Maruja: «Όσο παραμένουμε διχασμένοι, όλοι μαζί καταρρέουμε»

Μπορεί να μας κέρδισαν ήδη με τις κυκλοφορίες των EP τους αλλά το περσινό πρώτο τους άλμπουμ επιβεβαιώνει και οριστικά τους ποδίδει τον τίτλο του πιο ενδιαφέροντος νέου συγκροτήματος στο σύγχρονο rock. Με μία φωνή εντελώς δική τους παρότι δεν κρύβει τις επιρροές της και μία φωνή που, εξίσου σημαντικό, έχει κάτι ουσιώδες να πει, οι Maruja κέρδισαν επάξια μία θέση στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς τόσο σε εμάς όσο και στις περισσότερες rock λίστες εκεί έξω. Τουλάχιστον σε όσες δεν έχουν «πεθάνει και δεν το ξέρουν».

Η συζήτησή μας μαζί τους κινήθηκε από τη διαδικασία που συνθέτουν και δημιουργούν μέχρι τη δυσκολία του να είσαι συγκρότημα με χαρακτήρα και ακεραιότητα στις μέρες μας. Φυσικά ως καλλιτέχνες με έντονη πολιτική άποψη που δε διστάζουν αν εκφράσουν στα τραγούδια τους, δεν θα μπορούσαν να μη σχολιάσουν τον κόσμο όπως είναι σήμερα (η συνέντευξη μάλιστα έγινε πριν ο κόσμος μας πάρει ακόμα πιο σκοτεινές στροφές στην αρχή του 2026).

Το 2025 ήταν μια χρονιά-ορόσημο για εσάς: ένα τρίτο EP, το ντεμπούτο άλμπουμ σας και μια παγκόσμια περιοδεία με περίπου 109 εμφανίσεις. Αυτή η νέα πραγματικότητα, σας έχει αλλάξει συλλογικά ή ατομικά;

Η φετινή χρονιά σηματοδότησε μια σημαντική αλλαγή στη δομή του συγκροτήματος. Περιοδεύσαμε δύο φορές στη Βόρεια Αμερική και παίξαμε συναυλίες στην Ιαπωνία και την Κίνα. Οι φίλοι μας και από τις δύο ηπείρους, αλλά και από ακόμη πιο μακρινά μέρη, θα περιμένουν πλέον να επιστρέφουμε εκεί. Αυτό είναι ουσιαστικά το όνειρο κάθε συγκροτήματος. Όλα όμως συνέβησαν μέσα σε έναν χρόνο, οπότε χρειάστηκε χρόνος για να το συνηθίσουμε. Περάσαμε το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς είτε στο εξωτερικό είτε στο στούντιο, κάτι που σήμαινε ότι βλέπαμε πολύ λιγότερο τους ανθρώπους που αγαπάμε. Αυτό ήταν πραγματικά παράξενο. Από εδώ και πέρα πρέπει να οργανώσουμε τη χρονιά μας με τέτοιο τρόπο που να μας επιτρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε ενταγμένοι στην κοινότητά μας, να παραμένουμε υγιείς και σε καλή κατάσταση για συναυλίες, να γράφουμε νέα μουσική με ελεγχόμενο τρόπο, ενώ ταυτόχρονα παίζουμε σε νέα και συναρπαστικά μέρη. Αυτή είναι πλέον η προσδοκία των θαυμαστών μας - περισσότερες περιοδείες και περισσότερα άλμπουμ - και είμαστε πολύ ευγνώμονες που αυτή είναι η νέα μας πραγματικότητα.

Περάσατε σταδιακά από την κυκλοφορία EP στο ντεμπούτο άλμπουμ μέσα σε τρία χρόνια, αντί να ξεκινήσετε κατευθείαν με έναν LP. Ποιος ήταν ο λόγος και ποια τα οφέλη αυτής της προσέγγισης;

