Ο ένας είναι ένας πραγματικός θρύλος της ambient μουσικής κι ο άλλος ένας από τους πιο επιφανείς ντράμερ στην ιστορία του heavy metal. Ο Dave Lombardo πειραματίζεται πλέον περισσότερο από ποτέ και, μετά από ένα πολύ ενδιαφέρον προσωπικό άλμπουμ κι ένα ολίγον άοσμο με τους Venamoris, συνεργάζεται με τον σπουδαίο κύριο Brian Williams, με το αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο ελκυστικό απ’ όσο ίσως θα περιμέναμε. Η συνταγή είναι απλή αλλά λειτουργεί: ο Lustmord δημιουργεί βαθιά, εφιαλτικά dark ambient ηχοτοπία οι ο Lombardo προσθέτει εξερευνητικά τυμπανιστικά μέρη που άλλοτε ακούγονται σαν υποχθόνιες τελετουργίες κι άλλοτε σαν πολεμικές παρελάσεις. Το άλμπουμ ακούγεται σαν μια παρατεταμένη σύνθεση - περίπου σαν soundtrack - και διαθέτει μια πολύ ενδιαφέρουσα industrial κόψη, καθώς και μια ψυχρή αισθητική που του προσδίδει μια απειλητική ατμόσφαιρα. Άχρονο ως προς το στυλ του κι απροσδιόριστο ως προς τις ηχητικές του αναφορές, το "The Pulse Of Atoms" καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον του ακροατή μέσα σε ένα πηχτό σκοτάδι.

Bandcamp

Σα να 'νιωσαν οι Κρητικοί την επική μας δίψα, ντεμπούτο έγκαβλο αμολούν με ορμή και λύσσα. Thy Legacy τους λένε, με ατσάλι και καρδιά, κι ο δίσκος καμωμένος με ιδρώτα και φωτιά. Οχτώ κομμάτια έχει, τριάντα δυο λεπτά, σαν τα παλιά τα χρόνια δίχως τα περιττά. Γουστάρουνε τους Omen και Manowar μαζί, ιταλική επίκλα κι ελληνική ψυχή. Μιλάνε για true metal για το σφυρί και το αμόνι, στο δρόμο που χαράζουνε σίγουρα δε θα'ναι μόνοι. Τροχό δεν εφευρίσκουνε μήτε και τους νοιάζει, με ριφάρες ισχυρές τόνε γυρίζουνε, τούτος ο δίσκος από πουθενά δεν μπάζει. Στο Chasing Glory μου ετσουτσούρωσαν οι τρίχες, τί κι αν στην κεφαλή μου μείνανε μονάχα κάποιες λίγες; Τα στήθια μου φουσκώσανε και έψαξα το σπαθί μου, μα βρήκα ένα πλαστικό που πήρα για το παιδί μου. Θα 'θελα να 'χα αυτό που βγαίνει από τη λάβα, με χέρια δυο να το χτυπώ απάνω στου οχτρού την γκλάβα. Δεν κυνηγούν το εφήμερο μήτε τους καίει η μόδα, θέλουν το metal να γυρνά όπως του αμαξιού η ρόδα. Από το πρώτο βήμα φαίνεται πως έχουνε σκοπό, να δώσουν στο παλιό το heavy αναζωογονητικό παλμό. Του επικού του metal σπρώξαν την πορτά δυνατά και από τούθε και στο εξής θα τους ακολουθώ στενά.

Bandcamp

Ηταν το 2024 που ανακάλυπτα αυτή την μπάντα, στα υπόγεια! Τότε άκουσα ένα δίωρο ψυχολογικό λιντσάρισμα. Noise, post-metal, doomgaze, ambient, ό,τι τέλος πάντων χρειαζόταν η Audie Ellis για να κάνει τη μουσική να μοιάζει με το εσωτερικό ενός μυαλού που καταρρέει. Σκατά. Τρέλα. Το φετινό νομίζω κάνει κάτι αρκετά διαφορετικό. Όχι πιο εύκολο, όχι πιο φωτεινό, αλλά πιο υπομονετικό. Εκεί που ο προκάτοχος πετούσε συνεχώς τούβλα στον τοίχο μέχρι να πέσει, εδώ η μουσική κάθεται απέναντί του και περιμένει. Οι εκρήξεις υπάρχουν ακόμη, απλώς τώρα έχουν λόγο ύπαρξης. Ανάμεσα στο noise και τα post-rock ξεσπάσματα εμφανίζονται ακουστικές folk κιθάρες, slowcore, ambient και κάτι σχεδόν chamber στιγμές, με το "No Light Shining Through" να αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Δεκαεπτά λεπτά που δεν βιάζονται να φτάσουν πουθενά και, τελικά, καταλήγουν ακριβώς εκεί που πρέπει. Η μουσική μοιάζει περισσότερο με αφήγηση παρά με συλλογή από κορυφώσεις. Και όμως, η γνώριμη νευρικότητα είναι παντού. Απλώς πλέον δεν ουρλιάζει συνεχώς. Σου μιλάει χαμηλόφωνα, σου μπαίνει στο κεφάλι και περιμένει. Μέχρι να καταλάβεις ότι έχει ήδη κλειδώσει την πόρτα.

Bandcamp