Roadburn Festival @ Tilburg, Netherlands, 18-19/04/26
Η ιερή συνάντηση του Απριλίου γέμισε και φέτος βάλσαμο τις καρδιές μας, Μέρος Β
For the English version, click here.
Διαβάστε το πρώτο μέρος για τις ημέρες 17-18/04/24 εδώ.
Ημέρα 3
Το Σάββατο έφτασε γρήγορα, παρόλο που η προηγούμενη μέρα θύμιζε μαραθώνιο. Μια πρώτη στάση από τα panels του φεστιβάλ κρίθηκε απαραίτητη καθώς χθες προσπεράστηκε. Πως άλλωστε να μην υπνωτιστείς προς τη συζήτηση της Becky με την Kim Hoorweg, το πρόσωπο πίσω από τους Teardrinker, σχετικά με την πορεία προς τη δημιουργία του χθεσινού, καταιγιστικού commissioned project, I Hope This Hurts. Ανάμεσα σε συζητήσεις για την αυτοδιάθεση του (γυναικείου) σώματος, τα βήματα προς τα πίσω για την νομοθεσία σχετικά με τις αμβλώσεις και τη λογοκρισία, η Kim δεν μάσησε τα λόγια της, παρά ενέπνευσε να γίνουμε όλα το ίδιο σκληρά. Μακάρι να είχαμε χρόνο για περισσότερα, αλλά οι Heaven In Her Arms μας περίμεναν στο Engine Room για την παρουσίαση του "The End Of Purification", το δίσκο που θα φτάσει στα χέρια μας του χρόνου. Η απόδοση του ήδη κυκλοφορηθέντος "Spilt Prayers", ακόμη και με τα προηχογραφημένα εξτρά φωνητικά, υπήρξε ονειρική – ιδίως με τον ήχο κρύσταλλο στις κιθάρες τους. Long live Japanese screamo!
Με ζεστό από την κυκλοφορία το "Not Here Not Gone" και το βάρος ενός από τα πλέον αξιοπρόσεκτα ονόματα στον ατμοσφαιρικό μικρόκοσμο, το έργο των Blackwater Holylight δεν ήταν ακριβώς εύκολο. Ζωντανά, το υλικό της τριάδας απέκτησε μια διαφορετική βρωμιά σε σχέση με το στούντιο, που κόλλησε άψογα. Οι γραμμές άστραφταν πάνω από τα εφέ. Το ανακάτεμα της σειράς των τραγουδιών πρόσθεσε ένα καλοδεχούμενο τουίστ. Στο απέναντι κτήριο, το πάνελ όπου συναντήθηκαν οι Join Lev (Krallice), Lana Del Rabies, Leo (Street Sects) και Matt (Portrayal Of Guit) σε σχέση με τη δημιουργική τους διαδικασία, την σύσταση μικροκοινοτήτως σε εποχές που τις έχει κυριεύσει το διαδίκτυο και η τεχνητή νοημοσύνη και στο πως μπορούμε να συγκροτήσουμε μουσικά κέντρα, είχε πολύ ζεστό ενδιαφέρον, ενώ αγκαλιάστηκε η ανάκαμψη των fanzine.
Ακολουθώντας την παρουσίαση του "True Faith Ain't Blind" ένα χρόνο πίσω, η Lane Shi επέστρεψε για το δεύτερο μέρος του τριετούς Otay:onii residence, και τα πάντα ανέβηκαν ψηλότερα. Θεματολογία βγαλμένη από τα βάθη της Ασίας. Γεμάτες ενορχηστρώσεις. Φαντεζί κουστούμια. Φωνητικές και μη ακροβασίες. Γουστόζικα οπτικά. Ένα πραγματικό σόου, από εκείνα που δεν θα περίμενε κανείς να συναντήσει σε underground πλαίσιο. Στην απέναντι μεριά, η καρφωμένη πρόταση των Thou για την προσθήκη των εφιαλτικών Slowhole στο φεστιβάλ, αποδείχθηκε ένα από τα κρυφά διαμάντια εμφανίσεων, μιας που πραγματικά ήταν λες και άνοιξαν για λίγο οι πύλες της κολάσεως μέσα στο Engine Room.
Πολύ όμορφα πράγματα όμως έμελλε να συμβούν μέσα στο Hall Of Fame το Σάββατο αυτό. Για αρχή, το βρετανικό σχήμα που έχει κάνει αίσθηση με την πολιτική του τοποθέτηση της Κολομβιανής καταγωγής τρανς ακτιβίστριας Traidora, σύστησε στο κοινό τα συμπεριληπτικά punk mosh pits και το σύνολο εντυπωσίασε με την ωμή του ενέργεια, η οποία όμως συνοδευόταν με ποιότητα ήχου που δεν συνηθίζεται σε τόσο ωμές προσεγγίσεις του hardcore punk. Περνώντας απέναντι της λεωφόρου, βρίσκουμε στην άτυπη λίστα με καλλιτέχνες από την Ιρλανδία (γεια σου Καλαμούτσο!) που μας έχουν κεντρίσει την προσοχή, το όνομα της Róis βρίσκεται ανάμεσα στις τελευταίες προσθήκες. Η εικόνα του γεμάτου Next Stage ήρθε σαν πρώτη επιβεβαίωση. Οι συγκλονιστικές ερμηνείες σε συνδυασμό με τη γνήσια πένθιμη διάθεση κλείδωσαν το αποτέλεσμα με συνοπτικές. Λίγο αργότερα, η εικόνα της μεγάλης σκηνής του 013 για τους These New Puritans προδιέθετε για κάτι ξεχωριστό. Πιάνο με ουρά και tubular bells δίπλα σε πλήκτρα και κρουστά; Γιατί όχι! Τα αδέρφια Barnett, πλαισιωμένα από δύο ακόμα μουσικούς, επέβαλαν με άνεση τους ρυθμούς τους, πηγαίνοντας από contemporary classical σε αδιευκρίνιστα εναλλακτικά μονοπάτια λες κι έκαναν βόλτα στο πάρκο.
