Crimson Coven

Το πρώτο λάθος καλό μα το δεύτερο φαρμάκι υποστηρίζει μία φράση και κάπως έτσι ορίζεται η σχέση μου με την μπάντα: δεν τους εντόπισα με το περσινό demo τους, για φέτος όμως τα βλέμματα θα στραφούν με σιγουριά πάνω τους. Προς Ισπανία μεριά δηλαδή, απ’όπου κρατάει η σκούφια μιας αινιγματικής πεντάδας μουσικών, ελλιπών στοιχείων ή πληροφοριών. Μικρό το κακό, η μουσική να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, εκείνη που άπαξ και αποδοθεί δεόντως φτάνει απάτητες συναισθηματικές κορυφές: το επικό doom metal μωρέ.

Συνεχίζοντας την γκρίνια περί ένδειας στο συγκεκριμένο είδος για φέτος, τέτοιοι δίσκοι και μάλιστα ντεμπούτα, καταφθάνουν ως μάννα εξ ουρανού, σβήνοντας μερικώς τη δίψα των οπαδών, ενώ παράλληλα καλλιεργούν αισιοδοξία για μελλοντικούς μουσικούς θριάμβους. Εκ των υστέρων, η περσινή απροσεξία σβήνεται μεμιάς καθώς το demo - αριθμημένο με την κουλούρα - εμφανίζεται στην ολότητά του εδώ. Σαφώς ανώτερο και εξελιγμένο ηχητικά, μα και στο κρίσιμο κομμάτι των φωνητικών του P. Ο οποίος κάνει παρέα με τους Μ. - V. - J. & T. Φωνήεν ούτε για δείγμα.

Λες και δεν είχαμε αρκετές ταμπέλες ή ακρωνύμια τόσα χρόνια, οι Ισπανοί προσθέτουν ακόμα μία/ένα. Spell - forged heavy metal, σφυρί και αμόνι βλέπω στο πανέμορφο εξώφυλλο οπότε όλα καλά και θυνεχίδουμε, χα. Κατά βάση πρόκειται για mid-tempo συνθέσεις, ενίοτε αργόσυρτες, με τη μαγιά των Manowar & Candlemass ως βάση όπως πλείστοι άλλοι, που όμως ενισχύονται από τη νέα γενιά του είδους, με κύριους εκπροσώπους της τους Crypt Sermon και σε μικρότερη έκταση τους Atlantean Kodex (τί να κάνετε εσείς;). Συνδυασμός νικηφόρος ή άχαστος, ειδικότερα όταν στην μπάντα υπάρχουν παίκτες ενδεκάδας. Ναι, πάλι μπάλα έβλεπα.

Στα του δίσκου και πάλι, πέρα από την εμφανέστατη φωνητικά βελτίωση (λες και του έβαλε τις φωνές ο Ομπράντοβιτς - βλέπω και μπάσκετ), το πλέον εμφατικό στοιχείο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας έγκειται στις κιθάρες: ηχόχρωμα που παραπέμπει εναλλάξ σε Andy Larocque/Michael Denner & Pete Blakk και καπάκι Criss Oliva σπάνια συναντάς. Που να μη μιμείται, παρά να δημιουργεί συναισθήματα και εξάρσεις παρόμοιες με των ανωτέρω, πιάνοντας υψηλά επίπεδα απόδοσης, καλλωπίζοντας περαιτέρω τις ήδη γοητευτικές και ελκυστικές συνθέσεις. Muchos bravos, αμέ.

Υπό το πέπλο των μύθων και της φαντασίας βάζουν και αυτοί το λιθαράκι τους για αντίσταση, εναντίωση, διαμαρτυρία έναντι της σαπίλας, αδικίας και της διαφθοράς της εξουσίας (Ισπανοί γαρ), αμολάνε και το Kraken αν ζορίσουν οι καταστάσεις, μα πάνω απ’όλα προσφέρουν υποψήφιο ντεμπούτο χρονιάς για κάποια φανταστικά metal awards του 2026, στα οποία εκ νέου η crimson/furia roja θα στέκεται στην κορυφή. Όχι άλλη μπάλα, θα το ρίξω στο ski jumping.

Bandcamp