Μία αύρα μυστικισμού περικυκλώνει την μεγάλη καριέρα της σπουδαίας Jarboe κι εμποτίζει κάθε ένα από τα άλμπουμ της, άλλοτε πολύ κι άλλοτε περισσότερο. Το "Sightings" είναι η 36η (!) σόλο δουλειά της και υψώνει, όχι για πρώτη φορά, μια γέφυρα ανάμεσα στην καλλιτέχνιδα και τον φυσικό κόσμο. Έχοντας ως πρωταγωνιστή έναν σπίνο με τις απρόβλεπτες θεάσεις (sightings) και τις περιοδικές εξαφανίσεις του, η Jarboe καταδύεται στο ίδιο το σύμβολο αλλά και στα συναισθήματα που το συνοδεύουν. Η τεχνοτροπία είναι μάλλον η συνηθισμένη: ακροβατώντας ανάμεσα σε μια σκοτεινή ambient κι έναν αδιόρατο πειραματισμό και χρησιμοποιώντας εξώκοσμους ήχους, εκτεταμένα field recordings και τα παράξενα φωνητικά της, η Jarboe πετυχαίνει να χτίσει έναν κόσμο που βρίσκεται στα πρόθυρα της μαγείας και να μας χαρίσει μια άγρια ματιά πάνω στην πραγματικότητα. Στην μέση του άλμπουμ, το "Choir And Night Fox" δεν μπορεί παρά να θυμίσει λίγο από το ένδοξο παρελθόν των Swans, σε ένα άλμπουμ που ακροβατεί συνεχώς ανάμεσα σε φως και σκοτάδι. Οι καλεσμένοι μουσικοί κάνουν εξαιρετική δουλειά - ειδικά ο θαυμάσιος Thor Harris - και το άλμπουμ συνδυάζει οργανικότητα και ρεαλισμό. Τις περισσότερες στιγμές, ο κόσμος του "Sightings" ηχεί παράδοξος και σαγηνευτικός.

Spotify

Θρυλικοί στο underground της Κεντρικής Ευρώπης εδώ και δύο σχεδόν δεκαετίες, οι France από την γαλλική πόλη Valence μοιάζουν με ένα επτασφράγιστο μυστικό. Η ίδια τους η σύνθεση (μπάσο, τύμπανα και ηλεκτρικό hurdy-gurdy) εγγυώνται ότι ηχητικά δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο, με την μπάντα να εκμεταλλεύεται πλήρως τα drones και τις υφές που μπορεί να παράξει αυτό το γοητευτικό όργανο στα χέρια του Yann Gourdon. Το παρόν άλμπουμ αποτελεί ζωντανή ηχογράφηση από το πρώτο tour που έκανε ποτέ η μπάντα στην Αγγλία κι είναι συγκεκριμένα ηχογραφημένο στο ανατολικό Λονδίνο.

Τα δύο εικοσάλεπτα jam που απαρτίζουν το άλμπουμ βρίσκονται στα όρια της παραίσθησης: ο συνεχόμενος, αδιάκοπος ρυθμός του rhythm section υποβάλλει την εμπειρία ενώ το hurdy-gurdy ουρλιάζει, βραχνιάζει, μουγκρίζει και ίπταται. Η όλη εμπειρία μοιάζει να ανήκει σε κάποιο είδος ψυχεδελικού kraut-drone rock ή σε κάποια απολύτως παραμορφωμένη και αγνώριστη folk παράδοση, στην ουσία της όμως παραμένει απολύτως μεθυστική και τελετουργική. Αν και δείχνουν να στοχεύουν στο σώμα του δέκτη και να μας κάνουν να χορέψουμε, οι France  μοιάζουν να έχουν τον τρόπο να τρυπώσουν μέσα στο υποσυνείδητο μας - σαν ναρκωτικό ή σαν ηχητικός σαμάνος. Το μυστήριο θα παραμείνει, η μουσική θα ουρλιάξει κι άλλο, η τελετουργία θα κρατήσει.

Pre-order

Η Hilary Geddes είναι μία από τις πιο αξιόλογες νέες παρουσίες στην jazz σκηνή της Αυστραλίας και μια κιθαρίστρια που έχει κάνει ήδη αίσθηση παρά το ότι βρίσκεται μόλις στο ξεκίνημα της δισκογραφίας της. Έχοντας μαζί της τους Mathew Harris (πιάνο), Max Alduca (κοντραμπάσο) και Alexander Inman-Hislop (τύμπανα), κυκλοφορεί το δεύτερο της άλμπουμ μετά το "Parkrun" του 2021, με μουσική που γράφτηκε μέσα στην πανδημία και ηχογραφήθηκε μέσα σε μία μόνο μέρα, με το κουαρτέτο να ξεδιπλώνει με μαεστρία την σύνδεση και το δέσιμο του.

