Exxûl

Μετά από μισό+ αιώνα σκληρής μουσικής, είναι πλέον ασφαλές να πούμε πως κάτι υπάρχει στο νερό του Καναδά και καταφέρνει πάντα να μας στέλνει να μετράμε οδοντοστοιχίες στο χέρι κάθε (μα κάθε) φορά, σε κάθε εποχή: Rush, Triumph, The Tea Party, Anvil, Razor - αλλά και πιο συγκεκριμένα, το νερό στο Κεμπέκ: Voivod, Gorguts, Cryptopsy, Spectral Wound, Noor.

Οι περισσότεροι από την παραπάνω λίστα, έχουν χαράξει ανεξίτηλα την rock και metal ιστορία και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να γραφτούν extra διθύραμβοι μέσα σε αυτό εδώ το review. Ας μείνουμε όμως στους Noor: κανένας μας δεν πήρε πρέφα το τελευταίο δεκαπενθήμερο του 2023, πως το νούμερο ένα στις heavy/power προτιμήσεις μας για τη χρονιά εκείνη είχε το πρόσωπο μιας γυναίκας που μόλις μαχαιρώθηκε, όπως στο εξώφυλλο του ντεμπούτου “Mother’s Guilty Pleasure Part One”, απλά δεν το ξέραμε ακόμα. Και δεν το μάθαμε ποτέ μέσα στο 2023, ενώ το 2024 ήταν πλέον πολύ αργά για να το εκθειάσουμε στην κορυφή της λίστας μας. Όμως ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά, αφού εκείνο το album, πέραν της ασύλληπτης μουσικής και τεχνικής, είχε στον πυρήνα του το πιο δυνατό χαρτί, τον τραγουδιστή Thomas Karam, μια φωνάρα που έκανε τρισευτυχισμένους όλους όσους μεγαλώσαμε με τις αφίσες του Warrel Dane των Sanctuary και του Midnight των Crimson Glory πάνω από τα κρεβάτια μας, για καθημερινή προσευχή και λατρεία, όπως οι μάνες μας και οι θείτσες μας στα εικονοστάσια τους. Ας κάνουμε λίγο γαργάρα με αυτή την πληροφορία, είναι σημαντική.

Από το Κεμπέκ είναι επίσης ο πολυμουσικός, μουσικός παραγωγός, μηχανικός ήχου και καθηγητής κιθάρας Philippe Allaire-Tougas. Ο Tougas τρέχει την εταιρεία παραγωγής The Stygian Oath, στην οποία κυκλοφορεί δίσκους από μια κολλεκτίβα μουσικών επίσης από το Κεμπέκ, με διάφορα projects του μεταλλικού ήχου, από τον προοδευτικό μέχρι τον πιο ακραίο - στα οποία είναι μέλος και ο ίδιος ο Philippe, ο οποίος μάλιστα έχει περάσει και από μη-Καναδικά σχήματα που έχουν κάνει αίσθηση, όπως τους Γερμανούς Eternity’s End και τους Αμερικάνους Worm (με τους οποίους έχει μαγειρέψει δισκάρα φέτος, το “Necropalace”, αλλά αυτό είναι teaser για επερχόμενο επεισόδιο-review).

Ανάμεσα σε αυτά τα projects, ο Tougas δημιούργησε στην έναρξη της πανδημίας και ένα heavy/power/doom σχήμα, τους Crestfallen, τους οποίους όμως κράτησε παγωμένους μέχρι να βρει τον κατάλληλο και ιδανικό τραγουδιστή από τα μέρη του για να δώσει πνοή (και νέο όνομα) στο δημιούργημά του. Και τον βρήκε, στο πρόσωπο και τις φωνητικές χορδές του Thomas Karam των Noor, ενώ την ίδια εποχή το όνομα άλλαξε από Crestfallen σε Exxûl - όνομα εμπνευσμένο και συνδεδεμένο με την στιχουργική δουλειά από άλλα projects της Productions TSO.

