στο καλό συμβαίνει στο Fernhill Farm μετά τις δώδεκα; Ε λοιπόν ο περιορισμός των ντεσιμπέλ έχει και τα καλά του. Ξεπερνώντας τα προβλήματα, το Arctangent Festival δημιούργησε την παράδοση των silent disco, των βραδινών δηλαδή σετ που το συγκρότημα παίζει και το κοινό ακούει από ακουστικά (που προσφέρει φυσικά το φεστιβάλ). Τη δουλειά αυτή για την πρώτη μέρα θα αναλάβουν οι God Alone, το πολυσχιδές σχήμα από τη νότια Ιρλανδία που κάπου ανάμεσα στο math rock και τους ηλεκτρονικούς ήχους θα μας στείλει να χοροπηδάμε σαν μανιακοί ενώ φαινομενικά θα ακούγεται το υπόλοιπο τίποτα.