Στην άλλη μεριά, αφού ρίξαμε μια κλεφτή ματιά στο πρώτο set των Primitive Man αλλά αποφασίσαμε να το θυσιάσουμε γιατί κάποια στιγμή χρειάζεσαι θερμίδες, μιας που θα τα λέγαμε και την επόμενη μέρα, πέσαμε πάνω σε ιεροκήρυκες του Ιησού (ούτε και καταλάβαμε ποιας αίρεσης) να μας κάνουν κήρυγμα για τις αμαρτίες μας. Αποφασίσαμε να τις ξεπλύνουμε με έναν μπoλ ramen (πλειοψηφικά το καλύτερο φαγητό που έχει να προσφέρει η ευρύτερη περιοχή του φεστιβάλ), ενώ ο καιρός αποφάσισε να ξεπλύνει τους ιεροκήρυκες, με μια ξαφνική βροχή. Αναρωτιόμασταν βασικά πότε θα συνέβαινε, γιατί πολύ είχε αργήσει για δεδομένα Ολλανδίας. Με τη μπουκιά στο στόμα μας βρίσκει η ανακοίνωση secret show των Agriculture στο Hall Of Fame. Όπως ίσως καταλαβαίνετε, η ουρά έφτασε στην απέναντι μεριά του δρόμου, οπότε αποχαιρετήσαμε την ιδέα και στήσαμε καραούλι σε ένα άλλο set που αναμενόταν να γεμίσει (φήμες λένε πως όσοι είδαν το ένα, δεν είδαν το άλλο). Οι σαρωτικοί Prostitute που το noise rock τους έχει σταθερές αναφορές στον Αραβικό κόσμο, είπαν πέντε λέξεις: "We came here to dance". Κανείς ίσως δεν περίμενε πως το Engine Room θα μεταμορφωθεί σε χαοτική noise disco μεσημεριάτικα, αλλά η κίνηση που διαχεόταν στο χώρο δεν άφηνε περιθώριο να μείνει κανένα αμέτοχο.
Ώρες και φορές μοιάζει πως όσα θα μπορούσαν να ειπωθούν για το ροζ μεγαλείο των Boris, έχουν ήδη αναφερθεί. Από την άλλη, κάθε φορά που η βελόνα κατεβαίνει στον δίσκο με το εμβληματικό μονόχρωμο εξώφυλλο ή η τριάδα παίρνει θέσεις για να παίξει ζωντανά, τα πάντα αλλάζουν. Τόσο η μπάντα, όσο και η κατά τεκμήριο πιο πετυχημένη δουλειά της, έχουν απλά αυτή την αύρα. Η εικόνα των στοιβαγμένων Orange πίσω από την κάπνα και το πρώτο χτύπημα του γκονγκ έθεσαν τις βάσεις μέσα σε δευτερόλεπτα. Το κάλεσμα για φασαρία, που έχουμε δει να αποτυγχάνει παταγωδώς σε αντίστοιχες περιστάσεις στον ίδιο χώρο, απαντήθηκε εκκωφαντικά. Τα χτυπήματα στη δυάδα "Pink" & "Woman On The Screen" έδιναν κι έπαιρναν. Το πιτ και τα crowd surf στο "Just Abandoned Myself" έμοιαζαν βγαλμένα από μικρό κλαμπ. Το σβήσιμο του "Farewell" μπορεί να περιγραφεί μόνο ως κυριαρχικό. Βετεράνοι των Boris κάποιοι, αποφασίσουμε να στηρίξουμε το underground και μια βουτιά στο Hall of Fame για άλλη μια φορά, μας έφερε μπροστά στους ιρανικής καταγωγής Ameretat όπου μάλιστα συστήθηκαν για πρώτη φορά ζωντανά σε κοινό. Κατάμεστο Hall Of Fame, το πνεύμα του hardcore punk και ο ομώνυμος με αυτούς πρώτος δίσκος τους, έδειξαν τι πραγματικά αξίζουν.
