Helloween: «Ειλικρινά, πλέον αγνοώ τις κριτικές»

Οι Helloween διανύουν μια από τις καλύτερες φάσεις της τεράστιας καριέρας τους, έχοντας κυκλοφορήσει ένα σπουδαίο άλμπουμ μερικούς μήνες πριν και προετοιμαζόμενοι να επιστρέψουν συναυλιακά στη χώρα μας, το ερχόμενο καλοκαίρι. Έτσι, δεν χάσαμε την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με τον άνθρωπο που αποτελεί συνώνυμο της πορείας τους εδώ και πάνω από 40 χρόνια, έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς και σημαντικούς συνθέτες στο ευρωπαϊκό power metal, τον Michael Weikath, για να μας πει περισσότερα από το στρατόπεδο των Κολοκυθών.

Είναι μεγάλη μου χαρά που μιλάμε. Είμαι τεράστιος οπαδός των Helloween.

Κι εγώ το ίδιο! (γέλια)

Ας ξεκινήσουμε με το τελευταίο σας άλμπουμ, το "Giants & Monsters". Εμείς εδώ στο Rocking το ψηφίσαμε ως ένα από τα αγαπημένα μας για το 2025. Ο τίτλος παραπέμπει σε κάτι επικό - ποιοι είναι τελικά οι «γίγαντες» και ποιοι τα «τέρατα» στην τωρινή φάση των Helloween;

Ο Deris συνήθως δίνει καλύτερες εξηγήσεις για τον τίτλο, αλλά για μένα έχει να κάνει με την επιλογή. Μπορείς να επιλέξεις να είσαι ένας «γίγαντας» με την καλή έννοια ή ένα «τέρας» με την κακή. Έχει να κάνει με το πώς αποφασίζεις να φέρεσαι στους ανθρώπους γύρω σου. Επιστρέφουμε στο παλιό ρητό: «Να φέρεσαι στους άλλους όπως θα ήθελες να σου φέρονται». Για μένα, αυτή είναι η ουσία. Παρόλο που υπάρχουν πολλές ερμηνείες, προτιμώ αυτήν, γιατί δίνει στον κόσμο κάτι θετικό να σκεφτεί, αντί να πλάθει απλώς άλλη μια ιστορία φαντασίας.

Διέκρινα μια πνευματικότητα σε τραγούδια όπως το "Universe" ή το "Hand of God". Αυτό το άλμπουμ μοιάζει επίσης να έχει στοιχεία που δεν έχουμε ξανακούσει από εσάς. Πόσο σημαντικό είναι για την μπάντα να εξελίσσεται συνεχώς και ποια είναι η ιστορία πίσω από αυτούς τους, ας πούμε, πνευματικούς στίχους;

Το "Hand of God" βασίζεται ουσιαστικά σε μια μεταθανάτια εμπειρία που είχε ο Sascha. Πήρε κάτι που συνέβη στην πραγματικότητα και το μετέφερε στους στίχους. Είναι κάτι που αξίζει να συλλογιστεί κανείς. Στη σύγχρονη εποχή, η προσοχή μας διασπάται συνεχώς από blogs, παιχνίδια και κάθε λογής περισπασμούς. Στους Helloween έχουμε τον χώρο να εξερευνούμε τέτοιες κατευθύνσεις, αρκεί το μήνυμα να είναι θετικό. Θεωρώ πως αυτό είναι πιο σημαντικό από το να χρησιμοποιούμε στίχους «ακραίου τρόμου» απλώς για εντυπωσιασμό. Υπάρχουν ταινίες και μέσα ενημέρωσης που δείχνουν σκληρά πράγματα απλώς επειδή μπορούν, αλλά πιστεύω ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να γίνονται, γιατί ο κόσμος μπορεί να τα αντιγράψει. Το "Hand of God" είναι ένα μήνυμα ελπίδας - η ιδέα ότι υπάρχει κάτι εκεί έξω που θα σε σηκώσει και θα σε σώσει από μια δεινή θέση.

Είναι σαν να ζητάς από τους Scorpions να παίξουν σαν τους Motley Crue

Οι συνθέσεις σας σε αυτό το άλμπουμ, όπως το "Under the Moonlight" και το "Savior of the World", ακούγονται πιο «χαρούμενες» από τις υπόλοιπες. Πολλοί οπαδοί σάς θεωρούν τον φύλακα του αυθεντικού πνεύματος των Helloween - αυτής της "Keeper" αύρας. Πόσο συνειδητή, λοιπόν, είναι αυτή η προσέγγιση;

