Rhododendron

Όσες φορές έχω νιώσει έτοιμος να αναφωνήσω "το instrumental rock είναι νεκρό!", βρίσκεται πάντα κάποια μπάντα που με κάνει να αναβάλλω την δήλωση αυτή. Σε αυτήν την περίπτωση οι Rhododendron, ένα εκκωφαντικό trio από το Portland, έρχονται να σοκάρουν με την καλλιτεχνική τους ορμή. Βέβαια, τεχνικά μιλώντας, δεν είναι εντελώς instrumental, περισσότερα όμως για αυτό σε λίγο.

Το "Ascent Effort" διαδέχεται το "Protozoan Battle Hymns" του 2021 κι έρχεται να τελειοποιήσει το υπάρχον στυλ τους. Πρόκειται για στυλ εντελώς προσωπικό και σίγουρα τολμηρό: αν μπορούσαμε να το κόψουμε στα τρία, το ένα μέρος θα ήταν brutal prog, το άλλο post-rock και το τρίτο post-hardcore. Πιο συγκεκριμένα, φαντάσου το καλειδοσκοπικό slowcore των Slint περασμένο μέσα από ένα πυκνό τεχνικό prog πρίσμα - σε μία, ας πούμε, πολύ πιο σύγχρονη εκδοχή των Birds And Buildings, ή ακόμα και των Ruins. Και στα ελάχιστα σημεία που υπάρχουν φωνητικά, αυτά να θυμίζουν ένα κατάμαυρο post-hardcore.

Αν η παραπάνω περιγραφή σου τραβάει κατ’αρχήν το ενδιαφέρον, τότε υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο τα σαράντα λεπτά του "Ascent Effort" να σου φανούν οργασμικά. Η τριάδα των Ezra Chong (κιθάρα, φωνή), Gage Walker (μπάσο) και Noah Mortola (τύμπανα) είναι αφενός τρομακτική παικτικά, αφετέρου όμως είναι ικανή να δημιουργεί μια πυκνή, σχεδόν ασφυκτική ατμόσφαιρα που υποβάλλει τον ακροατή. Από το εναρκτήριο "Firmanent", τα όπλα τους είναι φανερά: παιχνιδιάρικα μα και μυστηριώδη σημεια, eastern feel στις κλίμακες, τεράστια σε δύναμη κρεσέντο, απίστευτα τύμπανα.

Υπάρχει κάτι που διαφοροποιεί τους Rhododendron από οποιαδήποτε άλλη prog ή post μπάντα: το σκοτάδι τους είναι αδιαπέραστο. Με την εξαίρεση της τελευταίας μελωδίας του "Family Photo", δεν υπάρχει ούτε ένα άλλο μέρος στο άλμπουμ που να υπονοεί κάτι θετικό, φωτεινό ή ταξιδιάρικο. Η διάθεση είναι μαύρη σαν αφέγγαρη νύχτα και κάθαρση δεν υπάρχει πουθενά - μόνο ένας πυκνός ιστός από εσωτερικούς λαβύρινθους και ανορθόδοξες συνθετικές δομές. Το ηχητικό τους τοπίο δεν είναι απλώς ανηφορικό, όπως υπόσχεται ο τίτλος και το εξώφυλλο, αλλά μοιάζει άγονο, κατεστραμμένο, αποκαλυπτικό. Και φυσικά, γεμάτο δύναμη. Ηχητική και πνευματική.

Μιλώντας για ανορθόδοξες δομές, αναφερόμαστε σε track όπως το "Stow", εκεί δηλαδή που η μπάντα αναστρέφει τις νόρμες, με την σύνθεση να ξεκινάει πολύ δυνατά - σχεδόν σαν να ακούμε Dillinger Escape Plan - πριν ρίξει τις εντάσεις κι αρχίσει να λειτουργεί σαν σε αντί-κορύφωση. Από την άλλη όμως δεν κολλάνε σε συγκεκριμένα μοτίβα, αφού το εκπληκτικό 13λεπτο "Within Crippling Light" που κλείνει το άλμπουμ έχει κάτι "κλασικό" στο χτίσιμο του, μια αδιόρατη κινηματογραφικότητα.

Τα μόνα στοιχεία που μπορώ να χαρακτηρίσω ως μη-θετικά είναι, πρώτον, ότι η μουσική θα μπορούσε να έχει και λίγα παραπάνω πιο ευκολομνημόνευτα μέρη και δεύτερον, πως τα φωνητικά είναι άχρωμα και ουδέτερα. Ακόμα όμως κι αυτοί οι δύο αστερίσκοι δεν μπορούν να μετριάσουν ένα συνολικά θαυμάσιο άλμπουμ, που μάλιστα ευνοείται κι από τις πολλαπλές ακροάσεις. Κατά κάποιον τρόπο εξάλλου, τις επιτάσσει.

Κλείνω με την συνολική εκτίμηση πως οι Rhododendron είναι, στιλιστικά κι εκτελεστικά, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μπάντες που ακούσαμε ως τώρα φέτος, με μια καλλιτεχνική πρόταση που ακούγεται τολμηρή, φρέσκια και προοδευτική με όλους τους σωστούς τρόπους. Το "Ascent Effort" είναι ένα άλμπουμ που δεν δίνει απαντήσεις, γεννάει όμως συνεχώς νέα ερωτήματα και, με τον το τρόπο του, νέες απολαύσεις.

Bandcam