Όλα καταλήξουν στα χρήματα και το χρόνο. Όπως αναφέραμε και πριν, οι προσδοκίες και η πραγματικότητα του συγκροτήματος έχουν πλέον αλλάξει - φτιάχνουμε μουσική ως πλήρη απασχόληση και ζούμε από τα έσοδά της. Στην αρχή όμως υπάρχει ελάχιστο έως καθόλου χρήμα από τις συναυλίες. Οι χώροι για πρόβα είναι ακριβοί, όλοι έχουν διαφορετικές δουλειές οπότε τα προγράμματα δεν συμπίπτουν πάντα, και τα στούντιο ηχογράφησης δεν είναι φθηνά. Αυτό καθιστά τη σύνθεση, την πρόβα και την ηχογράφηση αργή και απρόσιτη για πολλούς καλλιτέχνες. Η ηχογράφηση ενός άλμπουμ είναι ιδιαίτερα ακριβή. Παρότι τα "Knocknarea" και "Connla’s Well" κυκλοφόρησαν μέσα σε έναν χρόνο το ένα από το άλλο, γράφτηκαν, ηχογραφήθηκαν και μιξαρίστηκαν μεταξύ 2020–2024, χρησιμοποιώντας όλον τον ελεύθερο χρόνο που μπορούσαμε να έχουμε από τον παραγωγό μας, Samuel Jones. Αυτή είναι κατά πάσα πιθανότητα η πραγματικότητα για πολλούς καλλιτέχνες στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς τα κόστη εκτοξεύονται. Το ότι κυκλοφορήσαμε τα EP με αυτόν τον τρόπο μας βοήθησε επίσης να ωριμάσουμε και να εξελιχθούμε μουσικά, αλλά και να χτίσουμε μια σταθερή βάση θαυμαστών. Αυτά τα EP αγαπήθηκαν από ανθρώπους παντού - με την περιοδεία στη Βόρεια Αμερική και εκείνη στην Ασία νωρίτερα φέτος να γίνονται προς τιμήν των κυκλοφοριών τους.

Δεδομένου ότι τα jams και ο αυτοσχεδιασμός βρίσκονται στο κέντρο της δημιουργικής διαδικασίας σας, μπορείτε να μας περιγράψετε αυτή τη διαδρομή; Από την πρόβα μέχρι το πώς ένα jam γίνεται πιο εσκεμμένο.

Τις περισσότερες φορές είναι μια πολύ χαλαρή διαδικασία. Μιλάμε, τα λέμε μεταξύ μας, μπαίνουμε στο στούντιο, κάποιος αφήνει ένα κινητό να γράφει και μετά αρχίζουμε να παίζουμε. Το κάνουμε αυτό εδώ και 5–6 χρόνια. Μεταξύ 2021 και 2023 το κάναμε για 20 με 30 ώρες την εβδομάδα. Κυκλοφορήσαμε (στο Bandcamp & στο YouTube) μερικές από τις αγαπημένες μας ηχογραφήσεις ως ένα compilation άλμπουμ με τίτλο "The Vault" - εκεί μπορεί κανείς να ακούσει το είδος των jams που κάναμε τότε. Αφού ηχογραφήσουμε ένα jam, συνήθως βγαίνουμε έξω, παίζουμε λίγο ποδόσφαιρο, μετά ξαναμπαίνουμε και επαναλαμβάνουμε για αρκετές ώρες. Όταν κουραζόμαστε υπερβολικά για να συνεχίσουμε, πηγαίνουμε στο σπίτι κάποιου, μαγειρεύουμε, πίνουμε λίγο κρασί και μετά ακούμε ξανά τις ηχογραφήσεις για να ξεχωρίσουμε τα καλύτερα σημεία. Όλες οι στιγμές που είναι οι πιο συναρπαστικές και φρέσκες είναι αυτές που θέλουμε να εξελίξουμε σε κανονικά τραγούδια. Τα θέματα για τα οποία έχουμε μιλήσει εκείνη τη μέρα τείνουν να διαχέονται στο συναίσθημα του jam. Το "Look Down On Us" είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.

Η μουσική σας «επεκτείνεται» - ακούγοντάς τη βιώνουμε μια μετατόπιση, από μια εσωτερική ή σχεδόν κλειστοφοβική ένταση σε ένα απέραντο ηχοτοπίο, σε σημεία κινηματογραφικό, με έκρηξη συναισθημάτων. Τι καθοδηγεί αυτές τις μεταβάσεις;

Πολλά από αυτά μιμούνται τα αυτοσχεδιαστικά jams. Κάποιες φορές παίζουμε για πάνω από μία ώρα, οπότε είναι φυσικό να υπάρχουν πολύ έντονες στιγμές που ακολουθούνται από πιο ήπιες ή πιο «ανοιχτές» κινηματογραφικές στιγμές. Προσπαθούμε να μην υπερ-αναλύουμε τα πράγματα και απλώς να ακολουθούμε εκεί όπου πιστεύουμε ότι μας οδηγεί η μουσική.

