Moloch

Δεν είναι καινούργια μπάντα οι Moloch, κλείνουν όπου να ‘ναι είκοσι χρόνια στα υπόγεια της βρετανικής ακραίας μουσικής, το "Bend. Break. Kneel. Crawl." όμως είναι ο μόλις τρίτος full length δίσκος τους. Τώρα θα μου πεις πολύ λογικό, ταιριάζει εντελώς με τον τρόπο που γράφουν, παίζουν και βλέπουν τη μουσική την ίδια ένα τέτοιο timeline.

Η πρότασή τους βιώνεται αργά, παραχωρώντας χρόνο και κατεβάζοντας εντελώς άμυνες κι ανυπομονησίες. Δεν του λείπει η ένταση, δεν του λείπουν τα riff που ξεχωρίζουν, αλλά ταυτόχρονα δεν αλλάζει γρήγορα κάθε νέα ιδέα που παρουσιάζει. Το μονολιθικό "16.03.13" είναι άμεσα στα πιο βαριά, μονοκόμματα και ισοπεδωτικά κομμάτια που θα πέσουν στα φετινά μας μούτρα. Το riff του εναρκτήριου "In Chrysalis" έχει πολύ groove αλλά δεν είναι ευκολοάκουστο ή ελαφρόμυαλο σε καμία μα καμία περίπτωση.

Τα φωνητικά, όχι παντού απαραίτητα στη ροή του άλμπουμ, όπου εμφανίζονται είναι σκληρά, τραχιά και δύσπεπτα. Υπάρχει αξία όμως εδώ όταν παίρνουν ρόλο, είτε είναι με καφρίλα είτε ακόμα και σε spoken words, όπως στο πρώτο μέρος του "Mother Medusa" που κλείνει το άλμπουμ. Γενικά, όπως και κάθε άλλο στοιχείο που συνθέτει το σύνολο του δίσκου, τα φωνητικά χρησιμοποιούνται όσο χρειάζονται.

Τώρα βραβεία πρωτοτυπίας ούτε θα πάρουν, ούτε τα ζήτησαν οι Moloch. Έχουν όμως την εμπειρία, υποθέτω ότι οι περιοδείες τους με τους Thou βοήθησαν αρκετά σε αυτό, έχουν και το καθαρό όραμα ώστε να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ ογκόλιθο όπως το "Bend. Break. Kneel. Crawl.". Αν και προσωπικά θα ήθελα λίγες παραπάνω στιγμές διαφοροποίησης, με σημεία που θα έδιναν καινούργια ώθηση στη δομή του. Υπάρχουν αλλά είναι πολύ μετρημένες. Καταλαβαίνω βέβαια ότι αποφεύγονται κατ’ επιλογήν οι έντονες μετατοπίσεις στον ήχο, για να σχηματίσουν την αποπνικτική ατμόσφαιρα που πολύ συνειδητά επιδιώκουν, αλλά ίσως μέσα σε αυτή να μπορούσαν να παρουσιάσουν λίγο περισσότερα πράγματα. Το ότι την πετυχαίνουν πάντως είναι αδιαμφισβήτητο, από την πρώτη κιόλας ακρόαση θα πω.

Για όποιο γουστάρει αργόσυρτη διαμόρφωση στη μουσική του, με πολύ βαρύ ήχο και προσέγγιση, μια μόνιμη αίσθηση ότι το σαρκίο του συγκροτήματος σέρνεται στο βούρκο και ωμή underground αισθητική, οι Moloch είναι μια πολύ δυνατή πρόταση για φέτος. Γενικά είναι καλή χρονιά για τέτοια γούστα.