Mercurials

Shrine (EP)

Self Released (2021)
Από τον Γιώργο Ζαρκαδούλα, 01/04/2021
Ένα EP με ατμόσφαιρα soundtrack και δράση αγχολυτικού

Τι δουλειά έχει ένας doomster στις ψυχεδέλειες, στον ήχο ενός organ και σε μια semi gothic ατμόσφαιρα; Λογικά θα χαλαρώνει και θα ηρεμεί από το ογκώδες και θρηνητικό άλλο του μισό. Δικαίως. Ο Quentin Aberne και η εδώ παρέα του έχουν κάνει ομορφιές: Από το χειροποίητο artwork του κημπορντίστα και τη μοναδική καλλιτεχνία του για κάθε σύνθεση, μέχρι το "Ocean Of White Light", που σηματοδοτεί την ολοκλήρωση του EP αυτού. Το "Shrine" είναι κυρίως ψυχεδελικό ροκ με επιμέρους highlights όπως η film noire τρομπέτα στο "There Died A Myriad" των 13 και κάτι λεπτών, όπως η μπασταρδεμένη gothic / western χροιά στα φωνητικά και η χρήση των πλήκτρων εν είδει organ. Το παν μέτρον άριστον λειτουργεί υποδειγματικά εδώ, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια soundtrack ατμόσφαιρα, ντοκυμαντερίστικη. Ένα αγχολυτικό EP; Ναι, αυτό θαρρώ του ταιριάζει γάντι.

  • SHARE
  • TWEET
  • Gengis Khan

    Colder Than Heaven

    Steel Shark (2021)
    Από τον Σπύρο Κούκα, 02/04/2021
    Ιταλικό heavy/power, πιστό στα Grave Digger πρότυπα του είδους

    Δεύτερος δίσκος για τους Ιταλούς Gengis Khan, οι οποίοι επιστρέφουν με νέα δουλειά οκτώ χρόνια μετά το ντεμπούτο άλμπουμ τους. Ξεπερνώντας το κοινότυπο όνομα, που για μια στιγμή με ώθησε να θεωρήσω πως ίσως είχαμε να κάνουμε με μια νεκρανάσταση/σχίσμα των πρώιμων Tokyo Blade (οι οποίοι ήταν γνωστοί αρχικά ως Genghis Khan) - καμία σχέση ευτυχώς ή δυστυχώς - οι Ιταλοί επιδίδονται σε ένα μελωδικό, στιβαρό και στακάτο heavy/power, κοντινό στα γερμανικά πρότυπα του είδους. Μεταξύ μας, κάτι παραπάνω από κοντινό βασικά, αφού το "Colder Than Heaven" ακούγεται σαν κάποιο χαμένο Grave Digger άλμπουμ από την περίοδο που οι τελευταίοι είχαν ακόμη έμπνευση, με τη φωνητική ομοιότητα του Frank Leone με τον Chris Boltendahl να είναι εμφανέστατη. Ωραίο μεν, τυπικό στα όρια του κοινότυπου δε, το υλικό του δίσκου ακούγεται αβίαστα από τους πιστούς ακροατές του είδους, βάζοντας - άθελα του - δύσκολα στους Γερμανούς βετεράνους που σύντομα θα επιστρέψουν με νέα δουλειά.

    YouTube

  • SHARE
  • TWEET
  • Poison Ruin

    Poison Ruin II

    Self Released ()
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 05/04/2021
    Αναρχία στον Μεσαίωνα!

    Η δεύτερη κασέτα των Poison Ruïn από τη Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α., εν πολλοίς συνεχίζει, και επαυξάνει, πάνω στα πεπραγμένα της ομώνυμης, περσινής πρώτης. Το ενδιαφέρον αυτό project, συνδυάζει (peace) punk rock, post-punk και γερές δόσεις dungeon synth, τα βουτάει σε ένα, εκπληκτικά ταιριαστό, μουντό, lo-fi περιτύλιγμα, δημιουργώντας μια απροσδόκητα ταιριαστή σύμπραξη. Η αισθητική, που επεκτείνεται από το artwork μέχρι τους στίχους, των Poison Ruïn, φαντάζει ικανή, αν προσεγγιστεί δίχως ταμπού, να καθηλώσει. Τα δεκαέξι λεπτά είναι αρκετά ώστε να αποκαλυφθούν εξαιρετικά riffs, leads και κυρίως φωνητικά (αυτό το "Doppelganger" με τη ρεφραινάρα του είναι μόνιμα στο repeat), τα οποία, αντηχούν, παραδόξως ιδιαίτερα αποτελεσματικά τον στόχο του δημιουργού. Το μουσικό σκέλος, σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική, και συχνά ριζοσπαστική, προσέγγιση πάνω στις εν λόγω θεματικές, η οποία εσχάτως εμφανίζεται και στο metal, εγείρει μελλοντικές προσδοκίες. Εδώ, πιθανώς να κρύβεται μια μελλοντική έκπληξη για τους ανυποψίαστους. Και οι δύο κασέτες θα κυκλοφορήσουν ως ντεμπούτο LP από την Urge Records.