Η jazz του "Redleaf" είναι αυτοσχεδιαστική μα και ιδιαίτερα μελωδική, δίνοντας προτεραιότητα στο feeling και τις ατμόσφαιρες. Το υπέροχο παίξιμο της Geddes έχει κάτι από την διαχρονικότητα των Frisell/Metheny αλλά διαθέτει και μια ολόδικη της έκφραση - όχι εντελώς αποκομμένη από κάποιες rock υποψίες. Η μπάντα καταδύεται συχνά και σε πιο κινηματογραφικές ατμόσφαιρες, με το πιάνο του Harris να θυμίζει λίγο τους The Necks αλλά και κάτι από την ambient jazz σκηνή του Λονδίνου. Πετράδι στο στέμμα τους όμως οι ίδιες οι συνθέσεις, με κάποιες εξ αυτών ("The Needling", "All That Glisters Is Not") να είναι εξαιρετικά μοναδικές. Ένα άλμπουμ γεμάτο μαγικά αγγίγματα και υψηλότατη αισθητική.

Bandcamp

Γίνεται δίσκος που έχει ως αναφορά το "Bitches Brew" του Miles Davis να είναι κακός; Σίγουρα όχι, και ειδικά αν έρχεται από την υπέροχη Νορβηγίδα Hedvig Mollestad, μία από τις αγαπημένες μας jazz rock κιθαρίστριες των τελευταίων ετών. Αυτό εδώ είναι το δεύτερο άλμπουμ της ως Weejuns, μαζί δηλαδή με τον τεράστιο Ståle Storløkken (keyboards) και τον Ole Mofjell (τύμπανα). Στο συγκεκριμένο project, το τρίο επιδίδεται σε πιο αυτοσχεδιαστικές/free αναζητήσεις κι έρχεται να διαδεχτεί το πολύ καλό προ τριετίας ντεμπούτο τους.

Το "Bitches Blues" είναι λιγότερο σκοτεινό και περισσότερο μελωδικό από τον προκάτοχο του. Σε έξι συνθέσεις και 39 μόλις λεπτά, η μπάντα καλύπτει αρκετά μεγάλο έδαφος, από το τραγανό hard rock του ομώνυμου μέχρι πολύ πιο abstract μελωδικές στιγμές όπως τα ατμοσφαιρικά "For A Moment I thought I Could Hear You" και "Recollection Of Sorrow". Η επικοινωνία και τα παιξίματα των μουσικών είναι φυσικά κορυφαία, πολύχρωμα και ρευστά, με τους Storløkken και Mollestad συχνά να σκαρώνουν πανομοιότυπους ήχους και να θολώνουν τα νερά καθώς μπερδεύουν τους ρόλους τους. Η μουσική σε όλες τις στιγμές είναι ζεστή και γοητευτική, διατηρώντας όμως και μια απόμακρη, ομιχλώδη φύση. Ένα άλμπουμ με γλύκα, πειραματική οξυτητα αλλά και πάμπολλα μυστικά.

Pre-order

Πάλι πληρωμένη αναφορά στη Hayley και τα αγόρια της; Πάλι πληρωμένη αναφορά στη Hayley και τα αγόρια της, μέχρι να το πάρουν απόφαση και τα ξινά πλάσματα της τελευταίας γραμμής. Το αποτύπωμα της πρώην καροτομαλλούσας είναι απλά τόσο μεγάλο. Σκάρτο μισό λεπτό στο εισαγωγικό "Fall For You", με ή χωρίς εικόνα, φτάνει και περισσεύει. Η νεανική ενέργεια, τα ασορτί στιχάκια, οι πιασάρικες μελωδίες, τα παιχνιδιάρικα χρώματα, οι χαμογελαστές πόζες, τα τούπα-τούπα που καραδοκούν, όλα βρίσκονται στις θέσεις τους. Οι ανατροπές λάμπουν δια της απουσίας τους. Κάποιος αισιόδοξος θα πει ότι μπορούν να περιμένουν για τη μεγάλου μήκους. Κάποιος λιγότερο θα ποντάρει στο «ποτέ». Μόνο ο χρόνος θα δείξει ποιος έχει δίκιο. Οι δηλώσεις αγάπης της πεντάδας στους State Champs προς το παρόν δίνουν ανεπαίσθητο προβάδισμα στη δεύτερη επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, τα ρεφραίν των "Gone By June" και "Closure" μοιάζουν έτοιμα για σκηνές παντός τύπου και ολόφωτα dance pits.

