Doodseskader

Ήταν λοιπόν αυτή η πηγαία απογοήτευση όταν στις τελευταίες μουσικές των Amenra δεν έβρισκα κάτι για να συνδεθώ μαζί του στο βαθμό που είχα συνδεθεί με τη σειρά των Mass, που δεν άργησα να καταλάβω ότι δεν ήμουν μόνη μου σε αυτή την παράξενη αίσθηση. Ο εξ αρχής και μέχρι πρότινος μπασίστας τους, Tim De Gieter, αποχώρησε όχι πολύ αργότερα από αυτή τη συνειδητοποίηση από το συγκρότημα, για να διεκδικήσει την καλλιτεχνική του αυτονομία. Σε αυτή την καλλιτεχνική του ανεξαρτητοποίηση, συναντά τον Sigfried Burroughs πίσω από τα κρουστά αλλά με ικανότητες φωνητικών και αυτός, και δεν αργεί να γίνει πραγματικότητα το σχήμα - ντουέτο των Doodseskader. Όνομα που από μόνο του αποτελεί κοινωνικό σχόλιο, μιας που Doodseskader στα φλαμανδικά σημαίνει κάτι που θα μεταφράζαμε ως «ομάδα θανάτου», αλλά αναφέρεται σε κρατικά οργανωμένες ομάδες ασφαλείας με εντολή να σκοτώσουν όσους κυνηγούν. Σίγουρα δεν θυμίζει τίποτε από αυτά που βιώνουμε τώρα τελευταία σε τοπική και παγκόσμια κλίμακα.

Με πλήρη άγνοια κινδύνου για το τι θα συναντήσω, πιστεύοντας ότι θα είναι κάποιο sludge spin-off της αρχικής Amenra κατάστασης, βρέθηκα πέρυσι στο Engine Room του Roadburn Festival, μιας που έφερε στη μαρκίζα το όνομα Dooskeskader. Μου φύγαν τα σαγόνια όταν συνηδειτοποίησα ότι πρώτον, αυτό τον ήχο τον βγάζανε δύο άτομα, δεύτερον δεν περιλάμβανε καν κιθάρα, και τρίτον ήταν ένα κράμα metal αισθητικής, hip hop απαγγελίας και ηλεκτρονικής μουσικής. Ακόμη πιο μεγάλο μπόνους, η επιλογή του συγκροτήματος να διαθέτει visuals με όλους τους στίχους των τραγουδιών τους, εκτελώντας διπλό σκοπό - τη συμμετοχή ατόμων με αναπηρία αλλά και την άμεση σύνδεση των ανθρώπων που δεν είχαν σχέση με τα τραγούδια τους με τη στιχουργία - καθιστώντας το sing along παιχνιδάκι.

Περιττό να πω ότι έβαλα ένα αυτοκόλλητο «προς παρακολούθηση» πάνω στους Doodseskader κι έπειτα, αναμονή. Αυτή δεν άργησε πολύ να βρει πρακτικό αντίκρυσμα, μιας που ο πρόσφατος δίσκος των Doodseskader, "The Change Is Me" κυκλοφόρησε σχεδόν ένα χρόνο αργότερα. Εντός του, βλέπουμε μια εξαιρετική συνάντηση σκοτεινής αισθητικής, alt / garage rock, ηλεκτρονικής μουσικής διαφόρων προελεύσεων και φυσικά, hip - hop. Από το εξώφυλλο και μόνο, βρίσκουμε απευθείας αναφορές κοινωνικής αποδιοργάνωσης. Με ένα πλάσμα που θυμίζει αφενός την κατσαρίδα του Κάφκα (και ο τίτλος του δίσκου άλλωστε παραπέμπει σε αυτόν της «Μεταμόρφωσης») και αφετέρου την θρυλική εικονογραφία του mangaka Junji Ito, ο δίσκος δείχνει με τη μία από τι είναι φτιαγμένος.

