«10»: Οι εμφανίσεις που περιμένουμε στο Roadburn 2026 - μέρος Δ'

For the English version, read here.

Κι ενώ ετοιμάζουμε πυρετωδώς τα προγράμματά μας, το Roadburn Festival εμπλουτίζεται ολοένα και περισσότερο με εκθέσεις μέσα στην πόλη, συμπληρωματικά μικρά set ντόπιων καλλιτεχνών και φυσικά το Offroad πρόγραμμα του, ώστε να αφήσει τις ημέρες μας γεμάτες τέχνη και ομορφιά. Η τελευταία μέρα του Roadburn Festival χαρακτηρίζεται από κούραση μεν, κάπως λιγότερες σκηνές δε, αλλά πολύ πολύ ενδιαφέρον και πειραματικό υλικό καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, η οποία διαθέτει πάντοτε τη γλυκόπικρη αίσθηση της ολοκλήρωσης του festival.

Για τρίτη φορά, οι Krallice θα μας παρουσιάσουν την Κυριακή 19 Απριλίου το μελλοντικό τους όραμα, ενώ οι Slow Crush θα ξαναεμφανιστούν για την απόδοση του "Thirst", όπως και οι Boris για να αφιερώσουν αυτή την ημέρα στο "Flood". Φυσικά, θα μας περιμένει και το ετήσιο Q&A panel των Walter και Becky για τα μελλοντικά τους πλάνα, μεταξύ των πολλών διαφορετικών panels που ανακοινώθηκαν. Βέβαια, η μισή χαρά του Roadburn, είναι οι εμφανίσεις που κανείς δεν περιμένει, γνωστά και ως secret shows, συνήθως στον ιδιαίτερο και αγαπημένο χώρο του Skate Park. Οπότε, παρά τις επιλογές και προτάσεις μας, κρατάμε τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά για ξαφνικές αποκαλύψεις, που μέχρι πρότινος μας χάρισαν πάρα πολύ μεγάλες συγκινήσεις.

Η προσμονή μεγάλη, καλό μας Πάσχα και αναμένετε τις ανταποκρίσεις μας!

Spotify Playlist

Φωτογραφία εξωφύλλου: Μαριλένα Τσίγκου

1

Siem Reap (15.10 - 15.50, The Engine Room)

Από τις τάξεις των Oathbreaker αλλά και τις συνεργασίες με τους Wiegedood, ο Gilles Demolder είναι γνώριμη φυσιογνωμία της σκηνής αλλά και του φεστιβάλ. Στον προσωπικό του μουσικό χρόνο, ο Gilles εκφράζεται με μια πιο απαλή σε βαρύτητα αλλά εξίσου έντονη σε συναισθήματα προσέγγιση, μέσω του προσωπικού του σχήματος Siem Reap, που κινείται κάπου μεταξύ folk και indie rock. Έχοντας ήδη δύο ολοκληρωμένους δίσκους στο ενεργητικό του, ο Gilles έρχεται να μας παραδώσει το αντίδοτο για την αγριότητα με την οποία αναμένεται να μας συμπεριφερθούν οι Oathbreaker την προηγούμενη νύχτα. Μας παρουσιάζει παράλληλα, μια πολύ καλή ευκαιρία να χαθούμε στον κόσμο του και τους στίχους του που βρίθουν από συνειδητοποιημένο υπαρξισμό.

2

Primitive Man performing Observance (16.20 - 17.35, The Terminal)

Μερικές φορές, η μεταφορική βαρύτητα που συναντούμε στη μουσική ξεχνά τις μονάδες μέτρησης, αψηφά τους κανόνες της φυσικής και μετατρέπεται σε μεταφυσική. Περίπτωση που εμπίπτει εντελώς στην παραπάνω παρατήρηση, αποτελεί η ύπαρξη των Primitive Man. Τα χρόνια της εμπειρίας τους, τους καθιστούν πλέον ασύγκριτη δύναμη στα πλαίσια του extreme heavy sludge ήχου, δημιουργώντας εντάσεις και wall of sounds που συγκρίνονται με λίγων άλλων. Μακροσκελείς συνθέσεις που σε ταράσσουν συθέμελα είναι το κυρίως συστατικό των Primitive Man, οπότε, πάρτε ωτοασπίδες, και μην πείτε πως δεν σας προειδοποιήσαμε. Για δεύτερη φορά, μιας που τις προηγούμενες μέρες θα μας παρουσιάσουν πρότερο υλικό τους, οι Primitive Man επιλέγουν να αποδώσουν στην ολότητά του το τελευταίο τους πόνημα, "Observance", και είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό.

