Messiah: «Η tape trading σκηνή μάς πήγε στο επόμενο επίπεδο»

 Τι σου είναι ο χρόνος. Πάνω από τέσσερις δεκαετίες μετά την ίδρυση των θρυλικών Messiah, οι Ελβετοί death/thrashers περισσότερο μνημονεύονται από τους νεότερους ακροατές για εκείνο το εξώφυλλο του γνωστότερου τους δίσκου, παρά για τα συνολικά τους πεπραγμένα. Αδίκως, αφού η μπάντα έχει το δικό της cult status στους οπαδούς του προαναφερθέντος ιδιώματος, με δουλειές που κρύβουν εξαιρετικές στιγμές. Έτσι, με αφορμή την παρθενική τους επίσκεψη στη χώρα μας, επικοινωνήσαμε με τον mainman τους, R.B. Brögi, ο οποίος υπήρξε λαλίστατος σε αυτήν την εξιστόρηση των στιγμών που οδήγησαν ως εδώ το κεντροευρωπαϊκό σχήμα. 

Ας επιστρέψουμε στο 1984. Τι ήταν αυτό που σε έκανε, ως νεαρό μουσικό, να θέλεις να δημιουργήσεις τους Messiah;

Λοιπόν, ήταν περισσότερο μια σύμπτωση. Γνώρισα τον μελλοντικό μου συνοδοιπόρο Tschösi μέσα από μια αγγελία για ένα μουσικό όργανο που πωλούνταν. Ανακαλύψαμε ότι μοιραζόμασταν το ίδιο ενδιαφέρον για τις metal μπάντες και αρχίσαμε να τζαμάρουμε σε ένα καταφύγιο. Ο Tschösi ούρλιαζε με όλη του τη δύναμη και μετά άρχισε να παίζει μπάσο, ενώ εγώ έπαιζα στην κιθάρα τα ακόμη λιγοστά metal riffs μου. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι να πούμε: «Ε, ας φτιάξουμε μια μπάντα».

Μετά χρειαζόμασταν μόνο έναν drummer. Τον βρήκαμε σε ένα video club. Κι αυτό ήταν περισσότερο σύμπτωση, αφού τον Jazzi - που αργότερα θα γινόταν ο drummer μας - τον γνωρίζαμε μόνο από τις εβδομαδιαίες συναντήσεις μας στο video club και από το κοινό μας ενδιαφέρον για τις ταινίες τρόμου. Ο Jazzi δεν ήταν ιδιαίτερα μέσα στο metal και ένιωθε πολύ πιο άνετα με το πιο ήπιο rock των '70s. Του άρεσε όμως τόσο πολύ το πρώτο jam session που μπήκε στην μπάντα, παρόλο που ο Tschösi κι εγώ τον πιέζαμε κάπως να παίζει πιο γρήγορα.

Πώς ήταν η metal σκηνή στην Ελβετία εκείνη την εποχή; Υπήρχε πραγματικά ένα underground μέσα στο οποίο μπορούσε να επιβιώσει μια τόσο ακραία μπάντα;

Ναι, υπήρχε underground metal σκηνή, κυρίως στη Ζυρίχη, όπου κάθε Σάββατο απόγευμα συναντιούνταν σε ένα δισκάδικο metal fans και μουσικοί από μπάντες ολόκληρης της γερμανόφωνης Ελβετίας. Και ναι, φυσικά υπήρχαν ήδη τότε οι Hellhammer από τη Ζυρίχη, ακολούθησαν αργότερα οι Celtic Frost και μερικά ακόμη, ακόμη λιγότερο γνωστά συγκροτήματα.

Δεν ήταν πραγματικά θέμα επιβίωσης, αλλά περισσότερο αλληλεγγύης μέσα στη σκηνή. Ο όρος «extreme metal» δεν υπήρχε ουσιαστικά ακόμη - ήταν περισσότερο avant-garde. Αυτό που παίζαμε με τους MESSIAH δεν ήταν το είδος μουσικής που ενδιέφερε τη metal βιομηχανία της εποχής. Ήταν απλώς υπερβολικά ωμό, υπερβολικά ακατέργαστο και υπερβολικά ακραίο. Αλλά δεν μας ένοιαζε - απλώς κάναμε όσο θόρυβο θέλαμε, χωρίς καμία φιλοδοξία.

