Don Broco

Ιδιάζουσα περίπτωση οι Don Broco. Απο τις μπάντες που δεν φοβούνται τα ρίσκα, δεν θέλουν τις ταμπέλες, κι εν τέλει κάνουν ό,τι τους κατέβει. Ό,τι στοιχείο τους κάνει κλικ, το βάζουν στην εξίσωση χωρίς περιστροφές και δισταγμό.

Για το "Amazing Things" που κυκλοφόρησε πριν πέντε χρόνια, όπως πολύ ωραία είχε περιγράψει ο Δημήτρης Μωυσίδης "έχει το δικό του βάθος, άφθονο έξυπνο χιούμορ και τεράστια προσωπικότητα". Οπότε ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα γι αυτή τη μπάντα; Να παίξει safe; Πόσο safe μπορεί να παίξει, όταν και η ίδια δεν ξέρει που θα πάει μετά, κι όταν ο πειραματισμός είναι βασικό στοιχείο του DNA της;

Στο "Nightmare Tripping" λοιπόν, η αλλαγη βρίσκει τους Don Broco σε ένα μονοπάτι που σκοτεινιάζουν τον ήχο τους, με το χεράκι του παραγωγού Dan Lancaster (Bring Me The Horizon, Enter Shikari μεταξυ αλλων) τον γυαλίζουν τόσο όσο πρέπει, και ανεβάζουν λίγο τις εντάσεις, χωρίς να χάνουν όμως στιγμή την μελωδική, πιασάρικη χροιά που τους ξεχωρίζει.

Το να προσπαθήσεις να κατηγοριοποιήσεις το άλμπουμ καθίσταται δύσκολο και μάλλον άτοπο. Οι Nu-metal καλησπέρες του "Cellophane" σε πιάνουν απ’τα μούτρα. Μετά έρχεται το "Disappear" με μια dance διάθεση να σε βάλει νοητικά σε ένα κλαμπάκι του Βερολίνου και να θες να χορέψεις και να κουνηθείς. Καλή τύχη αν προσπαθήσεις να βγάλεις το ρεφραίν απο το μυαλό σου. To "Somersaults" βγάζει κάτι πιο μελαγχολικό, και παραδόξως μοιάζει σαν να αποφάσιζαν οι Alt-j να παίξουν κάτι πιο κοντά σε metal.

Οι guest εμφανίσεις είναι τρομερά πετυχημένες και στοχευμένες. Πρώτα στο φανταστικό ομότιτλο κομμάτι του δίσκου, όπου το κοφτό riff παντρεύεται με τον Michael Jackson, και ο Chad των Nickelback στο ρεφραιν ξεδιπλώνει μια μελωδία που θα στεκόταν άνετα στα ραδιόφωνα. Στο "True Believers" απλά αποφασίζουν να τα σπάσουν όλα, με τον Sam Carter των Architects να φτύνει με πάθος κάθε στίχο. Και τι στίχος!

Then they make you think you were special
Blame all your problems on people with different skin
Blind faith
Lies and hate
Proud boys and girls looking for an escape
Supremacist scum fucking get in the sea
How the fuck they saluting on daytime TV

Όσο εμπορικό ήχο έχουν σε φάσεις οι Don Broco, άλλο τόσο δεν διστάζουν να θίξουν ευθέως την κοινωνική πραγματικότητα μέσα από τα τραγούδια τους.

Μετά πάλι σου σκάει το "Euphopria" που είναι τρομερά groovy και το μπάσο κουβαλάει όλο το τραγούδι. Μέχρι στιγμής ούτε μπορείς να καταλάβεις προς τα που θα κινηθεί ο δίσκος, γιατί metalcore δεν τον λες, αλλά μάλλον εκεί είναι η βάση του. Και αυτό είναι και το ωραίο.

To κλείσιμο του δίσκου γίνεται κάπως πιο εσωστρεφές, με τo "Hype Man" να θίγει τη μοναχικότητα αλλά και τις ψυχολογικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι μπάντες που είναι συνεχώς στην κίνηση για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Τα ηλεκτρονικά μέρη είναι καλοδεχούμενα και δίνουν μια φρεσκάδα στο σύνολο. Το "The Corner" ολοκληρώνει το άλμπουμ με έναν πιο ανθεμικό τόνο, και την εξαιρετική ερμηνεία του Rob Damiani που εξυψώνει συναισθηματικά το κομμάτι.

Το "Nightmare Tripping" δεν είναι άψογο. Και δε χρειάζεται να είναι. Είναι τόσο αυθόρμητο και αυθεντικό, που σε κερδίζει από την πρόθεση και την ενέργειά του. Αυτή η τρέλα είναι που το κάνει τόσο γοητευτικό και ιδιαίτερο. Οι μελωδίες που ξεχειλίζουν από κάθε πλευρά του είναι αυτές που θα σε κάνουν να το βάλεις στο repeat. Τέτοια φρεσκάδα είναι που χρειάζεται και ο "μοντέρνος" ήχος, για να ξεφύγει από τα στεγανά που αυτοαναφορικά έχει επιβάλλει στο χώρο.