3

Inter Arma performing The Cavern (17.20 - 18.20, Main Stage)

Ένα τραγούδι. Σαράντα πέντε λεπτά. Απόλυτος όλεθρος. Οι Inter Arma πριν περίπου δέκα χρόνια, σκαρφίζονται να συγκεντρώσεις διάφορες ηχογραφήσεις τους από τις προηγούμενες περιοδείες σε ένα τεράστιο έργο, εν μέρει εμπνευσμένοι από το "Dopesmoker" των Sleep. Παλιοί γνώριμοι του φεστιβάλ, αφού πρόπερσι μας είχαν παρουσιάσει μια μεγάλη γκάμα του υλικού τους, τόσο με το εξαιρετικό "New Heaven", όσο με παλαιότερα κομμάτια τους, αλλά και με την έκπληξη του set διασκευών (πράγμα που τους αρέσει πολύ να κάνουν). Μας έχουν πει πολλά για τα παραπάνω, αν ενδιαφέρεστε. Τι έμενε λοιπόν να κάνουν οι Inter Arma στο Roadburn; Φυσικά να αποδώσουν στην ολότητα του ένα έργο σαν το "The Cavern", σε μια σπάνια ευκαιρία για οπαδούς αλλά και νέους ακροατές. Αν έχεις κοιτάξει στο παρελθόν μια φορά στα μάτια του Mike Paparo όσο επικαλείται την κόλαση, ξέρεις τι σε περιμένει.

4

Kiss The Anus Of A Black Cat (18.10 - 19.10, The Engine Room)

Μεγάλο συναυλιακό απωθημένο και τεράστια αγάπη, η μουσική των Kiss The Anus Of A Black Cat συνδύασε με μαγικό τρόπο τη folk και την ηλεκτρονική μουσική. Για κάποιο καιρό εξαφανισμένοι από το προσκήνιο, το προσωπικό project του Stef Heeren ήρθε στην σωστή συγκυρία να επανασυνταχθεί, και ποιο το καλύτερο μέρος για να γίνει κάτι τέτοιο. Εφόσον το Roadburn τον φιλοξένησε μέσω του σχήματος Use Knife που συμμετέχει (αποκαλυπτική εμπειρία όπως θα διαβάσετε και στην ανταπόκρισή μας), υπήρχε σαφώς μια θέση και για τους Kiss The Anus Of A Black Cat, που η εκφορά του ονόματός τους και μόνο παραπέμπει σε μαγγανικές ιεροτελεστίες. Από τις εμφανίσεις που παροτρύνουμε να μην χαθούν, μιας που όμοιές τους δύσκολα θα ξαναβρεί κανείς.

5

Sanam (18.40 - 19.40, Next Stage)

Σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία, αυτή την σύμπλευσης αυτού του σετ με το παραπάνω αλλά και το επόμενο, ίσως δεν καταφέρουμε παρά να πάρουμε μια ελάχιστη γεύση από τους Sanam, η επιλογή θα κριθεί στις ουρές, δεν μπορούμε όμως να προσπεράσουμε αυτό το πολυτάλαντο σχήμα. Το δυτικό φολκλορ με την ανατολίτικη παράδοση, συγκατοικούν στις τάξεις των Sanam προσφέροντας ένα μεθυστικό αποτέλεσμα, που αντικατοπτρίζεται πλήρως στον μυστήριο και οριακά παραμυθένιο περσινό δίσκο τους, "Sametou Sawtan". Μια επιλογή που όσοι δεν γνωρίζουν εκ των προτέρων ίσως και να προσπεράσουν, αλλά θα είναι πραγματικά κρίμα κι άδικο. Μακάρι να τους προλάβουμε, έστω και για δέκα λεπτά.

6

Warning (19.10 - 20.10, Main Stage)

Τα ψέματα τέλειωσαν. Οι Warning επιστρέφουν δισκογραφικά μετά από 20 χρόνια. Φυσικά αποτελούν παλιούς γνώριμους του φεστιβάλ, ενώ παράλληλα η απόδοση του "Watching From A Distance" στο Roadburn του 2017 έχει ηχογραφηθεί κι εν τέλει, γράψει ιστορία. Ο Patrick Walker ασφαλώς παραμένει πιστός σύντροφος του festival, και είχαμε κιόλας τη χαρά να τον απολαύσουμε σε ένα εγκάρδιο και συγκινητικό set στο Paradox πέρυσι ως 40 Watt Sun - αλλά και εδώ, να μην το ξεχνάμε. Περιμένοντας να ακούσουμε νέο υλικό αλλά και εμβληματικά τους κομμάτια (τους πετύχαμε πέρυσι στο εξωτερικό, το ότι ζούμε ακόμη είναι θαύμα), η συγκεκριμένη εμφάνιση αναμένεται να είναι από τις πιο ζεστές συναισθηματικά ολόκληρου του φεστιβάλ. Ανυπομονούμε σαν μικρά παιδιά.

