Mortiis

Οι παλιοί που στα νιάτα τους άκουγαν black metal μπορεί να θυμούνται ακόμα το πέρασμα του από τους  Emperor ως μπασίστα, αλλά αυτό είναι αρχαία ιστορία πλέον, καθώς οι μέρες αυτές πέρασαν ανεπιστρεπτί όπως και του dungeon synth ήχου που ακολούθησε μετά. Εδώ και σχεδόν 2 δεκαετίες ο Mortiis ακολουθεί ένα ιδιόμορφο υβρίδιο βιομηχανικού rock, ambient και κινηματογραφικής μουσικής αν και τα τελευταία χρόνια παραδόξως είχε επιστρέψει προσωρινά ξανά στον dungeon ήχο όπως αποτυπώθηκε στο προηγούμενο άλμπουμ του "Spirit of Rebellion" του 2006. Στο "Ghosts Of Europa" όμως έχουμε την επιστροφή ξανά στον industrial ήχο, με την προσθήκη αυτή τη φορά, ίσως πιο έντονα από ποτέ και κάποιων στοιχείων 80’s electro pop.

Μέσα από 8 τραγούδια, διάρκειας έξι-επτά λεπτών κατά μέσο όρο (δε τα λες και μικρά) ο Νορβηγός καλλιτέχνης μας παρουσιάζει το δικό του μανιφέστο για τα «φαντάσματα της Ευρώπης». Με τραγούδια σαν το ομώνυμο opening track με τη βοήθεια της Sara Jezebel Deva αλλά και της δικής μας Iliana στα φωνητικά καθώς και του Thorsten Quaeschning των Tangerine Dream στα synth, με το καταπληκτικό εικαστικό video clip όπως και στο "Violent Silence" που ακολούθησε και στα οποία πρωταγωνιστεί η κόρη του. Η ατμόσφαιρα που μεταδίδεται είναι μυσταγωγική, ηλεκτρονική με το γνωστό προσωπικό ύφος του καλλιτέχνη που πειραματίζεται ακόμα και με Kraut rock εδώ ("Tribes Of Dystopia").

Το άλμπουμ ακούγεται συνεχόμενο μονομιάς. Δυστυχώς δεν έχουμε τα album credits για να είμαστε βέβαιοι για το πλήρες εύρος των συμμετοχών αλλά τα γυναικεία φωνητικά έχουν έντονη παρουσία σε σημεία των τραγουδιών ή ως ντουέτο σε όλο το άλμπουμ. Θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά για κομμάτια όπως το "Tundra Heart Of Hell" που είναι σαν να βγήκε από το "Violator" των Depeche Mode αλλά και στα ολίγον από Dead Can Dance, "Transcenting Morpheus" και "Tribes Of Dystopia" με τους ατμοσφαιρικούς γυναικείους vocal-ισμούς.

Δεν είναι εύκολο να τον βάλεις σε στενά πλαίσια τον Mortiis, ειδικά με το metal νομίζω ή σύνδεση γίνεται λόγω του σύντομου black metal παρελθόντος  του. Θεωρώ ότι αυτό το στυλ που (ξανά)παίζει στο "Ghosts Of Europa" είναι αυτό που του ταιριάζει και τον αντιπροσωπεύει καλύτερα. Του πήρε έξι χρόνια να επιστρέψει δισκογραφικά, αλλά το αποτέλεσμα τον δικαίωσε.