    Bandcamp

     

  • SHARE
  • TWEET
  • Grey vs Gray

    An Ordinary Couple (EP)

    Nun Records (2021)
    Από τον Δημήτρη Μωυσίδη, 06/04/2021
    Post-modern soundtrack for the soul

    Υπάρχει μια ελληνική ταινία μικρού μήκους με τον εύγευστο τίτλο "Σουτζουκάκια" που μιλάει όμως για κάτι προφανώς βαθύτερο και όχι τόσο προφανές. Πρόκειται για την ιστορία ενός εσωστρεφή αρχιτέκτονα που η ονειρική ζωή του μετατρέπεται εν τέλει σε έναν post-modern εφιάλτη. Και η μουσική των Grey vs Gray συνοδεύει ηχητικά αυτή τη μετάβαση στα συναισθήματα των πρωταγωνιστών της ταινίας. Είναι η ιστορία δύο κόσμων, του πραγματικού και του φανταστικού υλοποιημένη με νότες και ρυθμούς progressive, post, alternative που λειτουργούν στο υποσυνείδητο ως ένας καμβάς που κινούνται ο Παναγιώτης και η Λένα της ιστορίας μας. Χωρίς το οπτικό ερέθισμα, η μουσική από μόνη της μπορεί και δίνει υπόσταση στην ιστορία. Σαν νανούρισμα ο ρυθμός του "The Dream" όταν ο ήρωας μας παραπονιέται ότι δεν μπορεί να ονειρευτεί πλέον. Σκοτεινό και όμορφο με στιγμές που παραπέμπουν μέχρι και σε black το "The Knife" με πολύ καλή δουλειά στα drums από τον Theo Christodoulou. Οι Grey vs Gray ως concept μπάντα είναι storytellers αλλά που προσπαθούν να πάνε ένα επίπεδο παρακάτω μέσα στα βάθη της ψυχής των ηρώων τους. Το "Bad Moment" είναι ένα μοντέρνο electroprog soundtrack που συνοδεύει τη μάχη των ηρώων μας και μαζί με το ονειρικο "Any Day" είναι οι καλύτερες στιγμές αυτού του μικρού post-modern soundtrack μιας ταινίας που ίσως θα αποκτήσει ένα ακόμα layer νοήματος όταν δούμε και τα "Σουτζουκάκια".

  • SHARE
  • TWEET
  • Terminal Bliss

    Brute Err/ata

    Relapse (2021)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 07/04/2021
    Καταιγιστικό, σύγχρονο, extreme hardcore ικανό να αποτελέσει το soundtrack της (οποιασδήποτε) χρονιάς

    Τα σχεδόν έντεκα λεπτά που διαρκεί το "Brute Err/ata" των Terminal Bliss είναι υπέρ-αρκετά για να αποτελέσουν μια ολοκληρωμένη γνωριμία με την πάρτη τους. Μέλη των Pg.99, Darkest Hour, Iron Reagan και City of Caterpillar, αποφάσισαν να κάνουν κάτι παραπάνω από το να τιμήσουν τις, άκρως ενδιαφέρουσες, επιρροές τους. Οι Terminal Bliss ενώ φαινομενικά φαντάζουν ως το ιδανικό safe space για μια εκτονωτική σύμπραξη, καταλήγουν να ηχούν ιδιαιτέρως αιχμηροί, ηχητικά και θεματικά. Το, σχεδόν χαοτικό, extreme hardcore τους, βάζει στο στόχαστρο κάθε θεσμό της αμερικανικής κοινωνίας, με τρόπο που συχνά αγγίζει σουρεαλιστική ή sci-fi προσέγγιση. Οι δέκα συνθέσεις είναι άδικο να χαρακτηριστούν απλά οργισμένες. Ο ισοπεδωτικός τους αέρας μπορεί να γονατίσει και extreme metal μπάντες. Είναι ακραίες με όλη τη σημασία της λέξης, ενώ οι σποραδικές περίτεχνες συγχορδίες, τους επιτρέπουν να αναπνέουν και να διαχωρίζονται. Τρομάζω στην ιδέα του πως θα ακούγονται ζωντανά.

