Smoulder

Ντεμπούτο το 2019, ενδιάμεσα ένα ΕΡ, το 2023 ο δεύτερος δίσκος μέχρι να φτάσουμε φέτος στον τρίτο το φαρμακερό ή για μερικούς τον πιο κρίσιμο για μία μπάντα. Τους τσακώσαμε από την αρχή, ήμασταν παρόντες στην εξέλιξη/διαφοροποίησή τους και κεράσαμε κόκκινο αυτοκόλλητο υπεροχής όχι μία, αλλά και τις δύο φορές. Πάμε για το τρίτο ή μήπως ήρθε η στιγμή που θα σπάσει το σερί; Για τους Αμερικανοκαναδούς η εξέλιξη στον ήχο υπήρξε εκ των ουκ άνευ. Δεν προσπάθησαν ποτέ, παρά τις επιρροές τους, να αναπαραστήσουν ένα χαμένο στη λήθη 1984, και αυτό προς τιμήν τους.

Η αμεσότητα του πρώτου δίσκου εγκαταλείφθηκε ήδη από τον προηγούμενο, στο ίδιο μονοπάτι κινούνται και τώρα, κάνοντας αυτή τη στροφή ακόμα εντονότερη, εισάγοντας νέα στοιχεία στη μουσική τους παλέτα και δη ελληνικού ηχοχρώματος: hellenic black metal λέει η μπάντα, εμφανίζονται με το σταγονόμετρο δίχως να προσθέτουν πάντως κάτι ιδιαίτερο στον ξεχωριστό χαρακτήρα της.

Μιλώντας για χαρακτήρα, υπάρχει η μυρωδιά του παλιού, ασφαλώς. Manilla Road, Cirith Ungol, doom περάσματα, riffs και fantasy αισθητική που μοιάζει να έχει βγει από σκονισμένο εξώφυλλο κάποιου obscure και παλιού βιβλίου. Υπάρχει όμως και μια διάθεση να τα κάνουν όλα λίγο πιο «περίεργα». Στο "Witch Wife In An Alien World" αυτή η διάθεση φτάνει στα άκρα. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, τη στιγμή δηλαδή που η στριφνότητα παίρνει τα ηνία εις βάρος της ποιότητας. Εκείνη τη στιγμή που τα riff & το groove χρήζουν αναγκαίων ανασών.

Απολαυστικοί στο "Shadow of the Vulture" σε βαθμό που μου έφεραν στο νου τους αγαπημένους Blood Star, τολμηροί με την πρώτη τους απόπειρα για μεικτό αγγλοφινλανδικό στίχο στο "Noitien Loitsu", περιπετειώδεις μέσω του "Their Name Lives On" και το καταληκτικό "Smouldering Remains" ατυχέστατη επιλογή ως τέτοιο, ειδικά από τη στιγμή που κουβαλάνε ένα "Dragonslayer’s Doom" εδώ και τρία χρόνια. Οι ιδέες είναι εκεί, όχι μασημένες για τον ακροατή, χρήζουν ψαξίματος και αφοσίωσης. Ορισμένες χρήζουν όμως και του απόντος μέτρου, καθώς γέρνουν περισσότερο προς μια ενδιαφέρουσα(;) άσκηση προς επίλυση. Μια σπαζοκεφαλιά.

Και κάπου εδώ μπαίνει η Sarah Ann: Η φωνή της δεν υπήρξε ποτέ το πιο «εύκολο» στοιχείο των Smoulder. Αυτό ακριβώς όμως είναι και η γοητεία της. Έχει προσωπικότητα, θεατρικότητα και εκείνο το ελαφρώς αλλόκοτο στοιχείο που τους κάνει να ξεχωρίζουν. Στο "Witch Wife In An Alien World" όμως, η Sarah Ann μοιάζει κάποιες φορές να αποφασίζει ότι το μέτρο είναι μια κοινωνική κατασκευή που αξίζει να καταρρεύσει. Τα vibrato γίνονται εντονότερα, οι κορυφώσεις πιο θεατρικές και ορισμένες ερμηνείες τόσο υπερβολικές, λες και βάζει τρικλοποδιά σε ήδη απαιτητικές συνθέσεις. Δεν είναι φτιαγμένη για να χαϊδεύει αυτιά· είναι φτιαγμένη για να επιτίθεται, μόνο που εδώ, σε αρκετές περιπτώσεις, η επίθεση μοιάζει να συνεχίζεται αφού ο εχθρός έχει ήδη παραδοθεί.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο παράδοξο του δίσκου. Το "Witch Wife In An Alien World" έχει προσωπικότητα και στιγμές που πραγματικά λάμπουν. Έχει όμως και αρκετές επιλογές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν η Smoulder-ική ιδιοτροπία έχει αρχίσει να λειτουργεί εις βάρος των ίδιων των τραγουδιών. Δεν είναι αποτυχία, ούτε όμως και το μεγάλο άλμα που θα μπορούσε να είναι. Πρόκειται για δίσκο που απαιτεί δεύτερες και τρίτες ακροάσεις, που φαντάζει εγκλωβισμένος στην ιδιαιτερότητα/εκκεντρικότητα/ιδιομορφία του και που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να αποτελέσει το magnum opus τους.

Bandcamp