Up The Hammers Legacy Day 2: Manilla Road tribute, While Heaven Wept, Atlantean Kodex, Blaze, κ.ά. @ Gagarin 205, 14/03/26

Πόση ενέργεια άραγε να κουβαλάμε από εχθές, μερικοί και από προχθές; Κατά πως φαίνεται, κανείς δεν πτοήθηκε από την όποια καθημερινότητα ή νυχτερινή συνέχεια στα after party του φεστιβάλ κι έτσι το μεσημέρι του Σαββάτου, το Gagarin έσφυζε και πάλι από ζωή. Για άλλη μια μέρα, άνθρωποι από όλες τις γωνιές της Ευρώπης και όχι μόνο συγκεντρώθηκαν, εμφανώς λίγο πιο καταπονημένοι λόγω της συνεχόμενης ορθοστασίας, αλκοόλης ή και του συνδυασμού τους, για να τιμήσουν και τη δεύτερη επίσημη μέρα του φεστιβάλ. Το lineup της δεύτερης ημέρας, εξίσου μοιρασμένο μεταξύ παραδοσιακού heavy και επικού doom, θα το έλεγε κανείς και εντυπωσιακό - δεν το ξέραμε τότε, αλλά μας επιφύλασσε και πολλές εκπλήξεις και συγκινήσεις. Οπλιστήκαμε λοιπόν με όρεξη και έναν παράξενο συνδυασμό καφέ και μπύρας, για μια πραγματικά πολύ μεγάλη μέρα - από όλες τις απόψεις.

Με περισσότερο ελληνικό χρώμα σε σχέση με τη χθεσινή ημέρα, πρώτοι στη σκηνή εμφανίζονται οι Dark Nightmare. Σε σύσταση πεντάδας - χωρίς πλήκτρα αλλά με το «μυστηριώδη» καλεσμένο τους σε συμπληρωματικά φωνητικά, οι βάρδοι από τη χώρα των μανιταριών (τα Γρεβενά φυσικά) ήταν προδιαγεγραμμένο πως θα ζέσταιναν την ατμόσφαιρα. Το κοινό των Dark Nightmare είναι ταγμένο εδώ και πολλά χρόνια στο πλευρό τους, και δεν αμελεί να του συντροφεύσει ανελλιπώς σε κάθε τους εμφάνιση, όπως και αυτήν εδώ. Φυσικά το ιστορικό "The Human Liberty" πρωταγωνιστεί, και το κάθε άτομο εντός του χώρου ξεχνά την οποιαδήποτε κούραση ή κακουχία. Τρανή απόδειξη, το sing along στο τελευταίο τους κομμάτι που τράνταξε τους τοίχους. Κερδισμένο στοίχημα από τα αποδυτήρια, η εμφάνιση των Dark Nightmare έστρωσε το χαλί για ένα αδιανόητο σερί. (Ε.Τ.)

Παραπονιόμαστε καμία φορά ότι βλέπουμε συχνά τα ίδια συγκροτήματα και ξεχνάμε ότι η αποψάρα μας επηρεάζεται ουσιαστικά από το γούστα μας. Δύο χρόνια μετά την εξαιρετική πρώτη τους εμφάνιση στην χώρα μας, οι Phantom Spell θα επέστρεφαν στο Up The Hammers ακόμη καλύτεροι, έχοντας στις αποσκευές τους το καταπληκτικό δεύτερο full-length LP τους "Heather & Hearth". Το πολύ δυνατό ξεκίνημα με το φοβερό "The Autumn Citadel" έφερε εξαρχής το συναίσθημα στα κόκκινα, ενώ ακόμη καλύτερη ήταν η συνέχεια με το "Evil Hand". Στο απόλυτα πιασάρικο "Seven Sided Mirror" βιώσαμε πιθανότατα την magik moment του σετ με την τρομερή δισολία.

Στον πρόλογο του "A Distant Shore" με την απολύτως εντυπωσιακή η τριφωνία στο φινάλε, κατακεραυνώθηκε ο Donald Trump και σημειώθηκε το αυτονόητο, ότι δηλαδή οι βομβαρδισμοί δεν είναι δυνατόν να λύσουν τα προβλήματα, ενώ παράλληλα σημειώθηκε ότι το τραγούδι αναφέρεται στη σημασία που πρέπει να δίνουμε στην κοινότητες που δημιουργούμε και συμμετέχουμε, όπως αυτή του φεστιβάλ. Στην ιδανική ολοκλήρωση του σετ με το "Blood Becomes Sand" τέλος, σημειώθηκε ότι ο ντράμερ μπορεί να συνεισφέρει ακόμη καλύτερα δεύτερα φωνητικά σε σχέση με τον κιμπονρτίστα.