    Bandcamp
    Youtube

  • SHARE
  • TWEET
  • Anna B Savage

    A Common Turn

    City Slang/Rockarolla (2021)
    Από τον Αντώνη Καλαμούτσο, 08/04/2021
    Μια πραγματικά εκπληκτική νέα φωνή, τα υπόλοιπα θα τα δούμε εν καιρώ

    Είναι ολοκληρωτικά δίκαιο και λογικό να βλέπεις το ντεμπούτο της γλυκύτατης Anna B Savage να στρέφει πάνω του το ενδιαφέρον του κοινού. Γνήσιο τέκνο της νεότερης folk σκηνής του Λονδίνου, η Anna είναι προικισμένη με μια φωνή εκπληκτικής χροιάς και χρώματος, που σίγουρα κουβαλάει πάνω της αυτόν τον αέρα του κλασικού. Το φλογερό της vibrato και οι βιωματικές ερμηνείες εγγυώνται ότι δεν θα σταματήσεις να τη «χαζεύεις». Από την άλλη, η indie folk της είναι συνθετικά ενδιαφέρουσα αλλά σταδιακά συνειδητοποιείς ότι θα ήθελες και κάτι ακόμα, εκτός από τη μαγευτική της φωνή. Είναι δεδομένο ότι αν γεννήσει και μερικά μεγάλα τραγούδια, θα σαρώσει τα πάντα. Για να μην παρεξηγηθώ όμως, το "A Common Turn" είναι κάτι παραπάνω από άλμπουμ-νικητής. Σε στιγμές ανατρίχιασα, σαν να ακούω μια νέα, θηλυκή έκδοση του Tim Buckley. Αυτό το κοπλιμέντο θα πρέπει να αρκεί...

    Spotify

  • SHARE
  • TWEET
  • Sunami / Gulch

    Split

    Triple B Records (2021)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 09/04/2021
    Η συνέχεια μιας υψηλής πτήσης και το διαφαινόμενο ξεκίνημα μιας άλλης

    Οι Gulch έχουν τέτοιο hype πλέον στον χώρο του hardcore που είναι αδύνατο να μην ασχοληθεί κανείς με το οτιδήποτε κυκλοφορούν. Πριν από λιγότερο από ένα χρόνο, συγκλόνισαν και τους αμύητους με το "Impenetrable Cerebral Fortress". Τώρα, επανέρχονται με δύο νέες συνθεσάρες στο split με τους, συντοπίτες, Sunami, με τους οποίους μοιράζονται και μέλη. Συνεχίζοντας σε αυτό το μανιακό άλεσμα κάθε παρακλαδιού του extreme ήχου, προσφέρουν το μοναδικό (και riff heavy) τους metallic hardcore γενναιόδωρα στο κοινό, που ακόμη αδυνατούμε να χωνέψουμε τα πρόσφατα πεπραγμένα τους. Οι έτεροι Sunami, κινούνται σε πιο παραδοσιακά μονοπάτια, αν και τα αδυσώπητα breakdowns γονατίζουν, τόσο φωνητικά όσο και ηχητικά. Βέβαια, το "Step Up" αφήνει υποσχέσεις για το επερχόμενο ντεμπούτο τους μέσω της Triple B. Όχι απλά ένα ακόμη split.