Πρέπει όμως να προχωρήσουμε και στο εσωτερικό του για να μιλάμε σωστά. Ο ηλεκτρονικός ήχος και το hip hop είναι αυτά που δείχνουν τα πρώτα τους χρώματα χωρίς να απουσιάζουν όμως οι κραυγές, καθιστώντας το "Glass Mask On" ιδανικό εναρκτήριο. Το μυαλό που θα ψάξει να τους συγκρίνει με κάτι, λογικά θα οδηγηθεί σε μονοπάτια όπως αυτά των Bones, Ghostemane, Ho99o9, αλλά κάπως και από την μεριά των Death Grips, Dalek, Clipping. και γύρω σκηνής. Είναι αμέσως αντιληπτό όμως πως οι Doodseskader είναι πολλά περισσότερα πράγματα. Τα καθαρά, μελωδικά φωνητικά που χαρίζουν φυσικά και πολύ εύκολα να τα ακολουθήσεις ρεφρέν με τρελά τσιτάτα, παραπέμπουν σε alt pop - rock αναφορές που δεν συνηθίζουν να έχουν σχέση με τους προαναφερθείς ήχους. Απλά αν νιώσεις σημεία όπως η χιτάρα "I Took A Pill In Vilvoorde" όπως και το "Please Just Make it Stop" και κυρίως το single "Weaponizing My Failures", θα καταλάβεις άμεσα τι εννοώ. Αδύνατο είναι να μην αναφέρουμε και τις ξεκάθαρες Dubstep αναφορές, ακόμη πιο καθαρές στο "It Keeps On Stinging" για παράδειγμα.

Αρκετά εντυπωσιακό το γεγονός πως όλα τα παραπάνω, επιτυγχάνονται χωρίς την παραμικρή υπόνοια εξάχορδης. Με ζωντανό ντραμόμπασο και πολλή δουλειά στα ηλεκτρονικά σημεία, όπως και παράλληλη δουλειά στα φωνητικά, οι Doodseskader γεμίζουν τον ήχο τους με τέτοιο τρόπο που δύσκολα αντιλαμβάνεται κανείς αυτή την απουσία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα πιο επιθετικά σημεία του δίσκου "Celebrity Culture Simp Farm" και "No Laughter Left In Me", που εναποτεθειμένα στο down tuned μπάσο του Tim, μασκαρεύουν την απούσα κιθάρα καλύτερα και από πρόσφατα live των Katatonia (αστειάκι που θα καταλάβεις πατώντας το link). To "Suffering In Technicolor" στέκει ως αντάξιος επίλογος όλων αυτών, με ίσως το μεγαλύτερο metal ξέσπασμα, προς το τέλος του. Κρατάω και ως πολύ ωραία πασχαλινά αυγά (easter eggs τέλος πάντων) το πέρασμα από τους Duft Punk στα μέσα του "Unthinking My Every Thought" και η παρουσία σχεδόν ειρωνικά του τσιτάτου "live laugh love" μέσα στους στίχους του "It Keeps On Stinging".

Με βαριά συναίσθηση του κόσμου εντός του οποίου βρίσκεται, το "The Change Is Me" έχει ένα χαρακτηριστικό που μου φαίνεται ακόμη αμφίρροπο, κι αυτό είναι ότι σε πολλά σημεία, το dead-up delivery των στίχων δεν καταλαβαίνω αν είναι τέλειο ή με χαλάει. Σημειώνοντας αυτό όμως, πιστεύω ισχυρά πως το "The Change Is Me" αποτελεί ένα δίσκο αυστηρά συνειδητοποιημένο για την κατάσταση των καιρών στους οποίους διαδραματίζεται και μιλά με ευθύτητα γι’ αυτούς. Παράλληλα, δημιουργεί κάτι που εκτός από μουσικά ρηξικέλευθο, βρίθει από μουσικότητα και γι’ αυτό καταλήγει ας πούμε «ευχάριστο», αν αγνοήσουμε τη ζοφερή κοινωνική συνθήκη που περιγράφει (πολύ στενάχωρο μιας που αυτή είναι απλά το σήμερα). Δίσκος και συγκρότημα με εκπληκτικές προοπτικές, οπότε, καλύτερα να τους πιάσετε από τώρα.

Bandcamp