Παρά το φορτωμένο σχήμα, με δύο κιθάρες, πλήκτρα και τρεις φωνές, και βεβαίως την υψηλές απαιτήσεις του υλικού, αυτή η πολύ ωραία συντροφιά που μας ήρθε από της ακτές της Βρετανίας και της Ισπανίας απέδωσε θαυμάσια, εκμηδενίζοντας την απόσταση από το βρετανικό prog των '70s μέχρι τους Iron Maiden. Η καλή σκηνική παρουσία και τα υπέροχα αγγλικά του ιθύνοντα νου Kyle McNeill έδωσαν απλά μερικούς έξτρα πόντους. Από την πλευρά του κοινού, η ιαχή "Phantom Spell" που ακούστηκε στο τέλος αποτελεί σαφέστατη αναγνώριση, όπως η ενεργή συμμετοχή κατά την διάρκεια του σετ και τα sing along που καταγράφηκαν.

Εφτά τραγούδια και 43 λεπτά είναι πολύ λίγα, ευελπιστούμε ότι το συντομότερο θα καταστεί δυνατό να δούμε τον Kyle McNeill και την παρέα του σε ένα δικό τους, πλήρες show στην χώρα μας. Υπό αυτόν τον περιορισμό, εάν αντί για το "Palantiri" είχαμε ένα "Siren Song" θα ήμουν σούπερ ευχαριστημένος. Αλλά εδώ είμαστε για να τα βρούμε όλα αυτά. Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν, ακούμε ξανά και ξανά Phantom Spell και δεν ξεχνάμε αυτό που είπε ο Kyle στο τέλος: "Always Stay Anti-Fucking-Fascist". (Θ.Ξ)

"Have a great weekend, stay safe and always stay anti- fuckin -fascist". Τα λόγια του Kyle McNeil αντηχούν σαν καμπάνες, και η περηφάνεια που επιτέλους, κάποιος σε αυτή τη σκηνή είπε κάτι δριμύ και έντονο πολιτικά χάρισε βαθιές, ανακουφιστικές ανάσες σε μεγάλο μέρος του κοινού που το 'χε παράπονο. Όχι πως το heavy metal δεν έχει δείξει τις προθέσεις του διαχρονικά στο που στέκεται, αλλά συχνά φοβόταν να μιλήσει επί σανιδίου γι’ αυτό. Βγήκαμε έξω να πιούμε κι εκεί μια μπύρα από τη χαρά μας.

Επιστρέψαμε πολύ γρήγορα μέσα όμως, γιατί το δεύτερο εγχώριο χτύπημα θα ερχόταν από τους πολύ ευρύτερα από τα σύνορά μας πια γνωστούς Triumpher. Η μετενσάρκωση των Saboter, που πάτησαν το κουμπί του restart και αναγεννήθηκαν μια μπάντα έτοιμη να κατακτήσει τις μεγάλες σκηνές του σήμερα, έδειξε κατά πολύ τι αξίζει καθώς ο κόσμος εμφανίστηκε να τους στηρίξει και με το παραπάνω. Κομμάτια σαν το "Athena" και "I Wake The Dragon" κουβαλούν όλο τον επικό λυρισμό που δύναται η ελληνική μυθολογία να προσφέρει σε ένα set καυτού, επικού metal. Παράλληλα όμως, η κατευθείαν από το φούρνο βγαλμένη κυκλοφορία του "Piercing The Heart Of The World" είχε και αυτή την τιμητική της - λογικό αφού κυκλοφόρησε ελάχιστες μέρες πριν το φεστιβάλ του Up The Hammers. Σε απόλυτη ισορροπία setlist μεταξύ των κυκλοφοριών τους (που μοιάζουν ασταμάτητοι ως προς αυτές, αν κρίνει κανείς τη συχνότητα). Είναι σίγουρα έτοιμοι για μεγάλα ανοίγματα προς τα έξω αν συνεχίσουν έτσι. (Ε.Τ.)

