Sylosis

Εντάξει δεν αρνούμαι ότι είμαι οπαδός του Josh Middleton, από τα πρώτα χρόνια των Sylosis ακόμα. Το δε πέρασμα του από τους Architects άφησε έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους ever, το "Holy Hell", που το θεωρώ ως το κορυφαίο παράγωγο της πολύ δυνατής σκηνής του Βρετανικού metalcore. Η αποχώρηση από την παρέα των Sam, Dean και Alex άφησε ένα κενό που ουσιαστικά δεν αναπληρώθηκε κι αυτό έγραψε στον τελευταίο, πολύ καλό πάντως, δίσκο τους. Όμως και από τη δική του μπάντα μας χάρισε, και spoiler alert: συνεχίζει να μας χαρίζει, δισκάρες. Το προηγούμενο "A Sign Of Things To Come" ήταν απλά εξαιρετικό, γεμάτο τρομερές κιθάρες αλλά και μελωδίες, σε ένα σύνολο που κατάφερε να φέρει σε απόλυτη ισορροπία την αγάπη του Josh για την πολύ heavy μουσική με μια μοντέρνα, σημερινή, οπτική που τον διακρίνει στο songwriting.

Έχοντας κυκλοφορήσει ένα πάρα πολύ καλό EP ανάμεσα, ήρθε πλέον η ώρα για το επόμενο full length. Άλλωστε ένας από τους βασικούς λόγους που αποχώρησε από τους Architects ήταν και το να αφοσιωθεί περισσότερο στους Sylosis. Και το έχει κάνει, οργώνοντας τον κόσμο με περιοδείες (ναι από δω δεν πέρασαν ποτέ, αλλά επειδή κατάφερα να τους δω έξω έχω να καταθέσω ότι είναι οδοστρωτήρες live, πραγματικά καταιγιστικοί). Προσωπικά περίμενα έναν δίσκο πολύ κοντά στο ύφος του "The Path", χωρίς όμως να αποκλείω την περίπτωση να γράψουν κάτι πολύ πιο ακραίο, ακόμα και στα όρια του death metal. Όχι τίποτα άλλο, αυτό είναι το πάθος του Josh, η πολύ βαριά μουσική.

Έτσι όταν έφτασε το promo του "The New Flesh" στο ηχοσύστημα μου για ακρόαση, ο ενθουσιασμός είχε ήδη χτυπήσει κόκκινα. Θα ξεκινήσω με το συμπέρασμα λοιπόν και μετά θα στηρίξω το γιατί και το πώς. Το έβδομο άλμπουμ των Sylosis είναι απλά και ξερά γαμάτο! Έχει πάρα πολλά πράγματα που με ενθουσιάζουν όταν ακούω μουσική και τα κάνει όλα άψογα.

Ξεκινώντας από την παραγωγή του δίσκου είναι υπέροχη. Έχει τέλεια μίξη, άπειρο όγκο, είναι πεντακάθαρη και ακούγεται εντελώς φυσική. Ο ήχος ειδικά που έχουν οι κιθάρες, με το γεμάτο σώμα αλλά και την κοφτερή άκρη, είναι ερωτεύσιμος! Για το artwork έχω ταυτόχρονα να πω θετικά και αρνητικά. Δηλαδή, μου αρέσει πάρα πολύ η δομή του εξωφύλλου αλλά από την άλλη, είναι λίγο αδιάφορη η ίδια η εικόνα. Η διάρκεια, περίπου στα πενήντα λεπτά, είναι μια χαρά. Νομίζω το sweet spot της μπάντας είναι εκεί, στα σαρανταπέντε με πενήντα λεπτά και χαίρομαι που δείχνουν να το καθιερώνουν. Σε αυτό πρέπει να έχει παίξει ρόλο και η κατεύθυνση της εταιρείας, γιατί για το προηγούμενο ας πούμε, είχαν υλικό έτοιμο για πολύ παραπάνω διάρκεια - αυτό που τελικά μπήκε στο "The Path".