Το πρόγραμμα έλεγε, πως θα πάμε να δούμε τους Dälek, ωστόσο μια ευτυχής συγκυρία, άλλαξε τα πλάνα. Εν αναμονή της επερχόμενης εμφάνισής των Dalek στην Αθήνα και της ξαφνικής ανακοίνωσης πως οι Inter Arma, μια μέρα νωρίτερα από τα προκαθορισμένα, θα έπαιζαν ένα secret show στο Skate Park που θα αφορούσε ολόκληρο το "Sky Burial", δεν υπήρξε δίλημμα. Οι Inter Arma είναι από τις καλύτερες live εμπειρίες στον ακραίο ήχο αυτή τη στιγμή, και το αποδεικνύουν περίτρανα κάθε φορά. Ο εκφραστικότατος Mike Paparo κατασπαράζει ζωντανούς και νεκρούς, η αμύθητη φιγούρα του TJ και του ροζ σορτς του πίσω από τα κρουστά όσο προκαλεί γέλιο τόσο εμπνέει δέος με τις ικανότητές του και το μπάσο του Joel Moore κάνει βόλτες στο κοινό. Αριστούργημα. Την ίδια ώρα, αν έπρεπε να συνοψιστεί η παρουσία των Moloch σε τρεις λέξεις, αυτές κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι «οργή», «λάσπη» και «όγκος». Το συγκρότημα από το μεγάλο νησί μπορεί να μη στέκεται στις μπροστινές γραμμές της sludge συνομοταξίας, αυτό όμως δεν έχει πολλά να πει. Τα σκισίματα έπεφταν βροχή. Το "Bend. Break. Kneel. Crawl." απέκτησε μια ακόμα πιο μαύρη αίσθηση.
Εγκαταλείψαμε παρ’ όλα αυτά, την μεριά του Kopelhal πολύ γρήγορα, μιας και το μεγάλο γεγονός του φεστιβάλ, υπήρξε ένα. Η επανένωση των Oathbreaker και η εκτέλεση του "Rheia" στην ολότητά του μετά από δέκα σχεδόν χρόνια, συγκίνησε γενιές και γενιές οπαδών και μουσικών. Η παρουσία τους στη φλαμανδική μεριά του χάρτη της Ευρώπης, ενέπνευσε και γοήτευσε τους όμοιους τους οι οποίοι βρέθηκαν εκεί για να τους στηρίξουν. Χωρίς να παίζουν στο φεστιβάλ, βρέθηκαν στο χώροι οι Dool, οι Brutus, μέλη των Amenra, ο Dan Barret των Have A Nice Life και πολλοί ακόμη. Ήταν αναμφίβολα ένα μεγάλο γεγονός. Το θέαμα της Caro Tanghe μέσα σε ένα εντυπωσιακό κόκκινο φόρεμα να απαγγέλει τους στίχους του "10.56" ενώ 5-6 χιλιάδες άτομα διατηρούσαν απόλυτη σιωπή, έκοβε κυριολεκτικά την ανάσα. Μέχρι το πρώτο scream του "Second Son of R" όταν και όλοι αναπνεύσαμε ξανά. "Don’t make me pity you, in the end". Χωρίς καμία λύπηση, στον απόλυτα τέλειο ήχο, η "Rheia" ζούσε μπροστά μας νευριασμένη, καταιγιστική, έτοιμη να πάρει εκδίκηση. Το "Needles In The Skin" κορύφωσε κι άλλο την κατάσταση, αν τολμήσει κανείς να πει πως δεν ήταν στο σύνολο της αυτή η εμφάνιση, η απόλυτη κορύφωση.
Με πόνο στην καρδιά και μνήμες παράλληλες του "Rheia" να αφήνουν τα μάτια κενά μα την ψυχή γεμάτη, και το σκεπτικό πως φέτος θα ξανασυναντηθούμε, η ευκαιρία να ξεκλέψουμε λίγες νότες από το set του Questmaster ακριβώς δίπλα έμοιαζε ανόητο να χαθεί, μιας που άντε να ξαναπετύχεις άνθρωπο να παίζει (τόσο καλό) dungeon synth ζωντανά. Μόνος στη σκηνή, έστησε την απόλυτη σύμπραξη μεσαιωνικών παιχνιδιών ρόλου και vaporwave αισθητικής. Κάπου εκεί, Ειρήνη και Κώστας συναντιούνται για έναν «μαραθώνιο» στην Kopelhall μεριά. Με χαρά αναφέρουμε πως τα προλάβαμε όλα. Πρώτο ραντεβού με τους θρυλικούς του metalcore Saetia, που επέστρεψαν στις ζωντανές εμφανίσεις αλλά και δισκογραφικά μετά από έναν αιώνα και μια μέρα (τι εννοείς 22 χρόνια;). Εμφανώς σε άλλη φάση της ζωής τους κι ενώ όλοι έχουν μεγαλώσει, μας γέμισαν όμως ζεστές αναμνήσεις με τραγουδάρες σαν και το "Endymion".
Άλλα έλεγαν τα πλάνα για μετά, τελικά όμως το secret show των Portrayal Of Guilt που τους κάψαμε πρότινος, κέρδισε τη μάχη και βρεθήκαμε στον εξώστη του Skate Park. Όπως ήταν φυσικό, παρά το περασμένο της ώρας, μέσα γινόταν ο απόλυτος πανικός, πόδια φεύγανε από δω και από εκεί, ενώ θα ομολογήσουμε πως ήταν και κάπως αναγκαία η αποσυμφόρηση βλέποντας κάτι τόσο απαιτητικό σωματικά από μακριά (δεν μας είχε τύχη άλλος εξώστης στο Skate Park φέτος). Επιστροφή στην προκαθορισμένη πορεία μας και άλλη μια μεγάλη είσοδος στο Hall Of Fame, όπου συναντηθήκαμε με τους Industry, κι εκείνοι με την πιο punk ιδεολογικά εμφάνιση ολόκληρου του φεστιβάλ αλλά και μια από τις πιο ενεργητικές σε επίπεδο απόδοσης, εντύπωσαν για τα καλά το όνομά τους σε αυτά που πρέπει να προσέχουμε σύντομα. Ο δίσκος τους "A Self Portrait At The Stage Of Totalitarian Domination Of All Aspects Of Human Life" γύρισε στην Αθήνα να στολίσει τη δισκοθήκη μας.