Μετά από τέσσερα άλμπουμ στην δεκαετία του 2000 και μια μεγάλη παύση που διήρκεσε είκοσι χρόνια, το γαλλικό σχήμα των Chevreuil επιστρέφει με ένα διπλό άλμπουμ που προβάλλει εκ νέου την ιδιαίτερη αντίληψη τους περί math rock. Το ντουέτο των Tony C. ("μαγνητική" κιθάρα) και Julien F. ("μαγνητικά" τύμπανα) παίζει μουσική με τρόπο εκκεντρικό: η κιθάρα συνδέεται σε τέσσερις ενισχυτές και, με την βοήθεια των εφφέ και των loops, δημιουργεί ένα πολυεπίπεδο μελωδικό και ρυθμικό πεδίο, ενώ τα τύμπανα στην μέση (πάντα χωρίς μικρόφωνα) επιδίδονται σε απλές μα και εντελώς abstract ερμηνείες.

Η μουσική τους έχει κάτι το εξαιρετικά σαγηνευτικό. Λειτουργεί εντελώς απρόβλεπτα καθώς εξερευνά τον γεωγραφικό χώρο, αυτοσχεδιάζοντας μα και οικοδομώντας τις συνθέσεις με μια ανώτερη αρχιτεκτονική. Με δεκαέξι tracks σχεδόν ίδιας διάρκειας - τέσσερα σε κάθε πλευρά - το "Stadium" υψώνεται σαν ένα έργο κάποια ιερής συμμετρίας, ένα μουσικό άλμπουμ που ξεπερνάει τα όρια της μουσικής τέχνης για να γίνει ένα ολοκληρωμένο art installation, πάντα ρευστό, πάντα σε κίνηση. Ο ακροατής μοιάζει να λειτουργεί διαδραστικά και κάθε ακρόαση αποκαλύπτει νέες γωνίες θέασης, καθώς το άλμπουμ μετατρέπεται σταδιακά σε ένα πειραματικό math rock κομψοτέχνημα. Μία αποκαλυπτικά παράξενη δουλειά που φανερώνει ανεκμετάλλευτες rock δυνατότητες και νέα όρια της μουσικής φαντασίας.

Pre-order

To (non-binary) Wendy Eisenberg είναι μία πολυσχιδής προσωπικότητα, βιρτουόζο της κιθάρας, που μάθαμε πέρυσι με το εξαιρετικό διαμαντάκι των Editrix. Πέρα απ’ το Crimsonικό prog, όμως, ανιχνεύουμε στη μουσική του αυτοσχεδιασμούς, μεγαλεπήβολες jazz συνθέσεις, hardcore και εσχάτως, indie folk. Σε έναν δίσκο που βουτά σ’ ένα ακόμη διαφορετικό ύφος, το Eisenberg πατά με εντυπωσιακή σταθερότητα, δίνοντας έμφαση στην σύνθεση παρά στα όρια της τεχνικής (για μία ανάποδη προσέγγιση, ακούστε Hannah Frances). Κομμάτια όπως το "Old Myth Dying", "Curious Bird", και "Will You Dare" είναι μόνο ορισμένες επιλογές από έναν δίσκο που φαίνεται να έχει κάτι για το καθένα, κι αν σ’ αρέσει η πιο country folk του Nelson, ή η πιο αναβιωτική προσέγγιση του Dawson και της Newsom, τότε αξίζει οπωσδήποτε να δώσεις μία ευκαιρία και στο "Wendy Eisenberg", που χρωστά αρκετά σ’ αυτά τα ονόματα. Μπορεί να μην έχει τις πιο εξεζητημένες μελωδίες, ούτε να ταράζει τα νερά - εκτός πλαισίου της δισκογραφίας του ίδιου του δημιουργού -, ωστόσο παραμένει ένας έξοχα γραμμένος και ενορχηστρωμένος δίσκος, με τη θεματική της προσωπικής αυτοαποκάλυψης/επινόησης να δίνει και στιχουργικά ερεθίσματα προς εντρύφηση.

Bandcamp