Στιχουργικά ο δίσκος κινείται γύρω από δύο κέντρα, την έννοια της νέας αρχής, του επόμενου βήματος αλλά και την εσωτερική αναζήτηση για τα όρια της θνητότητας, ειδικά από την οπτική ενός γονιού. Έχω την αίσθηση ότι είναι η έκφραση της μπάντας, και του Josh του ίδιου, της εσωτερικής ανάγκης να προχωρήσουν πιο αποφασιστικά και πιο committed πλέον στο μελλον των Sylosis αλλά και της ζωής τους συνολικά. Σε κάθε περίπτωση είναι καλογραμμένοι, με έντονη έκφραση συναισθημάτων, αν και για να είμαι ειλικρινής στο προηγούμενο άλμπουμ βρήκα περισσότερα σημεία με τα οποία συνδέθηκα.

Μουσικά το "The New Flesh" έχει χαρακτηριστικά που ξέρουμε αλλά και στοιχεία που, χωρίς να μας ξαφνιάζουν, είναι κάπως νέα για τους Sylosis. Ο πυρήνας των συνθέσεών τους δε θα αλλάξει ποτέ, είναι ξεκάθαρα τα riff. Άλλωστε αυτό είναι που τους διαφοροποιεί στην πραγματικότητα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια. Όμως έχουν πάει πιο επιθετικά, πιο «άγρια» εδώ. Παίζουν περισσότερο thrash και groove πάρα metalcore, αν και χρόνια τώρα ακούγονται όλο και λιγότερο όπως στους πρώτους δίσκους. Όχι ότι έχουν χάσει εντελώς αυτό το στοιχείο, μεταξύ μας όταν ακούω κάποιο να λέει ότι οι Sylosis δεν έχουν καμία σχέση με το metalcore, αναρωτιέμαι αν έχει ακούσει έστω και μια φορά τα πρώτα άλμπουμ των Killswitch Engage.

Το ύφος φέρνει αρκετά στους Machine Head με γενναίες δόσεις Pantera από τη μία και The Haunted των τριών πρώτων δίσκων από την άλλη. Υπάρχει και μια hardcore punk ενέργεια σε σημεία που διαφοροποιεί το μείγμα, κάτι που είναι ιδιαίτερα εμφανές στο χαρακτηριστικό two step riff του ομώνυμου. Σο "Erased" θα βρούμε κάποιες από τις ωραιότερες καθαριστικές φράσεις που θα ακούσουμε φέτος, και για μένα το κάνουν το πιο πορωτικό του δίσκου. Το πολύ ενδιαφέρον δε είναι ότι, χωρίς να φαίνεται στις πρώτες ακροάσεις, το "The New Flesh" παρουσιάζει αξιοσημείωτη ποικιλία στις αναφορές του. Ενώ το "Lacerations" είναι το άμεσο επόμενο βήμα από το "The Path", στο "Mirror Mirror" βρίσκουμε ένα απρόσμενο industrial tempo που ξαφνιάζει. Εκεί που όμως η στροφή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη είναι στην πολύ δυνατή, σκοτεινή μπαλάντα, "Everywhere At Once" και στο απόλυτο highlight του δίσκου, "Seeds In The River" που τον κλείνει.

Κάτι που ξεχωρίζει σε σχέση με όλες τις προηγούμενες δουλειές τους, είναι τα πολύ καλύτερα και πιο καλο-τοποθετημένα φωνητικά του Josh. Σε όλη τους τη γκάμα είναι σημαντικά βελτιωμένα. Τα καθαρά, τα σχισμένα, τα κάφρικα αλλά και οι μελωδικές γραμμές τους, προσθέτουν ποιότητα στα κομμάτια. Αυτό, μαζί με το μεγαλύτερο βάθος που έχουν οι ενορχηστρώσεις δίνουν πολύ ενδιαφέρον. Υπάρχουν layers στα κομμάτια, κρυμμένες λεπτομέρειες στο βάθος και μικρές εκπλήξεις σε γωνίες που ανεβάζουν πολύ το σύνολο.

Εν κατακλείδι, το "The New Flesh" τα σπάει! Ολόκληρο! Δεν έχει ούτε ένα κομμάτι που να μην είναι γαμάτο, έχει περισσότερες ριφάρες από ολόκληρη την υπόλοιπη δισκογραφία του μήνα συνολικά και δε σε αφήνει να βρεθείς δευτερόλεπτο. Ήταν αναμενόμενο για Sylosis αυτό; Ήταν! Γιατί πολύ απλά ο Josh είναι, αδιαμφισβήτητα, στην απόλυτη elite των riff masters της εποχής μας.