Το "Hymn To Abramelin" κυκλοφόρησε το 1986, σε μια εποχή που το extreme metal ακόμη διαμόρφωνε τη δική του γλώσσα. Αντιλαμβανόσασταν τότε πόσο ακραίο ήταν πραγματικά αυτό που κάνατε;

Όχι, όχι πραγματικά. Από τη στιγμή που απλώς μας αγνοούσαν όταν στέλναμε κασέτες σε δισκογραφικές εταιρείες, αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε μόνοι μας ένα άλμπουμ. Από τη δική μας οπτική τότε, ήταν απλώς πολύ διασκεδαστικό.

Κοιτάζοντας πίσω σήμερα, υπάρχουν σίγουρα αρκετοί λόγοι που κάνουν αυτό το ντεμπούτο τόσο ιδιαίτερο. Δεν είχαμε σχεδόν καθόλου χρήματα. Ένας φίλος μας είχε ένα μικρό studio στη γενέτειρά μας, το Baar, και ο ίδιος δεν είχε καμία σχέση με τη heavy μουσική. Είχαμε μόνο ένα αναλογικό οκτακάναλο και αυτή την τεράστια κονσόλα με όλα εκείνα τα κουμπιά - στην αρχή δεν ξέραμε καν τι να την κάνουμε.

Κάποιος μας εξήγησε και μετά τα κάναμε όλα μόνοι μας. Κανείς δεν παρενέβη. Νομίζω ότι ακριβώς αυτές οι συνθήκες κάνουν αυτό το άλμπουμ τόσο ξεχωριστό, επειδή είναι τόσο αυθεντικό, ακριβώς όπως το είχαμε φανταστεί.

Είπα μέσα μου: "Εντάξει, εσύ θα μπεις στο εξώφυλλο του καινούργιου μας άλμπουμ" και έσκισα τη σελίδα του Δεκεμβρίου

Το "Extreme Cold Weather" πήγε τους Messiah ένα βήμα παραπέρα. Ποια ήταν η βασική κατεύθυνση που είχατε στο μυαλό σας όταν το γράφατε;

Πρέπει να αναφέρω ότι δεν ήταν απαραίτητα μόνο το άλμπουμ "Extreme Cold Weather" που μας πήγε στο επόμενο επίπεδο. Περισσότερο ήταν η tape-trading σκηνή και ο ολοένα μεγαλύτερος αριθμός συναυλιών που δίναμε τότε εκτός συνόρων.

Μουσικά συνεχίζαμε να πειραματιζόμαστε. Ο Tschösi ήθελε συνεχώς να γίνεται πιο ακραίος, αλλά εγώ ήμουν προσηλωμένος στον ήχο της κιθάρας μου και στη συνολική ατμόσφαιρα. Ο Jazzi είχε πλέον συνηθίσει να παίζει γρήγορα και είχε εξοικειωθεί με τη μουσική μας. Ωστόσο, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες διαφορές μεταξύ μας, οι οποίες τελικά οδήγησαν στην αποχώρησή μου από τους Messiah το 1987.

Ο τίτλος "Extreme Cold Weather" και η πολική αρκούδα του εξωφύλλου έχουν αποκτήσει πλέον cult χαρακτήρα. Τι θυμάσαι από τη δημιουργία του artwork;

Στην πραγματικότητα είναι μια αρκετά πεζή ιστορία. Είχαμε ήδη ολοκληρώσει το ομώνυμο κομμάτι με τους απλούς στίχους του - κάτι στη λογική του «δε δίνουμε δεκάρα που πρέπει να περπατάμε μέχρι το σχολείο μέσα σε αυτό το χειμωνιάτικο κρύο», λίγο επαναστατικό - μαζί με μερικά ακόμη τραγούδια.