Επεδίωξα αυτό το στυλ επίτηδες. Το "Under the Moonlight" είναι στην ουσία ένα καθαρό glam rock κομμάτι. Είναι ένα ύφος που θα μπορούσαν να έχουν οι Thin Lizzy ή ακόμα και οι Rainbow της εποχής του Graham Bonnet. Έχει εκείνη την εμπορική αίσθηση των Rainbow. Ευτυχώς, υπάρχει χώρος για τέτοια κομμάτια σε έναν δίσκο των Helloween. Πάντα μου άρεσε να γράφω πιο «ανάλαφρα» (cheesy) τραγούδια - όπως το "Get It Up", το "Do You Feel Good" ή το "Can Do It". Μου αρέσει να κινούμαι προς το glam rock, ακόμα κι αν δεν το εκτιμούν όλοι οι οπαδοί μας. Μου έρχονται αυτές οι περίεργες ιδέες και νιώθω την ανάγκη να τις υλοποιήσω, αλλιώς δεν είμαι ικανοποιημένος. Στα τελευταία άλμπουμ προσπαθούσα να συγκρατηθώ, αλλά πλέον το απολαμβάνω περισσότερο να συμπεριλαμβάνω τέτοια κομμάτια.

Πάρε για παράδειγμα το "Under the Moonlight". Είναι μια αντίθεση στις επικίνδυνες συνήθειες - τα ναρκωτικά, τον αποκρυφισμό ή εκείνα τα ελιτίστικα «πάρτι κοκαΐνης» που κάποιοι θεωρούν διασκέδαση. Ουσιαστικά λέω ότι είμαι πια πολύ γέρος και πολύ «αθώος» για τέτοια πράγματα. Προτιμώ να κάθομαι κάτω από το φως του φεγγαριού και να απολαμβάνω μια ρομαντική στιγμή. Όσο για το "Savior of the World", είναι ένα τραγούδι που μιλάει κυριολεκτικά για έναν σωτήρα - φανταστείτε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ με το φλεγόμενο σπαθί του να πολεμάει δαίμονες.

Κοιτάζοντας πίσω στη δεκαετία του '90, ήταν μια περίεργη περίοδος για τους Helloween με μεγάλες αλλαγές στη σύνθεση. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε τότε;

Ήταν απογοητευτικό να βλέπεις φίλους και ανθρώπους του περιβάλλοντός σου να εγκαταλείπουν ξαφνικά το metal για το grunge. Άρχισαν να λένε ότι τα διπλά σόλο κιθάρας ήταν «παρωχημένα» και ότι δεν ήμασταν πια «της μόδας». Υπήρχε μια διαρκής πίεση από το management να ακουστούμε πιο «μοντέρνοι» και «σοβαροί», στα πρότυπα των Queensrÿche, των Korn ή ακόμα και των Linkin Park. Ήθελαν χαμηλά κουρδίσματα και μια πιο «ώριμη» προσέγγιση. Αυτός ήταν ουσιαστικά ο λόγος που κάναμε το "The Dark Ride". Παρόλο που είναι ένας εξαιρετικός δίσκος με πολύ υψηλή παραγωγή, δεν συμφωνούσα απόλυτα με αυτή την κατεύθυνση. Άνθρωποι που συνήθως μισούσαν τους Helloween ξαφνικά άρχισαν να μας συμπαθούν, αλλά όταν το κάνεις αυτό, ρισκάρεις να χάσεις την ταυτότητά σου. Είναι σαν να ζητάς από τους Scorpions να παίξουν σαν τους Motley Crue - είναι δύσκολο να το διαχειριστείς.

Αν ο κόσμος νιώθει ότι ένας δίσκος δεν είναι αρκετά δυνατός, συνήθως υπάρχει λόγος

Πιστεύετε ότι κάποια άλμπουμ σας, όπως το "Better Than Raw" ή το "Rabbit Don't Come Easy", αδικήθηκαν από την ιστορία; Και μετά από 40 χρόνια, πώς διαχειρίζεστε την κριτική;

Ειλικρινά, πλέον αγνοώ τις κριτικές. Ο καθένας έχει μια γνώμη. Δεν μπορείς να τους ικανοποιείς όλους. Θυμάμαι κάποιον να παραπονιέται σε ένα forum για το "Gambling with the Devil". Το βγάλαμε ως διπλό CD στην τιμή του ενός για να δώσουμε περισσότερα τραγούδια στους οπαδούς, και κάποιος γκρίνιαζε ότι αν είχαμε βγάλει τα «βαρετά hard rock κομμάτια» μου, θα ήταν ένα «σωστό» μονό CD. Απλώς το δέχεσαι ως την άποψή του και προχωράς. Όσο για τα «υποτιμημένα» άλμπουμ, θεωρώ ότι όλα στέκονται όπως είναι. Αν ο κόσμος νιώθει ότι ένας δίσκος δεν είναι αρκετά δυνατός, συνήθως υπάρχει λόγος, καθώς αντικατοπτρίζει τα εσωτερικά προβλήματα ή τις διαφορετικές αντιλήψεις που είχαμε ως μπάντα εκείνη την περίοδο.