Δώδεκα χρόνια κουβαλάω το βάρος ότι είχα χάσει από μαλακία τη μοναδική εμφάνιση των Blaze εκτός Ιαπωνίας, μαζί με τους αγαπημένους μου Winterhawk και τον κιθαρισταρά Jordan Macarus. Φοβάμαι ότι θα συνεχίσω να κουβαλάω το βάρος της απώλειας όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, όπως και τόσα άλλα, αυτά όμως έχει η ζωή. Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, ευτυχώς που υπάρχει το Up The Hammers και ευτυχώς που οι Γιαπωνέζοι έβγαλαν μετά από πολλά χρόνια καινούριο δίσκο και αποφάσισαν να έρθουν ξανά στην Ευρώπη, αυτή τη φορά για περισσότερες συναυλίες.

Η εμφάνιση των Blaze συγκαταλέγεται στις περιπτώσεις που λαμβάνεις ακριβώς αυτό που περιμένεις, έχοντας βεβαίως υψηλές απαιτήσεις. Για 65 περίπου λεπτά και 11 τραγούδια, το άκρως πιασάρικο, γεμάτο hooks '70s hard rock με αναφορές στο NWOBHM κυριάρχησε στο Gagarin. To rhythm section έκανε τη δουλειά όπως έπρεπε, δίχως ίχνος φιοριτούρας. Ο Wataru Shiota με την γαμάτη αγριοφωνάρα του αποδείχθηκε ιδανικός frontman, ακόμη και όταν απευθυνόταν στο κοινό στα γιαπωνέζικα, αφού είδε και απόδειδε ότι με τα φτωχά του αγγλικά που τα ΄χει μόνο για τραγούδι δεν γίνεται δουλειά.

Και στη κορυφή όλων βέβαια, αυτός ο μικρός μεγάλος θεός της κιθάρας που ονομάζεται Hisashi Suzuki, πολύ απλά ένας από τους καλύτερους παίκτες Les Paul που έχουμε δει ποτέ στην Ελλάδα και θα μπορούσε με άνεση να φορέσει οποιαδήποτε στιγμή τα παπούτσα του Μιχαλάκη του Schenker. Επί παραδείγματι, το ατέλειωτο solo στο «μεξικάνικο» "Picture On The Wall" είχε ως αποτέλεσμα να ακουστεί η ιαχή ιαχή "Blaze, Blaze", ενώ τα καλύτερα κρατήθηκαν για το τέλος, μιας και μετά τα έξι τραγούδια του "Out Through The Door", που δεν με χάλασαν καθόλου μιας και πρόκειται για δισκάρα, είχαμε τρία του τρομερού ντεμπούτου και τον απόλυτο ύμνο "Underground Heroes".

Κι εκεί λοιπόν που περίμενα πώς και πως την σολάρα του "Underground Heroes", πήραμε άλλη μία σολάρα, ίσως την καλύτερη της βραδιάς από τα μαγικά δάκτυλα του Suzuki. Υποτίθεται πως το πιο αργό παίξιμο είναι κατά κανόνα πιο δύσκολο, κιθαρίστας δεν είμαι, αλλά αν μη τι άλλο είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που αυτός ο άτιμος ο κερατάς διατηρεί με θαυμαστό τρόπο ουσία και ισορροπία χωρίς να ρίχνει ταχύτητες και χωρίς να γίνεται επουδενί κουραστικός. Ήταν τέτοιος λοιπόν ο ενθουσιασμός που οι Blaze κλήθηκαν να κλείσουν την επόμενη ημέρα το After Party στο Κύτταρο μετά τους healiners Riot City. Πανάξιοι! (Θ.Ξ)

Μετά από αυτές τις πολύ ευχάριστες μαζεμένες στιγμές, η μοίρα έγραψε πως θα ακολουθούσαν τρεις εμφανίσεις πολύ έντονα συναισθηματικά φορτισμένες. Για αρχή όμως, το επικό doom θα είχε την τιμητική του. Η πρώτη τιμή, θα ερχόταν από τις τάξεις των αγαπημένων Βαυαρών Atlantean Kodex. Το δέος που μπορεί να δημιουργήσει στο περασμά του αυτό το συγκρότημα είναι πρωτόγνωρο. Οι μυθοπλαστικές αφηγήσεις των στίχων τους είναι ικανές να σηκώσουν το βάρος κάθε καθημερινότητας από τους ώμους ημών, του ταπεινού κοινού που βρεθήκαμε μπροστά τους. Μηδαμινό αρνητικό αλλά άξιο αναφοράς, το γεγονός πως το set τους άρχισε 2-3 λεπτά νωρίτερα, κάτι που σε κάποιον μπορεί να στοίχισε.

