Glen

Η σαφής αναφορά στην εναρκτήρια πρόταση του "1984", δις μάλιστα, τόσο στον τίτλο του δίσκου όσο και στην τελευταία του σύνθεση, προϊδεάζει για κάτι σκοτεινό και δυστοπικό και η πραγματικότητα αυτό επιβεβαιώνει, παρότι η μουσική των Glen έχει γενικά μοιρασμένη έμφαση σε θόρυβο, μελωδία και ρυθμό. Πέντε «βασικές» συνθέσεις και δύο bonus (για τις οποίες θα μιλήσουμε ξεχωριστά), όλες ορχηστρικές, και όλες κινούμενες σε ένα ευρύτερο post rock πλαίσιο προσφέρουν έντονη εκφραστικότητα και διηγούνται με επιτυχία μία συναισθηματική ιστορία κι ας μην προφέρεται ούτε λέξη κατά τη διάρκειά τους.

Η ιστορία αυτή πιθανότατα είναι μία ιστορία παρακολούθησης και καταστολής, σύνθλιψης και ελέγχου του ατόμου, εμπειρίες δηλαδή που έρχονται από οποιαδήποτε σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και εκφράζονται μουσικά από επαναλαμβανόμενους, μηχανικούς ρυθμούς πάνω σε στρώματα feedback, οάσεις μελωδικών περασμάτων και αργές αλλά έντονες κλιμακώσεις. Κεντρικό ρόλο σε αυτό έχει στα δικά μου αυτιά το "Sublime", μία σύνθεση που δρα υποδόρια παρά το «μεγαλειώδες» του τίτλου της και το κυριαρχικό του χαρακτήρα της. Απαιτεί προσήλωση και κοντινή παρακολούθηση από την αφετηρία ως τον τερματισμό της αλλά ανταποδίδει με το ταξίδι στο οποίο παρασέρνει τον ακροατή. Αντίστοιχη λογική έχει και το "...And The Clocks Were Striking Thirteen" που όμως λειτουργεί περισσότερο σα σβήσιμο και προκαλεί περισσότερη αποστασιοποίηση σε έναν ψυχεδελικό μινιμαλισμό.

Για να φτάσουμε εκεί όμως προηγούνται τρεις συνθέσεις που δε διστάζουν να παράγουν σχεδόν stoner riff, διαστημικά groove και no wave solo σαξόφωνου και να ξεφύγουν από τα έτσι κι αλλιώς ευρύτατα όρια του ασαφούς είδους που λέγεται post-rock. Η κλιμακούμενη ένταση είναι πάντα δομικό στοιχείο αλλά το καθένα βγάζει και διαφορετική προσωπικότητα με το "Brute Force" και το προαναφερθέν σαξόφωνο να κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις.

Θα κάνουμε μία εξαίρεση για τους Glen να προτείνουμε το cd αντί του βινυλίου αφού στην περίπτωση αυτή ο ακροατής θα επωφεληθεί με δύο bonus συνθέσεις, που παρότι δεν είναι καλύτερες οποιασδήποτε από τις πέντε που προηγούνται, στέκονται δίπλα τους με άνεση. Ειδικά αυτό ισχύει για το "Zugzwang" (αγαπημένη σκακιστική έννοια) και λιγότερο για το "Il Ricordo" που είναι το πιο νυχτερινά μελωδικό του συνόλου και υπό αυτή την έννοια βρίσκεται, περήφανο μεν, παραδίπλα δε από τα υπόλοιπα, σε έναν δικό του κόσμο.