Στην άλλη γειτονιά, οι διαθέσεις υπήρξαν ανάποδες. Από τη μία, ο Patrick Walker οργάνωσε karaoke πάρτυ στο μπαρ στο υπόγειο και ένα fomo το πάθαμε, πάνω όμως, η γραμμή από το ημί-χαοτικό ηλεκτρονικό στυλ της Aya με τον σκληρό ήχο, σε πρώτη ανάγνωση ίσως δεν ξεχωρίζει εύκολα. Μία δεύτερη, πιο προσεκτική ματιά πάνω από το μπλέντερ, δείχνει κάτι διαφορετικό. Τα μπάσα έπαιρναν κεφάλια. Ο χορός σταμάτησε μόνο όταν η, αγορασμένη στην Αθήνα συμφωνά με την καλλιτέχνιδα, κονσόλα λύγισε. Το θέμα αντιμετωπίστηκε με τόνους χιούμορ. Η επαναφορά κι η αφιέρωση στις κούκλες ήρθαν θριαμβευτικά. Όσοι μείναμε δίπλα, είχαμε σημειώσει με φωσφοριζέ υπογραμμιστικό το όνομα των Truck Violence μεταμεσονύχτια στο Engine Room. Βλέπετε, βαδίζοντας στα χνάρια των Chat Pile, οι νεαροί εφορμούν επίσης από την αμερικάνικη επαρχία, του Καναδά αυτή τη φορά, και μπλέκουν noise και sludge με μπάντζο και hardcore. Ένα τεχνικό πρόβλημα τους καθήλωσε για αρκετή ώρα, αλλά δεν μείωσε το σετ τους ευτυχώς μιας που ήταν το τελευταίο όνομα στη συγκεκριμένη σκηνή για σήμερα. Σαν πραγματικοί επαγγελματίες, ζωντάνεψαν το μπάσο που παραλίγο να μας αφήσει χρόνους, κι ακολούθησε μια τερατώδης εμφάνιση με επίκεντρο τον ομώνυμο δίσκο τους. Σχεδόν στεναχωρήθηκα που η ώρα ήταν περασμένη και δεν τους χάρηκε πολύς κόσμος. Τόσα ήξερα… Αφήνοντας στην άκρη για σήμερα τα DJ set λόγω κόπωσης, συρθήκαμε μέχρι τα κρεβάτια μιας, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουμε πως έφτανε κιόλας, η τελευταία μέρα.
Ημέρα 4
Καθιερωμένα και αγαπημένα, η τέταρτη μέρα ξεκινά πάντα με την ετήσια συνάντηση των «εγκεφάλων» του φεστιβάλ, Walter Hoeijmakers και Becky Laverty. Χωρίς καμιά διάθεση απόκρυψης πληροφορίας, οι δυο τους απάντησαν κουρασμένα μα γεμάτοι κέφι στις ερωτήσεις μας – από την απουσία των Coalesce και την ελπίδα για το «προφανές» του χρόνου (εννοώντας πάντα τους Neurosis), μέχρι τις φετινές δυσκολίες και τις ουρές, αλλά και τις εκπλήξεις που ακόμη μας περίμεναν. Πάντοτε μια από τις αγαπημένες στιγμές του φεστιβάλ που είναι και διαθέσιμη για να ακούσει κανείς. Μετά από ένα πέρασμα στην εικαστική έκθεση της κολλεκτίβας Malleus των Ufomammut, όπου μας μαγνήτισαν πανέμορφα γυναικεία πορτραίτα βγαλμένα από διάφορες μυθολογίες του κόσμου, ραντεβού για την τρίτη και τελευταία επαφή με τους Krallice και το παρόν τους στο Terminal, με την ιστορία να συνεχίζεται με την ίδια αίγλη. Μουσικές που ξεπερνούν όρια, με το τρίπτυχο των εμφανίσεων των τιτάνων Krallice να κλείνει μεγαλοπρεπώς.
Το folk σε όλες του τις εκφάνσεις επικράτησε ιδιαιτέρως την ημέρα της Κυριακής. Ο βιρτουόζος κιθαρίστας Sir Richard Bishop με την ακουστική του κιθάρα κυρίευσε με το πνεύμα και την τόσο συναισθηματική μουσική του το Hall Of Fame. Αγαπημένο στιγμιότυπο ο Dan των Agriculture λίγο πιο δίπλα από εμάς να έχει χαθεί με κλειστά τα μάτια σε άλλη διάσταση. Τον συναντάμε και λίγο αργότερα έξω από τους Siem Reap, και μας εκμυστηρεύεται πως αγχώνεται ότι στο προσωπικό του set λίγο αργότερα, δεν θα πατήσει άνθρωπος. Κρατήστε το αυτό… Μέσα στους Siem Reap όμως, το indie rock ζωντανεύει και τρόπον τινά μας αναγεννά και αποκαλύπτει την ευαίσθητη ψυχή του Gilles Demolder των Oathbreaker και Wiegedood.