    Bandcamp (Gulch / Sunami)
    YouTube

  • SHARE
  • TWEET
  • Thumbscrew

    Never Is Enough

    Cuneiform Records (2021)
    Από τον Θεοδόση Γενιτσαρίδη, 12/04/2021
    Τρίο σε πειραματικό αυτοσχεδιασμό

    Οι Tomas Fujiwara (κρουστά, τύμπανα), Mary Halvorson (κιθάρες) και Michael Formanek (μπάσο, κόντραμπάσο) παρουσιάζουν έναν απίθανο αυτοσχεδιασμό. Τους έγραψα με αυτήν τη σειρά γιατί νιώθω ότι η επιρροή του καθενός στην πορεία και στην εξέλιξη των ας πούμε συνθέσεων είναι βάσει αυτής της ιεραρχίας. Οι εννιά συνθέσεις της κυκλοφορίας, έχουν μοιραστεί ισόποσα. Εννοώ ότι ο καθένας έχει δημιουργήσει τρεις από αυτές. Τα δάχτυλα και των τριών χαϊδεύουν απίστευτα τα όργανα. Είναι πολύ όμορφο και ταυτόχρονα ήρεμο (παρά τους πειραματισμούς) το άκουσμα αυτών των δημιουργιών. Το συναίσθημα βέβαια που σου αφήνουν είναι κάπως στενάχωρο και θα έλεγα μελαγχολικό. Τα κοψίματα, τα γυρίσματα και οι αλλαγές του παραπέμπουν σε ψυχεδελικού rock συνθέσεις, μέχρι και progressive metal ακούσματα. Πρόσεξε, δεν θα ακούσεις αυτά τα είδη εδώ, αλλά θα τα αφουγκραστείς, από πίσω. Διαφορετική avant-garde jazz.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Indigo Sparke

    Echo

    Sacred Bones Records (2021)
    Από τον Αντώνη Καλαμούτσο, 13/04/2021
    Κάπως έτσι θα ακουγόταν η Emma Ruth Rundle αν δεν ήταν μεταλλού

    Εντάξει, ο παραπάνω συνειρμός ίσως γεννήθηκε λόγω Sacred Bones. Ίσως και για να τραβήξω λίγο το ενδιαφέρον σου. Είναι πάντως γεγονός ότι το ντεμπούτο αυτής της κοπέλας από την Αυστραλία περικλείει θαυμάσια indie folk και μοιάζει να κλειδώνει μέσα της μια ακατανόητη μαγεία. Η Indigo είναι όσο καλή όσο και οποιαδήποτε άλλη καλή τραγουδίστρια, υπάρχει όμως κάτι στις ερμηνείες της που σε μαγνητίζει απόλυτα και κάτι που σε τραβάει βαθιά μέσα στις ιστορίες της. Υποθέτω ότι πρόκειται για το πραγματικό βίωμα, αυτό που ξεχωρίζει την τέχνη από το προϊόν. Η μουσική είναι εξίσου μελετημένη και συνετή και οι μινιμαλιστικές ενορχηστρώσεις είναι απολύτως εύστοχες. Το "Echo" είναι γεμάτο καλά τραγούδια κι είναι ένας δίσκος που στην σωστή στιγμή, στην κατάλληλη διάθεση και με τον κατάλληλο φωτισμό, είναι ικανός να κάνει θαύματα.

    Spotify

  • SHARE
  • TWEET
  • Johan G. Winther

    The Rupturing Sowle

    Pelagic Records (2021)
    Από τον Αντώνη Καλαμούτσο, 14/04/2021
    Άκουσμα μοναχικό, κινηματογραφικό, παραδομένο στο λυκόφως

    Γνωρίζουμε τον Johan G. Winther από τους Scraps Of Tape, τους φοβερούς Blessings κι από τους Barrens που έκαναν εντυπωσιακή νέα είσοδο πέρσι στον post rock κόσμο. Γνήσιος μουσικός χαμαιλέοντας ο Johan, εδώ μας παραδίδει ένα soundtrack-ικό ακουστικό άλμπουμ, πιστό στις σέπια αποχρώσεις του εξωφύλλου και στη μοναξιά που υπόσχεται η καλύβα στο δάσος. Αυτή βέβαια η dark folk δεν είναι «παραδοσιακή». Έχει έναν κινηματογραφικό χαρακτήρα, παράξενες ενορχηστρώσεις και αρκετούς ήχους που παραπέμπουν σε σύγχρονα πειραματικά άλμπουμ. Στο τέλος όμως, αυτό που μένει είναι ένα όμορφο εσωτερικό ταξίδι, ένα από αυτά που δεν υπόσχονται λύτρωση αλλά αυτογνωσία. Μέσα στην απρόβλεπτη του ορχηστρική αφηγηματικότητα, το "The Rupturing Sowle" αποδίδει το φως και το σκοτάδι, παραμένει όμως, αλώβητο, στο λυκόφως.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Sörceress