Εκείνη την εποχή έκανα μαθητεία ως σχεδιαστής και μια μέρα, ενώ χαζολογούσα στο γραφείο, ξεφύλλιζα ένα ετήσιο ημερολόγιο που κρεμόταν στον τοίχο ακριβώς μπροστά μου. Στη σελίδα του Δεκεμβρίου, η πολική αρκούδα με κοιτούσε τόσο προκλητικά.

Είπα μέσα μου: «Εντάξει, εσύ θα μπεις στο εξώφυλλο του καινούργιου μας άλμπουμ» και έσκισα τη σελίδα του Δεκεμβρίου, η οποία φυσικά έλειπε αργότερα, όταν φτάσαμε στον Δεκέμβριο του '87 (γέλια). Αυτή είναι πραγματικά όλη η ιστορία - δεν υπήρχε κάποιο ιδιαίτερο σχέδιο ή κάτι τέτοιο.

Υπήρχε ήδη πρόθεση να χρησιμοποιείτε χιούμορ και ασυνήθιστες εικόνες αντί για τα συνηθισμένα horror και occult clichés του metal;

Όχι, αυτό δεν ήταν μέρος κάποιου σχεδίου - απλώς συνέβη και ταίριαζε με το ομώνυμο τραγούδι.

Το "Psychomorphia" αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές στην ιστορία των Messiah. Τι ακριβώς συνέβαινε τότε μέσα στην μπάντα και οδήγησε σε αυτή τη μουσική μεταμόρφωση;

Όταν επανεκκίνησα τους Messiah στα τέλη του 1989 / αρχές του 1990, είχα αρχικά τις δικές μου ιδέες και την επιθυμία να εξελιχθώ. Χάρη στους νέους μου συνοδοιπόρους, ξαφνικά ήταν δυνατά πολύ περισσότερα πράγματα απ' ό,τι με τους παλιούς Messiah.

Συνέχισα να πειραματίζομαι, ενσωμάτωσα περισσότερους καθαρούς ήχους κιθάρας, ασχολήθηκα επίσης με κινηματογραφική μουσική και έπιασα τα keyboards. Τα μεγάλα intros και outros και η έντονη ατμόσφαιρα ήταν σημαντικά για μένα.

Ήταν όμως μια πολύ ριψοκίνδυνη κίνηση - και τελικά οδήγησε σε συμφωνία με τη Noise Records του Βερολίνου. Από εκεί και πέρα υπήρχαν πολύ περισσότερες δυνατότητες σε επίπεδο παραγωγής και οικονομικών, κάτι που τελικά διαμόρφωσε την πιο επιτυχημένη σύνθεση της μπάντας εκείνης της εποχής.

Με το "Choir Of Horrors", μοιάζει να παγιώνεται η πιο αναγνωρίσιμη εκδοχή του ήχου των Messiah. Το θεωρείς το πραγματικό breakthrough της μπάντας;

Ναι και όχι. Από τη μία, είχαμε πλέον δημιουργήσει ένα πραγματικά καλό άλμπουμ με μια επαγγελματική δισκογραφική και έναν φανταστικό παραγωγό.

Ωστόσο, αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι τα περισσότερα μεγάλα ευρωπαϊκά περιοδικά εξακολουθούσαν να αγνοούν τους Messiah ή, αν τελικά έγραφαν κάτι, πάντα πετούσαν και μια μικρή σπόντα, με ένα βεβιασμένο χαμόγελο.

Αλλά δεν μας ένοιαζε - γιατί, το αργότερο μέχρι την κυκλοφορία του "Choir Of Horrors", είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλη βάση οπαδών είχαμε ήδη αποκτήσει για τα δεδομένα του underground. Οι Messiah δεν βασίστηκαν ποτέ στη μουσική βιομηχανία, αλλά στους πιστούς fans που εκτιμούν την αυθεντικότητά μας. Τους είμαστε πολύ ευγνώμονες γι' αυτό.