Αξιοποιώντας την κεκτημένη ταχύτητα από το νικηφόρο πέρασμα δύο μέρες πριν, οι Slow Crush δεν πτοήθηκαν από το αχανές της Main Stage κι έστησαν το παζλ τους, με το περσινό "Thirst" στο κέντρο, κομμάτι-κομμάτι. Ο ήχος απέκτησε μια περισσότερο ονειρική και λιγότερο gaze-y χροιά. Οι μπασογραμμές έκλεβαν κάθε τόσο τα φώτα. Τα κυματάκια ήρθαν φυσικά. Όσοι μείναμε δίπλα, ανταμειφθήκαμε με αυτό που ο Walter μας είχε προειδοποιήσει. Truck Violence, secret show, Skate Park. Το μέλλον του Καναδά άναψε τα φώτα, γδύθηκε, και μέσα σε κραυγές, moshpits, πτώσεις, stage dives (ακόμη και από μέλη άλλων συγκροτημάτων), έδωσε hands down μια από τις καλύτερες εμπειρίες του φεστιβάλ. Οι φωτογραφίες εδώ, μιλάνε από μόνες τους. Μπήκαμε μετά και στους Primitive Man να απολαύσουμε την ζωντανή απόδοση του "Observance", μα το βλέμμα ήταν ήδη χαμένο στο κενό. Οι ίδιοι ωστόσο, όπως ήταν αναμενόμενο, γκρέμισαν τα ντουβάρια. Την ίδια ώρα, σε αυστηρά σόλο λογική, η Lili Refrain χαμήλωσε φώτα κι εντάσεις, και τράβηξε για λίγο το Next σε κάποιο σύμπαν γεμάτο ομίχλη και μαγεία. Οι λούπες, τα πετάλια, το κρουστό και η εξάχορδη υπηρετούσαν άψογα τη θεματική της Ιταλίδας. Τα ανεβάσματα ξεχείλιζαν μαυρίλα. Το σύνολο θα περνούσε εύκολα ως σεάνς, αν θεωρήσουμε ότι δεν ήταν τέτοια εξαρχής.
Η ώρα όμως για τους Inter Arma να κατακτήσουν επιτέλους το Main Stage είχε φτάσει, κι αυτό για την παγκόσμια πρώτη ζωντανή εκτέλεση του 45λεπτου έπους "The Cavern". Με βιολιά και εκλεκτούς καλεσμένους, αλλά και ένα αριστουργηματικό video art, οι Inter Arma παραμένουν σκληροί και βρώμικοι, μα για πρώτη φορά στέκουν μεγαλειώδεις. Ένα έργο που στέκει ανάμεσα στο death, το doom, το sludge μα και την ψυχεδέλεια, δεν τρόμαξε την εξάδα που συγκλόνισε με μια άρτια από κάθε άποψη εμφάνιση, και απέδειξε πως το συγκρότημα κατέχει και τα αλώνια και τα σαλόνια με περίσσια ευκολία. Πραγματικά βρείτε τους σε κάποια σκηνή δίπλα σας και δεν θα χάσετε. Αμέσως μετά, με τα 2/3 από το σχήμα του Otay:onii σετ, συν ένα απαραίτητο μπάσο (ελληνικής μάλιστα καταγωγής και μεγαλωμένο με Μαύρο Γάλα!), η Lane Shi ανέβηκε στη σκηνή του Lady Bird για μία εμφάνιση-έκπληξη των Hugging. Διατηρώντας ακέραιη την ανοιχτόμυαλη νοοτροπία της δημιουργού, ο ήχος πατούσε σε ιδιότροπες μελωδίες, με το keytar να προσθέτει λεπτομέρειες. Η τομή με τη skate αισθητική ήταν λεπτή, αλλά τελικά αυτό μικρή σημασία είχε.
Σε όχι και τόσο μυστικές εμφανίσεις, ένα από τα highlights της ημέρας ήταν αναμφίβολα το neo folk πέρασμα από τον μαγικό κόσμο του Kiss The Anus Of A Black Cat, ενός καλλιτέχνη που μάλιστα προτάσσει το αντιφασιστικό του φρόνημα σε έναν μουσικό χώρο που δυστυχώς υποφέρει από τη σύνδεση του με ανάποδες ιδέες. Κάτω από ροζ φώτα, μας έσυρε στις παγανιστικές δοξασίες του και λυγίσαμε υπό τους ήχους του "Sevenfold" και άλλων τόσων ωραίων. Εγκαταλείψαμε νωρίς, γιατί ο συνήθης ύποπτος Καλαμούτσος (που αναφέρουμε σχεδόν σε κάθε δεύτερη παράγραφο) μας είχε προϊδεάσει πως οι Sanam δεν είναι παίξε – γέλασε. Ένα κράμα ανατολής, trip hop, ψυχεδέλειας και mathcore, οι Λιβανέζοι Sanam έφτασαν στα όρια να εγκαταλείψουν το φεστιβάλ λόγω του πολέμου και της δυσκολίας μετακίνησης, ωστόσο διοργάνωση και συγκρότημα ήταν αποφασισμένη. Η ατμόσφαιρα στο Next κοβόταν με μαχαίρι. Η διασκευή του παραδοσιακού "Ya Nass" υπνώτιζε με την απόκοσμη φωνή της Sandy Hamoun.
