Burner

Βλέπεις η θεματική του δεύτερου δίσκου των Burner, αναπτύσσεται γύρω από τη βία ως αποτέλεσμα του εγκλωβισμού της ιστορίας σε μια κυκλική πορεία που, αφύσικα απέναντι στη λογική ροή της, δείχνει να μην μπορεί να σπάσει προς τα εμπρός. Ο ίδιος ο τίτλος του, "No One Is Coming To Save Us", φωτίζει μια πλευρά του προβλήματος, οι στίχοι όμως των τραγουδιών στέκονται σε περισσότερες. Αντλώντας έμπνευση από διάφορες πηγές, όπως το Avatar: The Last Airbender άνιμε, τον Joseph Conrad, το τελευταίο μέρος του Don’t Be A Sucker (αντιφασιστικό μεν, αλλά με την οπτική του Αμερικανικού φιλελευθερισμού της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου), μέχρι και video games μάλλον, χρησιμοποιούν αρκετές αναφορές είτε συμβολικά είτε για τα ίδια τα εμφανή χαρακτηριστικά τους.

Μουσικά είναι δύσκολο να περιορίσει, ή έστω να περιγράψει, κάποιο την ταυτότητα των Burner χρησιμοποιώντας λίγες μόνο από τις καθιερωμένες ταμπέλες προσδιορισμού. Για να δώσουμε κάτι που καλύπτει μεγάλο εύρος της όμως θα μπορούσαμε να πούμε ότι παίζουν ένα σύγχρονο extreme metal με αναφορές από post και black μέχρι διάφορα core παράγωγα. Αν το μυαλό πήγε στους Gaerea, καταλαβαίνω γιατί, αλλά δεν είναι αυτό που θα ακούσεις εδώ. Θα έλεγα ότι υπάρχουν περισσότερες ομοιότητες με Converge και Sylosis, άλλωστε ο Josh Middleton συμμετέχει στο δίσκο, εμπλουτισμένες όμως τόσο με κεντρο ευρωπαϊκό ακραίο metal όσο και με τη NYHC σκηνή.

Το εναρκτήριο "The Third Revolution" αναπτύσει αρκετά από τα δομικά υλικά της μπάντας ενώ ταυτόχρονα θέτει το κλίμα του δίσκου. Ένα κλίμα ζοφερό, που σε σημεία θα μπορούσε να περιγραφεί και ως αντι ιμπεριαλιστικά καταθλιπτικό μπροστά στη συνειδητοποίηση της επικράτησης μιας τερατόμορφης μηχανής. Ευτυχώς η οργή, μέχρι και το μίσος θα πω, απέναντι στο τέρας δίνει ελπίδα η οποία, επικαλούμενη τα κατάλληλα εκφραστικά υλικά από τις punk ή thrash καταβολές της μπάντας, παίρνει μορφή επίθεσης. Το "Sunrise Parabellum", με τη συμμετοχή του Matt Heafy, είναι πολύ χαρακτηριστικό, με το τρομερό μάλιστα breakdown στο τέλος του να στέκεται στα highlight του άλμπουμ.

Οι σημαντικές συμμετοχές στο δίσκο δε σταματάνε εκεί. Στο "Kurtz" κάνει την εμφάνισή του και ο Anthony Lucero των Cult Leader αλλά και των εμβληματικών Gaza. Υποθέτω ότι δεν ξαφνιάζεται κανένα που η φωνή του ταίριαξε απόλυτα στο ύφος του "No One Is Coming To Save Us" με ένα από τα πιο βαριά κατεβάσματα ταχύτητας του άλμπουμ. Γενικά πάντως η ίδια η σκηνή δείχνει να εκτιμά αρκετά τους Burner, κάτι που φαίνεται και από τις περιοδείες τους, τις επαφές με άλλα γκρουπ αλλά και διάσπαρτες δηλώσεις.

Το ότι η παραγωγή του δίσκου είναι πολύ συμπαγής και προσεγμένη είναι πολύ βασικό για τη δομή του. Νομίζω ότι ο ήχος της κιθάρας, μαζί με τις οριακές ερμηνείες του Harry Nott, είναι τα στοιχεία που καταφέρνουν να δέσουν τα τόσα διαφορετικά πατήματα της μπάντας, συντονίζοντας τα υλικά της ώστε να βγει τελικά ένα ενιαίο αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα το rhythm section υποστηρίζει με ακρίβεια τις αλλαγές σε ύφος, ταχύτητες και δυναμικές αφήνοντας ζωντανή τη σύνδεση του studio με το dance floor.

Το "No One Is Coming To Save Us" είναι ένα πολύ έντονο άλμπουμ. Με θέμα που οδηγεί μεν τη μουσική του πορεία, αλλά παράλληλα ήχο που ανατροφοδοτεί το πρόσημο, το περιεχόμενο και την αισθητική του αποτελέσματος. Δεν παρουσιάζει κάτι εντελώς καινούργιο για τον ακραίο ήχο, αλλά η πρότασή του είναι ποιοτική και ταυτόχρονα πορωτική. Η δε ενέργεια που καταθέτει είναι τέτοια που ζητάει σίγουρα live συνθήκες για να εκτονωθεί και να πιάσει τις πραγματικές της προοπτικές.