Το “Sealed Into None” είναι το ντεμπούτο των Exxûl και καταφθάνει στα αυτιά, όχι με τις ντροπές και τα δειλά βήματα ενός πρώτου album, αλλά με την ορμή, τη δύναμη και τον τσαμπουκά μυθικών τεράτων που σε ισοπεδώνουν στο διάβα τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Το βασίλειο του album είναι αναμφισβήτητα το πολύ σκοτεινό, επικό heavy/power/doom μέταλλο, με τις σωστές αναλογίες στα genres, χωρίς όμως να περιορίζεται από αυτά αφού οι μουσικοί του λατρεύουν και τον ακραίο ήχο, ο οποίος δεν επηρεάζει άμεσα τον ήχο της μπάντας αλλά εμπλουτίζει την ηχητική εμπειρία. Έτσι, ανάμεσα στις βασικές επιρροές οι οποίες είναι το βαρύ σκοτάδι των Sanctuary, Helstar και Morgana Lefay και οι καταραμένες ατμόσφαιρες των Solitude Aeturnus, Candlemass του Έκτου Κεφάλαιου και Crypt Sermon (όπου όλα αυτά, με πολλά πλήκτρα στο background), υπάρχουν και ψήγματα από επικό black και ατμοσφαιρικό doom-death, ενισχύοντας το αποτέλεσμα, κάνοντάς το ακόμα πιο ιδιαίτερο. Στιχουργικά, το έπος κινείται στην σκοτεινή φαντασία, όπως και το εντυπωσιακό artwork του. Το μόνο αρνητικό για κάποιους, ίσως να είναι η βρώμικη παραγωγή (όπως και στο ντεμπούτο των Noor), αλλά εμένα προσωπικά δεν με ενόχλησε καθόλου και μάλιστα, νομίζω πως δένει μια χαρά με το obscured concept.

Για τα φωνητικά του Karam δεν έχω κανένα απολύτως σχόλιο: ο άνθρωπος έγινε instant λατρεία από τα πρώτα milliseconds ακρόασης των Noor πριν δύο χρόνια και που αναγνώρισα αμέσως στους Exxûl, πριν καν διαβάσω το βιογραφικό τους (όλα τα μέλη είναι με ψευδώνυμα εδώ, ο Tougas είναι ο Defender και ο Karam είναι ο Stargazer). Στο “Sealed Into None” πρωταγωνιστεί για μια ακόμα φορά, αφού είμαι σίγουρος πως όσο υπέροχα και αν είναι τα riffs και οι μελωδίες στα επικής διάρκειας τραγούδια (μέσος όρος τα έντεκα λεπτά), δεν θα ήταν τα ίδια τραγούδια και ίσως σε ελάχιστα σημεία να κούραζαν κιόλας, χωρίς την μαγεία της χροιάς, της θεατρικότητας και των οκτάβων του.

Δεν θα ξεχωρίσω τραγούδια, όλα έχουν λόγο ύπαρξης σε τούτο εδώ το διαμάντι του obscured μεταλλικού ήχου, το album ρέει στο repeat από την στιγμή της πρώτης ακρόασης κλέβοντας καθημερινά την παράσταση, θα εξομολογηθώ όμως πως αν έπρεπε να επιλέξω ένα μόνο για να παρουσίασω την μπάντα σε κάποιον και να τον κάνω να ταξιδέψει μέχρι το Κεμπέκ για να αγοράσει το δίσκο από τους ίδους τους Exxûl γονατιστός, θα ήταν το “The Screaming Tower” που κλείνει το “Sealed Into None”: δεκατέσσερα λεπτά, κατά τα οποία ολόκληρη η μπάντα δίνει ρέστα και προσφέρει με σιγουριά το κορυφαίο dark doom έπος της χρονιάς, βουτηγμένο στην ‘80s έμπνευση και εκτελεσμένο μαγικά από ομολογουμένως απίστευτους μουσικούς (και με έναν Karam που στα χαμηλά του, μου θύμισε για πρώτη φορά και ανατριχιαστικά πολύ, τον δικό μας φοβερό Χρήστο Κουνέλη, τραγουδιστή των Disharmony).

Για εμάς που το μέταλλο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις σκοτεινές και μυστηριώδεις μελωδίες των Sanctuary, Crimson Glory, Candlemass, (παλαιών) Fates Warning, Helstar, Scald, Manilla Road, Memento Mori, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας έτσι λίγο πιο παράξενα από άλλα παράξενα παιδιά, το πρώτο υποψήφιο album για τις λίστες της χρονιάς έσκασε με στόμφο πάνω στο μοναστηριακό μας τραπέζι - και δημιούργησε ήδη ρωγμές στο ξύλο.