Στο τέλος της ημέρας, ένας δίσκος είναι αυτό που είναι - ένα έργο που στέκεται μόνο του. Ήμασταν τυχεροί που οι οπαδοί μάς επέτρεψαν να κάνουμε τόσα άλμπουμ. Αν σε κάποιον δεν αρέσει ένας δίσκος, μπορεί να βρει κάποιον άλλον που αγαπά, όπως το "Gambling with the Devil" ή το "Straight Out of Hell". Πάντα έχουμε τη διάθεση να δοκιμάσουμε κάτι νέο ή ριψοκίνδυνο. Μερικές φορές έχεις αμφιβολίες, αλλά προχωράς.

Είστε μαζί με τον Markus Grosskopf και τον Andi Deris για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σας;

Περάσαμε μια πολύ δύσκολη φάση κατά τη διάρκεια μιας αλλαγής στο management. Για χρόνια ζούσαμε με φόβο και αγρύπνια, γιατί δεν ξέραμε αν θα βγαίναμε από όλο αυτό «αλώβητοι». Ο Andi, ο Markus κι εγώ έπρεπε να πάρουμε σκληρές αποφάσεις για να μην διαλυθεί η μπάντα. Αυτά δεν είναι πράγματα που θέλεις να έχεις στο μυαλό σου όταν πρέπει να γράφεις μουσική. Δείτε τους Led Zeppelin, αυτοί φαίνεται πως είχαν τους σωστούς ανθρώπους και τα σωστά συμβόλαια από την αρχή, οπότε απλώς απολάμβαναν τη διαδρομή. Πολλές άλλες μπάντες, όπως οι Badfinger, καταστράφηκαν από μάνατζερ που ήθελαν απλώς να αρπάξουν τα λεφτά. Εμείς αναγκαστήκαμε να ασχοληθούμε με αυτά τα προβλήματα της βιομηχανίας ενώ το μόνο που θέλαμε ήταν να παίζουμε μουσική και να κάνουμε περιοδείες. Τώρα που έχουμε το σωστό management και όλα κυλούν ομαλά, μπορούμε επιτέλους να βρεθούμε σε ένα εστιατόριο, να πιούμε καφέ και να μιλήσουμε σαν φίλοι.

Δεν ξέρω αν έχουμε το χρόνο ή την πρόθεση για ένα νέο "Keeper"

Επιστρέφετε στην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι. Πώς προετοιμάζεστε σωματικά για μια τέτοια περιοδεία στα 60 σας;

Άλλοι γυμνάζονται ή τρέχουν· εγώ λέω αστειευόμενος ότι πίνω λιγότερο καφέ και καπνίζω ένα τσιγάρο παραπάνω - αν και φυσικά δεν το συνιστώ στη νεολαία! Ανυπομονώ να φέρουμε το multimedia show μας στην Ελλάδα. Οι Έλληνες οπαδοί είναι πολύ σταθεροί και έχουν τη δική τους νοοτροπία. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι την εποχή του "Chameleon", ο κόσμος ήταν πραγματικά έξαλλος γιατί δεν του άρεσε ο δίσκος, και ειλικρινά, αυτή η παθιασμένη στάση ήταν απολαυστική. Οι Έλληνες είναι ξεχωριστοί - έχουν αυτό το ακραίο πάθος που έχουν και οι Βραζιλιάνοι - ίσως είναι κάτι γενετικό που πηγάζει από την ιστορία της Σπάρτης.

Κλείνουν 21 χρόνια από το "Keeper: The Legacy". Έχουν μείνει άλλα «κλειδιά» για να βρεθούν ή το concept τελείωσε;

Ειλικρινά, δεν ξέρω. Μόλις πριν μερικές ημέρες άκουσα φήμες για ένα "Keeper 4" και υποψιάζομαι ότι θα ήταν κάποιο αστείο του Andi Deris. Δεν μου έχουν πει τίποτα επίσημα. Θα ήταν πάρα πολλή δουλειά και δεν ξέρω αν έχουμε το χρόνο ή την πρόθεση για κάτι τέτοιο. Προσωπικά προτιμώ τίτλους που στέκονται αυτόνομα.

Μια τελευταία ερώτηση. Πόσα τσιγάρα χρειάζονται για να γραφτεί ένα σωστό Helloween σόλο;

Τρία. (γέλια) Αλλά εξαρτάται. Μερικές φορές, αν είμαι πολύ απορροφημένος με demos ή plugins στον υπολογιστή, μπορεί να μην καπνίσω για δύο ή τρεις ώρες. Φυσικά και μπορείς να γράψεις σόλο χωρίς τσιγάρο. Πραγματικά δεν συνιστώ το κάπνισμα - είναι ένας φρικτός εθισμός και δεν είναι καθόλου «κουλ». Δεν γίνεσαι καλύτερος σε τίποτα εξαιτίας του.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας, κ. Weikath. Τα λέμε το καλοκαίρι!

Ευχαριστώ! Εύχομαι σε όλους υγεία και τύχη. Τα λέμε σύντομα!