Spirit Adrift

Στα σκοτάδια μάς άφησε ο Nate Garrett αναφορικά με το νέο δίσκο τους, ο οποίος συνοδεύεται από την ένδειξη τελευταίος, πάει, πάπαλα. Μπαμ εις διπλούν, και σαν είδηση και σαν καλλιτεχνική δημιουργία. Δέκα χρόνια και έξι δίσκους αργότερα, δίχως να λάβουν τη δέουσα αναγνώριση βάση του υλικού τους (το οποίο αναδείξαμε και αγαπήσαμε ιδιαίτερα), μας χαιρετάνε, τουλάχιστον με την υπάρχουσα μορφή τους. Ένας κύκλος που άνοιξε ως solo project με doom κατά βάση ρυθμούς, κλείνει με παρόμοιο τρόπο. Και μπόλικες ριφάρες, αμέ.

Οι λόγοι πίσω από τη συγκεκριμένη απόφαση του Garrett, πολλοί και διαφορετικοί: η απογοήτευσή του από το πώς λειτουργεί η μουσική βιομηχανία, η μη αναγνώρισή τους σε μεγαλύτερο επίπεδο ή το μη άνοιγμά τους σε ευρύτερο κοινό, κάτι που έμοιαζε πιθανό μέσω των δύο προηγούμενων δίσκων τους, και εν τέλει η Κατάρα. Αυτή, που για κάθε νέα του δημιουργία έπαιρνε κάποιον δικό του από τη ζωή ή του φόρτωνε αρρώστια. Γεγονότα και όχι αστικοί μύθοι που δε αναλυθούν περαιτέρω.

Γιατί αυτή η υπέροχη μπάντα θα μας συντροφεύει και μετά από χρόνια: παρουσίασε το heavy metal με μοντέρνο τρόπο και ύφος, πατώντας στα όσα ιερά και όσια το έχουν σμιλέψει ανά τα χρόνια, δίχως να τα αποκηρύξει. Τα ταίριαξε με την εποχή μας, τα έκανε επίκαιρα και απαραίτητα για μερικούς από εμάς. Υπήρξε έντονα συναισθηματική και ειλικρινής, απόρροια των δαιμόνων που κατά καιρούς βασάνιζαν τον αρχηγό της και αυτό ακούγεται εκ νέου σε τούτον το δίσκο, το βαρύτερο και σκοτεινότερό τους. Θα συνέχιζα με το «έως τώρα», αλλά…

Μολονότι πρόκειται για αποχαιρετισμό, δε μιλάμε σε καμία περίπτωση για παραίτηση. Η μουσική ρέει αδιάκοπα στις φλέβες του, αποτελεί την κινητήρια του δύναμη και το μέσο για να βελτιωθεί ως άτομο. Αυτός τα λέει, χα. Και τα πιστεύει. Λογικά και θα τα πράξει, απλώς με διαφορετικό πλέον «όχημα». Στα του νέου δίσκου, οι doom ρυθμοί επέστρεψαν δυναμικά και στο προσκήνιο, αυτοί της τριάδας Sabbath - Pentagram - Trouble, ιδιαίτερα βαρείς και ασήκωτοι, ενίοτε και με ανατολίτικο ηχόχρωμα. Ποτέ όμως μόνοι τους.

Metallica & Pantera τούς κρατάνε πολύ καλή παρέα, η αγάπη για το southern rock εξακολουθεί να μην κρύβεται, ίσα ίσα που συνδυάζεται εξόχως με τα ανωτέρω με μπροστάρη, τί άλλο, τις ερμηνείες του Garrett. Οι μετρημένες up tempo στιγμές βάζουν το χαμόγελο στα χείλη και τον ενισχυτή στο τέρμα: White Death, η ριφομηχανή σε πλήρη ανάπτυξη, ομοίως και τα άκρως συναισθηματικά φωνητικά που φέρνουν τον James κοντύτερα από τις 9.5, αμέ. Το δίπολο φως - σκοτάδι ανέκαθεν υπήρξε κυρίαρχο θέμα, μουσικά και θεματικά, για την μπάντα, προκαλώντας ανάλογα και έντονα συναισθήματα. Κάπως έτσι θα κλείσει και ο τελευταίος τους δίσκος…

…με την ομώνυμη σύνθεση να στέκει ως συνόψιση/ανακεφαλαίωση καριέρας, ούσα περιοδικά brutal, φανερώνοντας την έτερη αγάπη του δημιουργού, εκείνη που βρίσκεται προς Bay Area μεριά. Το γεγονός ότι στον αποχαιρετιστήριο δίσκο έβαλαν το «χεράκι» τους μέλη από Eternal Champion, Crypt Sermon & Death φανερώνει το σεβασμό και την εκτίμηση που έχαιρε η μπάντα από συνοδοιπόρους της. Ε, ήρθε η στιγμή να αναγνωρίσουμε κι εμείς την ευφυία ενός καλλιτέχνη έστω μέσω της «τελευταίας πνοής» του. Να είναι γερός και δυνατός σε ό,τι κάνει από δω και πέρα. Θα βρισκόμαστε σε εγρήγορση.

Bandcamp