Τιτάνια riffs ξεχύνονται σε κάθε σπιθαμή του Gagarin. Μπορεί κάτι να ενοχλούσε υποχθόνια στην κιθάρα της Coralie (ακόμη δεν έχω καταλάβει τι, ενώ έπαιζε πολύ καλά ο ήχος έβγαινε προς τα έξω σε κάποια σημεία ελαφρώς παραμορφωμένος), μπορεί ο Markus να ομολογούσε πως το ούζο έρεε άφθονο την χθεσινή ημέρα, η μουσική τους όμως καταχειροκροτήθηκε και γαργάλησε τις ευαίσθητες χορδές των εραστών του φανταστικού και του metal. Ο τρόπος που τραγουδήθηκαν από το κοινό οι ύμνοι "The Prophet In The Forest", και "Sol Invictus" ήταν ικανός να κάνει σταματημένες καρδιές να πάρουν και πάλι μπροστά. Γιγαντιαία εμφάνιση για άλλη μια φορά από τους Atlantean Kodex, και να 'μαι άλλη μια φορά να καταλήγω καταδικασμένη στο τι θα ακούω χωρίς σταματημό για τις υπόλοιπες δύο εβδομάδες.

Του doom συνέχεια, για κάτι που δεν περίμενα πως θα είχα την τύχη να βιώσω στη ζωή μου. Η πορεία των While Heaven Wept διακόπηκε απρόσμενα όταν εκείνοι αποφάσισαν να βάλουν τέλος στη συγκινητική καριέρα τους. Απ’ ότι φαίνεται όμως, το τέλος είναι μια έννοια σχετική στους μουσικούς μικρόκοσμους που η αγάπη και το πάθος μπορεί να κινήσει γη και ουρανό για να ξαναϋπάρξουν μικρές ευκαιρίες αναβίωσης αγαπημένων ήχων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, κινήθηκαν ωκεανοί. Η μακρά φιλία του Μανώλη Καραζέρη με τον Tom Phillips, γέννησε μια ευχή, έπειτα ένα όνειρο, και τέλος μια πραγματικότητα, να κλείσουν οι While Heaven Wept τον κύκλο τους όπως τους αξίζει πραγματικά. Σε ένα ευρωπαϊκό (και όχι ελληνικό, πλέον) φεστιβάλ που όλοι τους αγαπούν ανεπανόρθωτα, αποδίδοντας για μια τελευταία φορά το εμβληματικό τους έργο "Vast Oceans Lachrymose".

Προτού φύγω από το σπίτι, ένα αντίτυπο του "Vast Oceans Lachrymose", υπογεγραμμένο από τη μπάντα στην πρώτη τους τότε επίσκεψη και πρώτο δικό μου Up The Hammers, ήταν το τελευταίο πράγμα που άκουσα. Άσε που αν με ποτίσεις λυρικό doom με καθαρά φωνητικά εγώ είμαι βλαμμένη, και οι While Heaven Wept με τους Warning για μένα είναι η κορωνίδα αυτού του ήχου. Τα συναισθήματα σαφώς καταλαβαίνετε πως ήταν έντονα. Επί σκηνής, το συγκρότημα δεν πήγαινε πίσω. "We are back home", είπε ο Hank Rain, και ολωνών οι καρδίες σφίχτηκαν. Το Gagarin μετατράπηκε οργανικά σε θάλασσα, στην οποίας τα άγρια κύματα χαθήκαμε για περίπου μία ώρα. "To Wander The Void" η Melissa Pinion των Stygian Crown ανεβαίνει στη σκηνή για να τους συνοδεύσει (ξέρει ο Tom, μιας που έχει υπογράψει τη μπαντάρα της στην Cruz Del Sur).