7

Street Sects (19.50 - 20.30, The Terminal)

Το industrial noise duo των Street Sects είναι φτιαγμένο από μια άλλη δημιουργική πάστα. Ο ρυθμός τους είναι ανεπανάληπτος, η έμπνευση τους σχεδόν αστείρευτη. Αφού άργησαν αρκετά να κυκλοφορήσουν ολοκληρωμένο δίσκο μετά από τους δύο πρώτους δίσκους τους (με τα Eps όμως να πάνε και να έρχονται), το περσινό αυγουστιάτικο διπλό χτύπημα, τους βρήκε τόσο ως Street Sex (με αυτή τη μορφή θα τους απολαύσουμε την προηγούμενη μέρα), αλλά και ως Street Sects, να κυκλοφορούν δύο δίσκους φωτιά, ως πιο χορευτικό στην πρώτη περίπτωση αλλά και πιο επιθετικό στη δεύτερη εγχείρημα. Η εμφάνιση τους, όση προλάβουμε, θα αποτελέσει απαραίτητη ένεση αδρεναλίνης μετά από τον βιωματικό πόνο των Warning. 

8

Dan Meyer (20.10 - 20.50, Hall Of Fame)

Αυτό το όνομα εκ πρώτης όψεως δεν σας λέει πολλά; Θα έπρεπε, καθώς πρόκειται για τον κιθαρίστα και ήμισυ των φωνητικών των Agriculture. Ανάμεσα στις ηχογραφήσεις και τις υπερβολικές απαιτήσεις ενός σχήματος που εκτοξεύθηκε στην μουσική στρατόσφαιρα μέσα σε ελάχιστα χρόνια, ο Dan Meyer κατάφερε να βρει όχι μόνο τον πνευματικό του δρόμο, αλλά και χώρο για τον προσωπικό του δίσκο, "Kneeling". Σε αυτή του την πτυχή, ο Dan απομακρύνεται από το προφανές black metal, και χρησιμοποιεί την ηλεκτρική του κιθάρα ώστε να ορίσει μια singer/ songwriter δημιουργία που βασίζεται στην ήπια εκδοχή της φωνής του και περισσότερο πριμιτιβιστικά μουσικά μοντέλα. Μια ενδιαφέρουσα επιλογή για όσους επιθυμούν κάτι βαρύ, για όσους χρειάζονται λίγη περισσότερη χαρά θα τους περιμένουν απέναντι οι Orcutt Shelley Miller.

9

Ak’chamel (21.00 - 21.40, The Engine Room)

Αν πρέπει να διαλέξουμε μία εμφάνιση ώστε να τη χαρακτηρίσουμε ό,τι πιο κοντινό σε σαμανική τελετή, τότε οι Ak’chamel κερδίζουν χωρίς κανέναν ανταγωνισμό τη συγκεκριμένη επιλογή. Ωμή, ακουστική ψυχεδέλεια με musique concrete χαρακτηριστικά, αποκρουστικές μάσκες που ξορκίζουν τα κακά πνεύματα και περίσσια ειλικρίνεια στον ανιμιστικό κόσμο τους. Επέλεξαν άλλωστε για να ονομαστούν, μια φράση που σημαίνει «φως από τον ουρανό». Αν κανείς πρέπει να πάρει μία ιδέα, τότε αυτό θα γίνει στο πρόσφατο "Rawskulled" που παρουσιάζει το σκοτεινή τους μυσταγωγία ως ένα σχεδόν αδιάσπαστο έργο, γεμάτο φωνές τρελών και γρυλίσματα αγριμιών. Είτε ελκύεσαι από τη μουσική, είτε από την περιέργεια, μια ματιά στην εμφάνιση τους θα είναι αναπόφευκτη. 

10

Chained To The Bottom Of The Ocean (22.10 - 23.00, The Terminal)

Συγκρότημα που έχει πάρει το όνομά του από τους Thou, ήταν δυνατόν να μη βρεθεί στη σκηνή του Roadburn; Φυσικά και όχι, έτσι λοιπόν το σχεδόν death metal sludge των Chained To The Bottom Of The Ocean βρίσκει τη θέση του στη σκηνή του Terminal. Με μια εντυπωσιακή κυκλοφορία στο πρόσφατο ενεργητικό τους, τον δεύτερο δηλαδή δίσκο τους "Obsession Destruction" και ένα νέο, βαρβάτο και βάρβαρο EP, δηλαδή "Let Us Not Speak Of Them But Look And Pass On", το σχήμα έρχεται σε μία κομβική σκηνή για να ανοίξει το κοινό του κατά τεράστιες ποσότητες μεγέθους. Το ενδιαφέρον είναι, πως κανείς δεν γνωρίζει ως σήμερα ποιοι βρίσκονται πίσω από τους Chained To The Bottom Of The Ocean, προσθέτωντας λίγο παραπάνω στο αποκρουστικό τους μυστήριο.