Θα μέναμε εκεί, αν δεν επρόκειτο σε λίγα λεπτά να εμφανιστούν οι Warning στην ακριβώς διπλανή πόρτα, με νέο τραγούδι μετά από διακόσια χρόνια (κατά προσέγγιση). Ως ένθερμοι υποστηρικτές του Patrick Walker, παραγγείλαμε κρασιά, και περιμέναμε για το απόλυτο μεράκλωμα. Σίγουρα, δεν ζούσαμε την ιστορική και ηχογραφημένη εμφάνιση των Warning στο Roadburn πριν λίγα χρόνια, κάποιοι από εμάς τους είχαμε ξαναδεί κιόλας πρόσφατα, αλλά κάθε ζωντανή εκτέλεση του "Footprints" είναι μια προσωπική μας θεία λειτουργία, που όσες φορές και αν ακουστεί ξύνει τις ίδιες πληγές. Κάτι παραπάνω από αρκετά κρασιά αργότερα, οι μισοί φεύγουμε για απέναντι, έτσι ώστε να προλάβουμε και τους Street Sects στην industrial εκδοχή τους. Αν έπαιζαν λίγο νωρίτερα μέσα στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, θα είχαν πέσει κορμιά από το χορό.
Όσοι έμειναν πίσω προς το Main Stage, διάλεξαν κάτι διαφορετικό. Τα ονόματα των Bill Orcutt, Steve Shelley & Ethan Miller (βλ. Harry Pussy, Sonic Youth & Comets On Fire) από μόνα τους χτύπησαν καμπανάκια. Η σύμπραξη κάτω από την Orcutt Shelley Miller ταμπέλα, τα πήρε και τα διέλυσε, χαμογελώντας πάνω από τα απομεινάρια τους. Αυστηρά οργανικά, παντελώς τζαμαριστά, με τις ελάχιστες δυνατές παύσεις και μέγιστες γκρούβες. Όσοι μείναμε απέναντι, με έκπληξη μάθαμε πως οι Crouch του Wim Coppers (από Wiegedood, Oathbreaker και πολλά ακόμη) θα έσπαγαν το Skate Hall. Δώσαμε το παρόν για το καλό, προτού μεταφερθούμε στο Hall of Fame όπου παρά τους φόβους του καλλιτέχνη, κατάμεστο και σιωπηλό είχε χαθεί στους singer / songwriter ήχους του Dan Meyer και του προσωπικού του δίσκου "Kneeling". Ταπεινός και καθηλωτικός, φάνηκε να ζει την πιο όμορφη στιγμή της ζωής του.
Παραμονή στα «απέναντι» για ένα πέρασμα από τους μυστηριώδεις Ak’Chamel, γνωστούς για τις σχέσεις τους αισθητικά και μουσικολογικά με το σαμανισμό. Εμφάνιση που άφησε πολλά ερωτηματικά και δεν τη βοήθησε ο ήχος, αλλά στο τέλος της ημέρας μια εμπειρία που θέλαμε συνολικά να έχουμε. Ωστόσο για κάποιον άλλον, υπήρξε μια νέα μέρα, νέο άλμπουμ για παρουσίαση, ίδια ένταση, ίδια λατρεία. Με το μετάλλιο ήδη στην τσέπη, οι Boris βγήκαν για τα ρέστα τους, κι εκ των υστέρων το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να απογοητεύσει. Όχι σε ένα τέτοιο σεμινάριο από τους μάστορες του drone. Όχι με το "Flood" στη φαρέτρα τους. Όχι στο κατάμεστο 013. Με πορεία στην αντίθετη κατεύθυνση, η περιγραφή δίπλα στην αυλαία του skate park έγραφε ένα γλωσσοδέτη και κάπου παραδίπλα μία σημείωση 'black metal', κι αυτό εν τέλει αρκούσε. Παίζοντας εντός έδρας, οι Lijkschouwer μοίρασαν εκσυγχρονισμένες σιδηροδρομικές κιθάρες κι έβαλαν το χέρι τους ώστε τα ρολά να κατέβουν με φωνές και σπρωξίματα. Όπως έπρεπε.
Αυλαία στο Terminal stage, ρίχνει ένα συγκρότημα που επίσης κινείται στο Thou lore, αφού οι Chained To The Bottom Of The Ocean εμπνεύστηκαν το όνομά τους από τους πρώτους. Καιταιγιστικό death sludge από άτομα με τεράστιο μέλλον, που θα το είχα ανάγκη να ανοίγει το φεστιβάλ αντί να το κλείνει για να ανάψει τα γκάζια. Και πάλι όμως, κατάφεραν να μας εκτοξεύσουν στη στρατόσφαιρα χωρίς πολλά-πολλά. Ανυπομονούμε για την επόμενη μας συνάντηση. Τελευταίες νότες για το Main Stage, εναποτίθενται στους ονειρικούς K-X-P, και καθήμενοι κάπου στις κερκίδες με τα πόδια μουδιασμένα, πίνουμε τις τελευταίες μπύρες τους φεστιβάλ με καρδιές γεμάτες ζεστασιά και όμορφες αναμνήσεις. Παρότι η πραγματικότητα δεν είχε πει ακόμη την τελευταία της κουβέντα μιας που κάτι στραβό μας συμβαίνει πάντα σε αυτό το ταξίδι, ο ονειρικός χαρακτήρας του Roadburn Festival μας έδωσε δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε μια κακοτυχία την τελευταία στιγμή και να γυρίσουμε ανυπομονώντας για το επόμενο.
