Nimf

Στο ποτάμι, στο βουνό, στη θάλασσα ή στο δάσος: πόσες και πόσες φορές δεν προσπάθησε ένα μουσικό άλμπουμ - συνήθως μέσω folk ή ambient ατραπών -  να μας μεταφέρει εκεί, στα φυσικά σύνορα και την καρδιά της τελετής; Εκεί δηλαδή που το ανθρώπινο ον καλείται να πετάξει το ένδυμα του πολιτισμού και να σταθεί γυμνό μπροστά στο θαύμα της μυστικής εμπειρίας και της έκστασης που το συνοδεύει; Πολλές, και πολλές πετυχημένα. Λίγα όμως μουσικά άλμπουμ μπορούν να σκίσουν το πέπλο ανάμεσα σε μαγεία και ρεαλισμό και να μας κάνει να γιορτάσουμε τόσο την γύμνια μας όσο το ντεμπούτο της Aoibhín Redmond από το Δουβλίνο της Ιρλανδίας, στο εξής γνωστή ως NIMF.

Τα άγρια κύματα και τα θαλασσοπούλια που θα σε υποδεχτούν στο εναρκτήριο "Solar Excess  Sacrificial Ecstasies" σε καλούν να διαβείς την πύλη της φαντασίας. Λίγο πέρα, ήχοι από πνευστά, synths, κρόταλα καθώς και τα αιθέρια φωνητικά της NIMF κάνουν αισθητές τις προθέσεις τους. Αυτός εδώ ο κόσμος αγνοεί την γραμμικότητα του χρόνου και το παρόν στο σύνολο του. Οριακά μεσαιωνικός - όπως στα αριστουργηματικά πρώτα άλμπουμ των Dead Can Dance - ο ήχος της NIMF είναι ταυτόχρονα χθόνιος και άυλος, υπερφυσικός μα και ανθρώπινος, έτοιμος να σου χαρίσει δέος, μαγεία και τρόμο - και να σε ζαλίσει αρκετά ώστε να μην μπορείς να ξεχωρίσεις αυτά τα συναισθήματα.

Το "Sirenoscape" αποτελείται από τέσσερις μακροσκελείς συνθέσεις (από οκτώ ως έντεκα λεπτά) που λειτουργούν σαν σκηνές. Η περιγραφή αυτή είναι κυριολεκτική: η NIMF υφαίνει την μουσική της τόσο σφιχτά πάνω στο sound design που καταλήγουν αδιαχώριστα. Η βροχή, οι κεραυνοί, τα άλογα, η φωτιά ενώνονται με τις άρπες, τους αυλούς και τα αραιά κρουστά και γίνονται ένα, με τρόπο αναντιρρητα κινηματογραφικό. Σε κάθε στροφή, η φύση και η μουσική γεννούν τρόμους και φαντάσματα. Δες πως το "For The Invocation Of Plagues" μετατρέπεται αργά και σταθερά από ένα άκουσμα ρομαντικό σε μαύρο δαίμονα.

Θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την μουσική της NIMF με όρους μουσικούς - να το αποκαλέσει dark ambient ή horror folk, για παράδειγμα - είναι όμως νομίζω πιο ταιριαστό να το προσεγγίσεις με λίγο ευρύτερους αισθητικούς όρους. Το "Sirenoscape" μοιάζει να είναι καταρχάς παραισθησιογόνο. Από εκεί κι έπειτα, μάλλον επιθυμεί να χτίσει γύρω του μια υπερφυσική και υπερβατική αύρα, όπως θα έκανε ένα διήγημα του Arthur Machen, ένα καλό άλμπουμ των Coil, μια καλή obscure 70s ταινία για μαγεία. Το γεγονός ότι αποτελεί μια ιδιαίτερα lo-fi δουλειά - η Redmond συνθέτει κυρίως στο laptop της με φτηνά/free plug-ins - όχι μόνο δεν αφαιρεί πόντους από το έργο αλλά, παραδόξως, του προσθέτει. Το θαμπό του περίβλημα είναι μαγικά αληθοφανές.

Οι Σειρήνες μου έμοιαζαν πάντα σαν τα πιο ειδεχθή τέρατα, ακριβώς επειδή η όψη τους είναι υπέροχη. Το σειρηνοτοπίο της NIMF αντίστοιχα, κρύβει την έκσταση και τον τρόμο πίσω από φαινομενικά όμορφες μελωδίες, με το καταληκτήριο "A Ballad For Looking Into Time" να μοιάζει στο πρώτο μισό του σχεδόν σαν "κανονικό" τραγούδι. Όμως, κοίτα, σε έφερε στην καρδιά του δάσους, η άγρια φωτιά σε μαστιγώνει και βρίσκεσαι πλέον σε ένα μέρος σαν του εξωφύλλου. Το ντεμπούτο της NIMF είναι όμως ένα άλμπουμ που αξίζει να βιωθεί, όχι να περιγραφεί. Άκουσε το με ακουστικά σε βαθύ σκοτάδι και, σου υπόσχομαι, όλα τα υπόλοιπα θα γίνουν μόνα τους.

Φρόντισε μόνο να δεθείς γερά σε κάποιο κατάρτι.

Bandcamp