    The Four Centaurs

    Self Released (2021)
    Από τον Σπύρο Κούκα, 15/04/2021
    Maiden-ικό cult metal με ένα από τα πιο cringe εξώφυλλα που θα αντικρίσεις φέτος

    Φαντάζει σαν κάποιου είδους αξίωμα για τον heavy metal χώρο, το γεγονός πως όταν βλέπεις εξώφυλλο στα όρια του cringe, πιθανότατα έχεις να κάνεις με κάποιο άλμπουμ που μουσικά αξίζει και με το παραπάνω. Βάζοντας στην κουβέντα και την καταγωγή των Sörceress, οι οποίοι εφορμούν από την τιμημένη Κολομβία της Λατινικής Αμερικής, καταλαβαίνει κανείς ότι το δεύτερο άλμπουμ τους, το οποίο πολύ εύγλωττα (διακρίνοντας το προαναφερθέν εξώφυλλο) ονομάστηκε "The Four Centaurs", καλύπτει όλες τις προϋποθέσεις για να τραβήξει μουσικά την προσοχή μας.

    Με μια «κοχονάτη», τίμια παραγωγή που αφήνει το υλικό να ανασαίνει, τις γνωστές - άγνωστες επιρροές από πρώιμους Iron Maiden, ακόμη πιο πρώιμους Helloween, Riot και τα συνήθη NWOBHM σχήματα να τους φέρνουν κοντά με τους Enforcer ("Muere Por El Diablo" λέμε και κλαίμε) και λοιπές traditional metal revival μπάντες, και με τη διάθεση να αποδείξουν πρώτα στους εαυτούς τους και μετά στους ακροατές πως «το έχουν» να οδηγεί πολλές φορές σε όμορφες υπερβολές (κυρίως ερμηνευτικά), οι Κολομβιανοί αποδίδουν ένα ευδιάθετο, ευκολοάκουστο άλμπουμ κλασικού metal. Για πολλούς, σίγουρα όχι ακόμη, αφού η περίπτωση τους «φωνάζει» πως χρειάζεται καθοδήγηση για να πάει στο επόμενο επίπεδο. Αν τους «τσιμπήσει» κάποια ικανή δισκογραφική και ασχοληθεί μαζί τους, θα δούμε όμορφα πράγματα στο μέλλον. Αν όχι, το Maiden-ικό τους cult metal θα αφορά κάποιους και θα τους ορίσει κάποτε ως σεβαστό ημιάγνωστο όνομα στο λατινοαμερικάνικο underground.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Phantom Elite

    Titanium

    Frontiers Records (2021)
    Από τον Αντώνη Μαρίνη, 16/04/2021
    Ανάμεσα στο symphonic και το modern με χαλασμένη πυξίδα

    Σε μία εποχή που η εμπορική πλευρά του ατμοσφαιρικού ήχου μοιάζει να αρνείται πεισματικά να κοιτάξει μπροστά, η μνήμη των After Forever θα μπορούσε να γίνει σημείο αναφοράς. Το υποτιμημένο στάτους των Ολλανδών ίσως φαίνεται πλέον πιο ισορροπημένο λόγω της Floor Jansen. Η πραγματική αναγνώριση ωστόσο μάλλον δεν θα έρθει ποτέ. Ο συνδυασμός συμφωνικών μοτίβων με σύγχρονη προοδευτική λογική είχε μια φρεσκάδα που δεν ξεθώριασε στο πέρασμα του χρόνου. Δεν υπάρχουν πολλοί στον χώρο που να πέτυχαν κάτι αντίστοιχο. Οι Phantom Elite είναι από εκείνους που συνεχίζουν τη συνταγή, ακόμα κι αν στο δεύτερο LP δεν έχουν βρει εντελώς τα πατήματά τους. Η παρουσία του Sander Gommans πίσω από το εγχείρημα λέει αρκετά. Κομμάτια σαν το ομώνυμο δείχνουν ότι το περιεχόμενο υπάρχει. Οι ικανότητες της Marina La Torraca και της ομάδας της δεν σηκώνουν αμφισβητήσεις. Αν καταφέρουν να πετύχουν τις σωστές ισορροπίες για ένα συμπαγές σύνολο, ιδανικά και μια πιο οργανική προσέγγιση στην παραγωγή, θα έχουν κάθε λόγο να ξεχωρίσουν.

  • SHARE
  • TWEET