Ο κόσμος σείστηκε όμως, στο σημείο που όλοι περίμεναν. Το "Vessel", ένα από τα πιο παράδοξα αγαπημένα κομμάτια λόγω του μεγέθους και της δομής του, σήκωσε την τρίχα ακόμη και στον τελευταίο. Ο ήχος κρύσταλλο. Και μια φράση θα μείνει ανεξίτηλη για το εικοστό Up The Hammers:

"Tonight, we will sail away, with open eyes and arms ablaze"

Βουρκώσαμε εμείς, βούρκωσε η μπάντα, βούρκωσε το προσωπικό του φεστιβάλ, βούρκος από δάκρυα όλο το Gagarin. Στο πρόσωπο της Michelle Loose-Schrotz, που δεν έχει πολλά να κάνει λόγω απουσίας πλήκτρων στο κομμάτι και είχε το προνόμιο του συμμετοχικού παρατηρητή, έχει ενδιαφέρον η τέλεια αποτύπωση της στιγμής: χαρά, συγκίνηση, νοσταλγία μα κυρίως, περηφάνεια που έχουμε την τύχη να ζούμε τέτοιες στιγμές. Κάπως, καταλήξαμε να ακούμε και σχεδόν ολόκληρο το "Of Empires Forlorn". Η θάλασσα μας πήρε και μας σήκωσε, ενώ νομίζαμε πως ζήσαμε την πιο συγκινητική στιγμή του φεστιβάλ. Η διοργάνωση όμως, είχε άλλα σχέδια. Χρόνια πολλά Up The Hammers. Αντίο While Heaven Wept. Καιρός τώρα, να πούμε τα αντίο μας σε κάποιους άλλους… (Ε.Τ.)

Οι Manilla Road υπήρξαν ανέκαθεν το αγαπημένο μου (metal) συγκρότημα, ελάχιστα πιο κάτω από τους Manowar (ή δίπλα τους). Κάθε τους επίσκεψη στην Ελλάδα αποτελούσε ξεχωριστή εμπειρία και η συνειδητοποίηση ότι δεν θα βλέπαμε ξανά τον Mark Shelton ήταν μια μαχαιριά που μια στο τόσο μας δίνει και μια σουβλιά. Περίμενα πως και πως να υπάρξει ένα αφιέρωμα στο Up The Hammers. Η επετειακή συγκυρία ήταν κατάλληλη, θεωρώ ότι θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει, θεωρώ ότι πρέπει κάποια στιγμή να επαναληφθεί καθώς γίνονται πολλά ακατανόητα πράγματα. Πριν λίγο καιρό βρέθηκε νεκρός ενώ αγνοούταν για μέρες ο Ian Shelton, γιος του Mark, ενώ στο ταξίδι επιστροφής του tribute σχήματος στις ΗΠΑ, ο ντράμερ Neudi αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας με αποτέλεσμα να ακυρωθούν οι δύο ακόμη προγραμματισμένες εμφανίσεις, αν και ευτυχώς όπως μαθαίνουμε είναι καλύτερα.

Πριν ξεκινήσει το μουσικό μέρος, μας έγινε λίγο η καρδιά περιβόλι, καθώς προβλήθηκε ένα video υπό τους ήχους των Manowar και του έπους "Swords In The Wind", αφιερωμένο σε όλους τους μουσικούς που δεν βρίσκονται πλέον εν ζωή και είχαν βρεθεί στη σκηνή του Up The Hammers, αλλά και σε ανθρώπους που ήταν μέλη της ευρύτερης οικογένειας του φεστιβάλ, όπως ο Χρήστος Χριστοδούλου που μας γέμισε θλίψη πριν λίγο μόλις καιρό με τον απροσδόκητο χαμό του. Ενώ οι πέντε μουσικοί είχαν λάβει ήδη τις θέσεις τους στη σκηνή, ο Γρηγόρης Βαρσάμης της Eat Metal Records θέλει να πει δυο λόγια για τον Mark. Όχι τα προφανή που λίγο πολύ γνωρίζουμε, αλλά το πόσο αφοσιωμένος ήταν στους οπαδούς του ανταποδίδοντας την δική τους αφοσίωση. Αναφέρθηκε λοιπόν σε ένα περιστατικό που έλαβε χώρα της ημέρες ενός Bang Your Head!!!, όταν ο Mark διέκοψε ένα μικρό πάρτι που είχε στηθεί και αφιέρωσε πολύ χρόνο σε έναν οπαδό που βρισκόταν σε αμαξίδιο. Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι σε αντίστοιχη περίπτωση ο Mark είχε πράξει αναλόγως.