Highlights:
Μ.Τ.: Cult of Luna που κάθε φορά αποδεικνύουν το ατελείωτο ταλέντο τους, σε περίπτωση που ξεχαστούμε. Μόλις τελείωσε το σετ των Teardrinker και άνοιξαν τα φώτα του Terminal, το να βλέπεις γυναίκες να κλαίνε συγκινημένες και να αγκαλιάζονται. Mandy, Indiana με τέλειο combo: μια από τις πιο σημαντικές και ταυτόχρονα διασκεδαστικές στιγμές του φεστιβάλ. Η ενέργεια των μπαντών στο Skate Hall!
Α.Μ.: Οι Cult Of Luna, γενικά. Η ατάκα τετραημέρου 'it's my cultural duty to start songs two or three times' δια στόματος Billy Woods. Οι 10+ απόπειρες για crowd surf επί ράμπας στο πρώτο πεντάλεπτο των Habak. Το σαββατιάτικο σερί "Pink" & "Rheia" στην κεντρική σκηνή.
Κ.Λ.: Habak, Oathbreaker (ίσως ΤΟ highlight των τελευταίων πέντε ετων…sorry Ulver), Machukha, Backengrillen, Truck Violence (στο Skate Park).
Ε.Τ.: Είναι φανερό πως φεμινιστικά, οι εμφανίσεις των Teardrinker και Mandy, Indiana κατείχαν ξεχωριστή θέση στις πραγματικότητες μας. Οι Truck Violence να καταστρέφουν τα πάντα στο Skate Park. Ο παλμός των Industry, Eyes και Street Sex στο Hall Of Fame. Το αξεπέραστο ταλέντο των Cult Of Luna και Oathbreaker. Τα διαλυμένα από τον πόλεμο βλέμματα των τραγουδιστριών των Sanam και Machukha. Το riff του "Bodhidharma". Η αγκαλιά με την Leah που κόλλησε ανεπιστρεπτί κάποια πολύ σπασμένα κομμάτια μέσα μου.
Απογοήτευση:
Μ.Τ.: Το ότι πλέον πρέπει να μπούμε στη διαδικασία να αναλογιστούμε αν τα background visuals απο κάποιες μπάντες είναι AI slop ή δουλειά animators. Ακόμα και στο Roadburn
Α.Μ.: Το Tivoli parking, με διαφορά από οτιδήποτε άλλο.
Κ.Λ.: Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, Wiegedood & Bl!ndman (ίσως Η απογοήτευση των τελευταίων πέντε ετών), Acid Mother (όχι τόσο μουσικά γιατί άλλωστε ποτέ δεν ήμουν φαν της ψυχεδελικής μουσικής, αλλά γιατί σε οποί@ μιλήσαμε μετά, δείχνανε εκστασιασμέν@…ε Αντώνη;
Ε.Τ: Οι ουρές. Οι Ak’chamel που παρόμοια με τις Witch Club Satan πέρυσι υπήρξαν περισσότερο πρόζα παρά μουσική. Ο τύπος που σχολίασε αρνητικά με εμφανώς τρανσφοβικό τρόπο το σετ της Traidora και η αδυναμία μου να αντιδράσω γιατί ήταν ντουλάπα.
Λυπάμαι που έχασα:
Μ.Τ.: Γενικά ότι ήταν θύμα των conflicts με αποκορύφωμα: Τα μισά sets των Cult of Luna και τις 2 μέρες, SANAM, Lathe of Heaven.
Α.Μ.: Το τελευταίο μέρος του σόου της Otay:onii. Κάπως κατάφερα να σημειώσω απουσία δις στους Bad Breeding. Η απορία για Jesse Sykes & The Sweet Hereafter δεν λύθηκε ποτέ λόγω απαγορευτικής ουράς.
Κ.Λ.: Bad Breeding, Unsane και Kiss The Anus Of A Black Cat
Ε.Τ.: Θυσία στις ουρές οι Backengrillen, Unsane, World Peace, Agriculture secret set. Θα ήθελα να έχω απολαύσει λίγο περισσότερο τους Boris και Ufomammut, έχασαν λόγω επόμενου ραντεβού στην Αθήνα Dalek και Slow Crush.
Η καλύτερή μου ανακάλυψη:
M.T.: Οι μπάντες που ήταν crossover ανακάλυψη μέσω KEXP: Mandy, Indiana, Blackwater Holylight, Maruja.
Α.Μ.: Πέρα από κάθε λογική, οι Krallice, ιδιαίτερα στη μελλοντική εκδοχή τους. Για Kiss The Anus Of A Black Cat ο κόσμος το 'χε τούμπανο κι εγώ χαρταετό, και πολύ καλά να πάθω.
Κ.Λ.: Prostitute
Ε.Τ: Παρά την καλή μου προετοιμασία για το φετινό φεστιβάλ, οι Hugging της Lane Shi που δεν κατάφερα να τους δω με εξέπληξαν από το feedback, αλλά ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το Arctangent.
Πιο παράξενη στιγμή:
M.T.: Πάντα παράξενη με την καλύτερη έννοια: Η σκηνική παρουσία της Lane Shi Otayonii. Φέτος μας μοίρασε rock candy που διαμέλισε από το "φεγγάρι" στα ύψη της σκηνής του 013. Ανυπομονώ να δω τι μας ετοιμάζει του χρόνου!
Α.Μ.: Το "TNT" για τσεκ των Agriculture. Η πληρωμένη Limp Bizkit αφιέρωση της Aya, πακέτο με "More Than A Feeling" στην έξοδο. Όταν σηκώνοντας κεφάλι πάνω στο δεύτερο πρωινό μου, είδα το παρεάκι των Brutus να μπαίνει στην ουρά για Blackwater Holylight.