Πώς θυμάσαι τη σχέση σου με τον Andy Kaina; Τι άνθρωπος ήταν πίσω από τη φωνή και τη σκηνική του παρουσία;

Ο Andy ήταν περισσότερο εσωστρεφής και ένας πολύ αξιαγάπητος άνθρωπος. Ήταν όμως επίσης εξαιρετικά ειλικρινής και πολύ άμεσος όταν κάτι δεν του καθόταν καλά, γι' αυτό και κάποιες φορές ερχόταν σε σύγκρουση με ανθρώπους όταν έβγαινε για λίγο από το καβούκι του.

Παρ' όλα αυτά, περάσαμε τόσα υπέροχα χρόνια μαζί και διασκεδάσαμε πάρα πολύ, με αμέτρητες τρελές ιστορίες. Μου λείπει πάρα πολύ.

Συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα είχα ήδη παραιτηθεί πριν ακόμη αρχίσει η παραγωγή. Αποφάσισα να διαλύσω την μπάντα

Το "Underground", που κυκλοφόρησε το 1994, ήταν ένας διαφορετικός δίσκος και ουσιαστικά σηματοδότησε το τέλος της πρώτης εποχής της μπάντας. Γιατί σταμάτησαν οι Messiah το 1994; Ήταν μουσική εξάντληση, προσωπικές διαφορές, αλλαγές μέσα στη σκηνή ή κάτι άλλο;

Ναι, ήταν μια δύσκολη περίοδος. Με κάποιον τρόπο μπλέξαμε σε πράγματα που στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο σημαντικά και αυτό επιβάρυνε και τη φιλία μας.

Χωρίσαμε τους δρόμους μας με τον μπασίστα Patrick Hersche - εντελώς αχρείαστα, όπως το βλέπω εκ των υστέρων - και ο Andy Kaina, ως στενός φίλος του Patrick, αντέδρασε αποχωρώντας από τους Messiah. Έτσι μείναμε μόνο ο Steve Karrer κι εγώ. Και όλα αυτά αμέσως μετά το αρκετά επιτυχημένο άλμπουμ "Rotten Perish".

Αρχίσαμε λοιπόν να ψάχνουμε νέους μουσικούς, επειδή θέλαμε να συνεχίσουμε. Ο Steve έφερε στην μπάντα τον φίλο του και μπασίστα Oliver Koll. Μετά από αμέτρητες auditions - κανείς από τους οποίους δεν ταίριαζε - τηλεφώνησα στον Christopher Johnsson από τους Therion. Γνωριζόμασταν από τις πρώτες συναυλίες που είχαμε δώσει μαζί στην Πολωνία.

Τον ρώτησα αν θα ήθελε να γίνει ο τραγουδιστής σε ένα νέο άλμπουμ της μπάντας. Και αυτό ακριβώς συνέβη, αν και είχε ξεκάθαρες ιδέες για το τι θα περιλάμβανε ο ρόλος του στους Messiah, ιδιαίτερα όσον αφορά τους στίχους. Υπήρχε επίσης η ιδέα του να κάνει τα φωνητικά του περισσότερο hardcore, κάτι που προσωπικά ποτέ δεν μου άρεσε.

Παρ' όλα αυτά, κάναμε το άλμπουμ "Underground". Η ατμόσφαιρα στο Sky Track Studio του Βερολίνου ήταν πολύ τεταμένη. Όλοι απομακρύνονταν μεταξύ τους.

Μόνο όταν άκουσα το τελικό αποτέλεσμα συνειδητοποίησα - τουλάχιστον από τη δική μου οπτική - ότι δεν είχε πλέον μεγάλη σχέση με τους MESSIAH. Συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα είχα ήδη παραιτηθεί πριν ακόμη αρχίσει η παραγωγή.

Αποφάσισα να διαλύσω την μπάντα.

