The Scratch

Για να γίνει αντιληπτό το φαινόμενο των The Scratch πρέπει να σας δώσουμε κάποιες πληροφορίες εκ των έσω - από το εσωτερικό της Ιρλανδίας δηλαδή. Το 2017 τρία από τα πέντε μέλη της metal μπάντας Red Enemy άρχιζαν να παίζουν ακουστικά σαν buskers στους δρόμους του Δουβλίνου. Έπαιζαν metal με ακουστικά όργανα κάνοντας headbanging και γενικότερα ήταν μια ατραξιόν στους δρόμους. Εκείνη την χρονιά έγιναν viral στο Rory Gallagher Festival στον Βορρά. Και πριν το καταλάβουν καλά-καλά, οι The Scratch έκαναν παντού sold-out στο νησί κι έφτασαν να περιοδεύουν με τους βασιλιάδες Dropkick Murphys στην Αμερική!

Ο βασικότερος λόγος αυτούς της απότομης επιτυχίας ήταν, και είναι,  η αδιανόητη ζωντανή τους ενέργεια. Η μπάντα ενώνει την ακουστική παράδοση της ιρλανδικής trad folk με alt, metal και punk riff-ολογία και την αντίστοιχη ενέργεια. Κάθε live τους είναι αληθινή μάχη χορού, headbanging και μπυροποσίας. Μέρος της όλης The Scratch εμπειρίας αποτυπώνεται φυσικά και στα άλμπουμ τους, με το "Pull Like A Dog" να είναι το τρίτο τους (πρώτο για πολυεθνικό label) και ίσως το πιο μεταλλικό τους ως τώρα.

Αν ο ήχος τους σου φανεί περίεργος με το που μπει το πρώτο, φρενήρες riff του ομώνυμου, είναι διότι η μπάντα δεν χρησιμοποιεί πλήρες drum kit αλλά ένα απλό cajon (με μερικά ακόμη μικρά κρουστά). Αυτό τους κάνει να ηχούν κάπως ιδιαίτεροι αλλά η ορμή των δυνατών τραγουδιών δεν μετριάζεται: τα  "Pulling Teeth" και "Roses N Poses" φερειπείν είναι στεγνοί celtic punk ύμνοι, για τραγούδι και γροθιές στον αέρα. Εντύπωση επίσης προκαλούν οι μπόλικες nu metal/rock πινελιές στο άλμπουμ. Τα βασικά riffs τραγουδιών όπως το "Gladrags" και το "Mother Of God" δεν αφήνουν εξάλλου αμφιβολίες, είναι σαν να ακούς μπάντες σαν τους Disturbed των ‘00s περασμένους μέσα από μεθυσμένο, πανηγυρτζίδικο κέλτικο φίλτρο.

Παρά όμως την, ως επί το πλείστον, ενεργητική φύση της μουσικής τους, οι The Scratch αποτυγχάνουν να κλειδώσουν την μελωδία έξω από το δωμάτιο. Το "Cracks" ξεκινάει θυμίζοντας κάποια ψυχεδελική μπαλάντα των Puscifer πριν εξελιχθεί σε ένα υπέροχο alternative κομμάτι. Το "I Hope All Is Forgiven" είναι μια κανονικότατη μπαλαντάρα και το καταπληκτικό "Ringsend" που κλείνει το άλμπουμ αποτελεί ένα αυθεντικό έπος σύγχρονης folk αλά Lankum, εκεί δηλαδή που λυρισμός και σκοτάδι μπορούν να συνυπάρξουν.

Οι The Scratch δεν έρχονται ακριβώς να ανανεώσουν ή να εκμεταλλευτούν την ιρλανδική παράδοση. Το "Pull Like A Dog" δεν περιέχει jigs and reels αλλά ευθείς ρυθμούς σε 4/4, ρυθμούς για πιο άμεσα ζωντανά αποτελέσματα. Η υψηλή ενέργεια μπολιάζεται όμως με γερές δόσεις ιρλανδικής μελωδίας και το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό. Πιθανόν αυτή η μπάντα να αποδειχτεί ο άξιος διάδοχος συγκροτημάτων όπως οι Flogging Molly, οι Dropkick Murphys, οι The Pogues ή οι Mary Walloppers, όμως μοιάζουν να διαθέτουν μια εντελώς δική τους ποιότητα και τρέλα. Γνωρίστε τους σήμερα που είναι απλώς οι επίδοξοι διάδοχοι και ευχηθείτε να τους πετύχετε σε κάποιο μεγάλο φεστιβάλ: το γλέντι είναι εγγυημένο.

Spotify