Κ.Λ: Η Εμφάνιση (κυριολεκτικά και μεταφορικά) των Ak΄Chamel
Ε.Τ: Το γεγονός πως η φωτογραφία μου με τον ντράμερ των Crippling Alcoholism να κάνει stage dive στους Truck Violence κατέληξε στην επίσημη σελίδα των πρώτων. Οι τυχαίες συναντήσεις με γνωστούς. Οι εφάμιλλοι της Ελένης Λουκά αλλά στην Ολλανδία. Όταν πήγε να μου πέσει η μπύρα από τα χέρια αντικρύζοντας των Dan Barret νομίζοντας ότι θα εμφανιστεί. Η γνωριμία με το "For The Outcast" fanzine και η ανάγνωση του "Slowpoke".
Αντί επιλόγου
Όσο γύρω μας τα περιθώρια στενεύουν και οι ιδέες αντί να προχωρούν, μοιάζουν να κάνουν βήματα πίσω και να οδεύουμε προς έναν σύγχρονο σκοταδιστικό μεσαίωνα, μικρά γαλατικά χωριά αντίστασης όπως και το Roadburn βρίσκονται σκορπισμένα στον παγκόσμιο χάρτη για λίγη ζεστασιά. Οι τέσσερις μέρες που αφιερώνουμε σε αυτό το φεστιβάλ που πάντα μας χαρίζει ένταση, συγκινήσεις, αλληλεγγύη και πολλή μα πολλή μουσική που δεν μασά τα λόγια της, μα εφορμάται από την καθημερινότητα και με θράσος δαμάζει τους πόνους της, είναι σημείο αναφοράς και επανεκκίνησης.
Όσα ζούμε εκεί με γνώριμους κι αγνώστους, μας δένουν για πάντα και χρόνο με το χρόνο, αυξάνονται προοδευτικά και μας ανεβάζουν. Όσο η συναυλιακή επικαιρότητα αρχίζει να αγχώνει, με τιμές απρόσιτες και καταστάσεις αισχροκέρδειας και πολλών άλλων ζοφερών προβλημάτων, το Roadburn συνεχίζει να κάνει κάτι διαφορετικά. Παρασύρει μια πόλη στους ρυθμούς του, με μεγαλύτερες αποδείξεις την πλήρη ενσωμάτωση των καλλιτεχνών δρόμου και των καταστημάτων του Tilburg στο κλίμα του φεστιβάλ αλλά και την πληθώρα κόσμου ασύνδετου με το σκληρό ήχο που απόλαυσε την Κυριακάτικη λιακάδα μεταξύ παράξενων μεταλλάδων αρχίζοντας κουβέντες και γεμάτος καλοπροαίρετη απορία.
Σε ένα αβέβαιο μέλλον, με τον πόλεμο να στέκει ως φάντασμα τροχοπέδης στις μελλοντικές συναντήσεις των μουσικόφιλων στο εξωτερικό αλλά και τις αλεπάλληλες απαγορεύσεις (των moshpits στην Αγγλία, της εισόδου ανηλίκων σε συναυλιακά κέντρα εδώ, και πολλών ακόμη νομοθεσιών ανά τον κόσμο) που επιδιώκουν να αδρανοποιήσουν την αντικουλτούρα, θα αντιστεκόμαστε για όσο μας παίρνει. Και είναι ανήκουστο, αλλά για τρίτο χρόνο, όχι μόνο συνεχίζουμε να φωνάζουμε λευτεριά στην Παλαιστίνη, αλλά έχουμε χρέος να σταθούμε στο πλευρό κάθε λαού που ζει ή θα ζήσει καταπιεσμένος για ανούσια συμφέροντα. Μέχρι την επόμενη χρονιά,
Η ομάδα του Rocking.gr
Photo Credits και πολύτιμη βοήθεια στα κείμενα:
Κώστας Λιλιόπουλος
Facebook
Instagram: @kostasliliopoulos
Μαριλένα Τσίγκου
Instagram: @earthbound4
- Roadburn Festival 2016
- Teardrinker
- Heaven In Her Arms
- Blackwater Holylight
- Krallice
- Street Sects
- Otay:onii
- Slowhole
- Traidora
- Róis
- These New Puritans
- Primitive Man
- Agriculture
- Prostitute
- Boris
- Ameretat
- Dälek
- Inter Arma
- Moloch
- Oathbreaker
- Questmaster
- Saetia
- Portrayal Of Guilt
- Industry
- Walter Hoeijmakers
- Becky Laverty
- Sir Richard Bishop
- Siem Reap
- Slow Crush
- Truck Violence
- Lili Refrain
- Hugging
- Kiss The Anus Of A Black Cat
- Sanam
- Warning
- Orcutt Shelley Miller
- Dan Meyer
- Ak’Chamel
- Lijkschouwer
- Chained To The Bottom Of The Ocean
- K-X-P
- Cult Of Luna
- Mandy, Indiana
- Billy Woods
- Habak
- Machukha
- Backengrillen
- Eyes
- Street Sex
- Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs
- Wiegedood & Blindman
- Acid Mother
- Lathe Of Heaven
- Bad Breeding
- Jesse Sykes & The Sweet Hereafter
- Unsane
- World Peace
- Ufomammut
- Dalek
- Maruja
- Lane Shi Otayonii
- Crouch
- Brutus