Το αρχικό σχήμα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο, αποτελούμενο από τα τρία μέλη της τελευταίας σύνθεσης των Manilla Road, δηλαδή τον Bryan "Hellroadie" Patrick στη φωνή, τον Andreas "Neudi" Neuderth στα τύμπανα και τον Phil Ross στο μπάσο. Στη μία κιθάρα είχαμε τον Kalli Coldsmith που είχε κάνει πολύ καλή δουλειά στο αντίστοιχο tribute στο Keep It True πριν από κάποια χρόνια, και στην άλλη κιθάρα τον συμπαθέστατο Gianluca Silvi των Battle Ram και DoomSword. Οι τέσσερις πλυν του Silvi έχουν σχηματίσει τους Sentry και έχουν κυκλοφορήσει το ομότιτλο ντεμπούτο το 2024. Ίσως επηρεασμένοι από όσα προηγήθηκαν, στο πρώτο κομμάτι της περίφημης "Quadrology" μάλλον δεν ανταποκριθήκαμε όπως έπρεπε ως κοινό, από το έπος "Death By The Hammer" όμως και μετά φάνηκε ότι όλα θα είναι όπως πρέπει, και σχεδόν όπως ήταν παλιά. Σε εκείνο το σημείο καταλάβαμε μάλιστα πόσο γαμάτοι θα ακούγονταν οι Manilla με δύο κιθάρες, όταν ο Kalli σόλαρε και ο Gianluca γέμιζε με μία ριφάρα.

Η πεντάδα εμφανίζεται σε γενικές γραμμές αρκετά δεμένη, με κάποια ελάχιστα νομίζω πλην εμφανή λάθη να είναι σε ένα βαθμό προβλεπόμενα λόγω της απραξίας, ο ήχος είναι πολύ καλός και ειδικά σε κάποια σημεία μπετόν, όλα κυλούν ιδανικά με επόμενα highlight το "Road Of Kings" και το "Queen Of The Black Coast". Πρώτος guest ήταν ο Jason Tarpey των Eternal Champion που ήταν headliners στο Warm Up Show. Ανέφερε ότι οι Manilla είναι το αγαπημένο του συγκρότημα και θυμήθηκε ότι μαζί τους είχαν δώσει τη πρώτη τους συναυλία παλιά στο Texas (μάλλον 2 Ιουνίου του 2013 στο φεστιβάλ Chaos (Ιn Tejas). Το "Open The Gates" το απέδωσε εξαιρετικά solo, στο "Mystification" όμως, σε ντουέτο με τον Hellroadie, έριχνε κλέφτες ματιές κάτω. Επόμενος guest τραγουδιστής ήταν ο περίφημος A.A. Nemtheanga των Primordial, σε ντουέτο με τον Hellroadie, φέρνοντας επική ιρλανδική τρέλα στο "Flaming Metal Systems", όχι τυχαία κορυφαία στιγμή, που επίσης όχι τυχαία επαναλήφθηκε στο encore. O στίχος In this world's darkest hour / Up the hammers to stay/ Don't throw it away! μιλάει από μόνος του.

Σε εκείνο το σημείο προστέθηκε ο Tann των Ironsword στην τρίτη κιθάρα, και μάλλον κόστισε ο υπέρμετρος ενθουσιασμός, καθώς ξεχάστηκε ολόκληρη η στροφή πριν το solo και μαζί το marching beat. Από το θεικό "Crystal Logic" και μέχρι το πέρας το main set ο Tann πήρε ουσιαστικά τη θέση του Silvi, δεν τον ακούσαμε ποτέ στο πρώτο κουπλέ του "Riddle Master", δεν τα πήγε και πολύ καλά στο solo του εμβληματικού "The Veils Of Negative Existence", αλλά όλα καλά, δεν θα χαλάσουμε τώρα τις καρδιές μας. Το main set ολοκληρώθηκε με τον ίδιο τρόπο που πριν από 43 χρόνια ολοκληρωνόταν το "Crystal Logic", πιθανότατα το αντιπροσωπευτικότερο άλμπουμ των Manilla Road στο τρομερό σερί που έτρεξαν στη δεκαετία του '80. Τηρώντας την παράδοση της επανάληψης που έχει καθιερωθεί στο φεστιβάλ, η επιλογή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το "Flaming Metal Systems", με την σκηνή να γεμίζει στο φουλ και τον διοργανωτή Μανώλη Καραζέρη να ενώνει την φωνή του με τον Hellroadie και τον Jason των Tarpey. Πολύ απλά, ιδανικό φινάλε μιας ιδανικής εμφάνισης και μιας ιδανικής ημέρας, στη μεγάλη γιορτή για τα 20 χρόνια του φεστιβάλ. Πάμε για τα επόμενα 20!  (Θ.Ξ)

Φωτογραφίες: Cristina Alossi