Πώς προέκυψε τελικά η επανένωση το 2017; Ήταν κάτι που σχεδιάζατε ή απλώς μια ευκαιρία που δεν μπορούσατε να αρνηθείτε;

Στην αρχή δεν υπήρχε απολύτως κανένα σχέδιο για reunion. Ο καταλύτης για τα γεγονότα που επρόκειτο να ακολουθήσουν - θα μπορούσες να το αποκαλέσεις «butterfly effect» - ήταν ένας φίλος μας στη Λουκέρνη. Διοργανώνει ένα ετήσιο metal festival, το οποίο συνεχίζει να γίνεται μέχρι σήμερα.

Το 2016 μου τηλεφώνησε και με ρώτησε αν είχα ακόμη merchandise των Messiah και αν ήθελα να στήσω ένα stand στο festival του. Αρνήθηκα - ήμουν πολύ απασχολημένος με την οικογένειά μου και τη δική μου επιχείρηση και οι Messiah βρίσκονταν πολύ μακριά από το μυαλό μου.

Το 2017 μου τηλεφώνησε ξανά και με ρώτησε το ίδιο πράγμα. Έψαξα στην ντουλάπα μου στο σπίτι και βρήκα αρκετό παλιό merch, οπότε συμφώνησα. Ρώτησα τον Andy Kaina και τον Patrick Hersche αν ήθελαν να έρθουν μαζί μου. Και κάπως έτσι έγινε.

Στο merch stand εκείνου του festival στη Λουκέρνη, η ανταπόκριση τόσων πολλών fans των Messiah ήταν τόσο έντονη που συνειδητοποίησα τι πραγματικά συνέβαινε.

Ο φίλος και διοργανωτής που ανέφερα προηγουμένως επανήλθε: «Δεν θέλετε να παίξετε δύο ή τρία τραγούδια στο Winter Festival;»

Τηλεφώνησα σε όλους και έκανα ένα barbecue party στο σπίτι μου. Μετά πήγαμε στο rehearsal room και η φωτιά άναψε ξανά.

Παίξαμε στο festival της Λουκέρνης ένα μυστικό full-length show, μαζί με τους φίλους μας Necrodeath. Και μετά συνέβη: τον Ιανουάριο του 2018 αποφασίσαμε να επανενωθούμε με την κλασική σύνθεση της εποχής της Noise.

Πώς ένιωσες βλέποντας νεότερους metal fans να ανακαλύπτουν και να αγκαλιάζουν τους Messiah, παρόλο που η μπάντα είχε μείνει εκτός σκηνής για δεκαετίες;

Με γεμίζει περηφάνια, χαρά και δέος. Για μένα, το γεγονός ότι μπορώ να το βιώνω αυτό - πολύ μακριά από τη μεγάλη μουσική βιομηχανία - είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.

Σε όλη τη διάρκεια της απουσίας μας και μετά το reunion του 2018, τόσοι fans της δικής μας γενιάς παρέμειναν πιστοί - και όλο και περισσότεροι νέοι fans έρχονται κοντά μας, νιώθοντας το πνεύμα και το πάθος μας.

Είναι ξανά όπως παλιά. Είμαστε metal fans δίπλα στους νέους, νεότερους metal fans. Χτυπιόμαστε με το metal όπως στα νιάτα μας, μαζί τους.

Στα 60 μας, μας οδηγεί το πάθος μας για το metal - όχι το business.

Οι παλιότεροι fans το γνωρίζουν και οι νέοι fans μπορούν επίσης να το αισθανθούν. Όλοι μας στους Messiah έχουμε χτίσει τις ζωές μας έξω από τη μουσική. Το κάνουμε από καθαρό πάθος - για όσο ακόμη μπορούμε.

Μετά από περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, τι σημαίνουν οι Messiah για σένα σήμερα; Είναι ακόμη η ίδια μπάντα που ξεκίνησε το 1984 ή έχουν τελικά μετατραπεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό;

Λοιπόν, πρώτα και κύρια, είναι το πάθος για το metal. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα στους Messiah είναι διαφορετικά σήμερα απ' ό,τι ήταν παλιά. Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από το 1984, αν και μόνο και μόνο λόγω ηλικίας δεν μπορείς πραγματικά να συγκρίνεις τις δύο εποχές.

Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω τα παλιά τραγούδια από τότε και βλέπω τους παλιότερους fans στις συναυλίες να συμμετέχουν με ενθουσιασμό. Αλλά ως δημιουργικός άνθρωπος, μου αρέσει να συνεχίζω να προχωρώ, γι' αυτό και αγαπώ εξίσου να παίζω live τα τραγούδια από τα reunion albums "Fracmont" και "Christus Hypercubus". Και, φυσικά, τα άλμπουμ "Choir Of Horrors" και κάποια τραγούδια από το "Rotten Perish".

Με αυτό συνδέεται ένα ακόμη σημείο που είναι απίστευτα σημαντικό για μένα - η σύνθεση εκείνης της εποχής. Η φιλία.

Το reunion του 2018 ξεκίνησε με αυτή τη σύνθεση: φίλοι - Steve Karrer, Patrick Hersche, Andy Kaina - τώρα Marcus Seebach, V.O. Pulver για αρκετό διάστημα και, πιο πρόσφατα, Oli Stübi.

Έχουμε μεγαλώσει και τα αχρείαστα μικρά πράγματα που κάποτε οδηγούσαν σε καβγάδες δεν αποτελούν πλέον ζήτημα. Λειτουργούμε μέσα από μια φιλική δημοκρατία σε όλες τις αποφάσεις. Αυτό για εμάς έρχεται πριν από τη μουσική - διαφορετικά δεν θα λειτουργούσε.

Επιπλέον, είμαστε 100% αυτοπροσδιοριζόμενοι. Είμαστε σαν οικογένεια.

Ο καλύτερός μας φίλος Roger Wicki αποτελεί επίσης μέρος του reunion. Στην πραγματικότητα είναι fan των Messiah, αλλά αναλαμβάνει όλο το management, το booking, το merchandise και τα social media - φροντίζει ακόμη και για εμάς στις συνεννοήσεις με τους promoters, κλείνει τα ταξίδια και τις πτήσεις μας και ούτω καθεξής...

Η οικογένειά μου είναι επίσης πολύ δεμένη μαζί του. Πόσο τυχεροί είμαστε - ποια άλλη μπάντα θα μπορούσε να έχει κάτι τόσο πολύτιμο;

Είναι μέλος της μπάντας - και του οφείλουμε την επιτυχία μας στην προώθηση και την οργάνωση του reunion. Δεν υπάρχει management team που θα δούλευε για τους Messiah με τόσο πάθος και αφοσίωση.

Του είμαστε απεριόριστα ευγνώμονες γι' αυτό, επειδή φροντίζει τόσο τους παλιούς, πιστούς fans όσο και τους νέους που έρχονται κοντά μας.

Οι Messiah έχουν περάσει μέσα στις δεκαετίες από αρκετές αλλαγές στη σύνθεσή τους. Για μένα προσωπικά, κάθε μία είναι μοναδική, όπως διαφορετικοί είναι και όλοι οι fans.

Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε τον τραγουδιστή μας Marcus Seebach, ο οποίος ταιριάζει τόσο καλά στην μπάντα, τόσο φωνητικά όσο και ως φίλος.

Η ζωή φέρνει πάντα αλλαγές.

Για τους Messiah, προσπαθούσα πάντα να διατηρήσω αυτό το χαρακτηριστικό πνεύμα. Αυτό δεν λειτούργησε απόλυτα με το άλμπουμ "Fracmont" - αλλά λειτουργεί με το σημερινό reunion, το οποίο διαρκεί πλέον σχεδόν εννέα χρόνια. Οι Messiah δεν είχαν υπάρξει ποτέ ενεργοί για τόσο μεγάλο συνεχόμενο χρονικό διάστημα.

Και όλοι οι παλιότεροι και νεότεροι fans το εκτιμούν - ένα ατελείωτο ευχαριστώ σε όλους σας!

Μαζί, η φωτιά συνεχίζει να καίει!