Είναι δίκαιο να πούμε ότι η μουσική και τα τραγούδια σας μπορεί να είναι κάποιες φορές επιθετικά, ενώ ταυτόχρονα μιλούν για αγάπη και θετικά συναισθήματα; Πώς ισορροπούν αυτά τα φαινομενικά αντίθετα στοιχεία και τι σημαίνει αυτό στην ενεργή επιδίωξη και απαίτηση για περισσότερη αγάπη στον κόσμο;

Ζούμε σε τρομακτικούς, πρωτοφανείς καιρούς και νιώθουμε πολλή οργή απέναντι στην ελίτ που διχάζει την κοινωνία μας. Αυτό δημιουργεί κατακερματισμένους, ευάλωτους ανθρώπους που αναζητούν απεγνωσμένα καταφύγιο, οπότε είναι πραγματικά σημαντικό να προσφέρουμε ελπίδα και μια προοπτική αλλαγής. Θέλουμε να εμπνεύσουμε όσους μας ακούν και να δημιουργήσουμε μια κοινότητα, καθώς το βλέπουμε αυτό ως καταλύτη για αλλαγή.

Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα το τραγούδι "Saoirse" (απ’ όσο καταλαβαίνω σημαίνει «ελευθερία») που είναι αφιερωμένο στον λαό της Παλαιστίνης, αλλά ταυτόχρονα έχει ένα οικουμενικό μήνυμα με το μάντρα: «είναι οι διαφορές μας που μας κάνουν όμορφους» (σ.σ. πρωτότυπος στίχος: it’s our differences that make ud beautiful). Πόσο πιστεύετε ότι οι άνθρωποι διχάζονται από υποτιθέμενες διαφορές και ποιοι ανώτεροι σκοποί μπορούν να μας ενώσουν, ακόμη και παρά τις προθέσεις των «ηγετών» μας;

Το Ηνωμένο Βασίλειο, όπως και πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, έχει δει το παράθυρο Overton (σ.σ. μία κλίμακα της πολιτικής θεωρίας όπου οι ιδέες τοποθετούνται ως από αδιανόητες έως δημοφιλείς) να μετατοπίζεται ακόμη πιο δεξιά, με αυτή τη διαδικασία να επιδεινώνεται όσο η κοινωνία μας γίνεται πιο άνιση. Η ελίτ που χρηματοδοτεί τα πολιτικά κόμματα, τις ειδήσεις και τα μέσα ενημέρωσης συνεχώς αποδίδει την αύξηση της ανισότητας στους πιο κατακερματισμένους και περιθωριοποιημένους ανθρώπους της κοινωνίας μας, με την αναβίωση του φασισμού να καραδοκεί.
Αυτό λειτούργησε εξαιρετικά αποτελεσματικά στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ την τελευταία περίπου δεκαετία, αλλά πλέον υπάρχουν φωνές που προσφέρουν αλλαγή και αντίσταση. Για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι χρειάζεται αλλαγή στην πολιτική ελίτ και γι’ αυτό το μήνυμα της ενότητας είναι τόσο ισχυρό. Όσο παραμένουμε διχασμένοι, όλοι μαζί καταρρέουμε. (σ.σ. πρωτότυπα «fοr as long as we are divided, together we fall», παράφραση του «together we stand, divided we fall»)

Το "Pain To Power" απορροφά πολλαπλές επιρροές, από jazz και post-punk μέχρι πειραματική μουσική και hip-hop. Κι όμως ακούγεται ξεκάθαρα δικό σας. Κατά τη δημιουργία του, ποιες μουσικές ή άλλες επιρροές σας διαμόρφωσαν περισσότερο και πώς τροφοδοτείτε τη διαδικασία σύνθεσης και αυτοσχεδιασμού;

Υποθέτω ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας σταδιακής συσσώρευσης πολλών ετών τζαμαρίσματος μεταξύ μας, με τέτοιο τρόπο που μας επιτρέπει να κινούμαστε φυσικά ανάμεσα σε ήχους. Ακούμε κάθε είδους μουσική, οπότε δεν είναι έκπληξη που μπορεί κανείς να διακρίνει ορισμένα από αυτά τα στοιχεία. Σύγχρονοι jazz καλλιτέχνες όπως ο Kamasi Washington και ο Christian Scott Atunde Adjuah ήταν καθοριστικοί για εμάς όταν πρωτοκολλήσαμε με το τζαμάρισμα. Παρότι δεν τους μοιάζουμε ηχητικά, μπορεί κανείς να ακούσει καθαρά πώς κι αυτοί ενσωματώνουν διαφορετικά είδη τόσο ομαλά. Έτσι, παρόλο που δεν ακούγομαστε παρόμοιοι, σίγουρα αγαπήσαμε και επιδιώξαμε να αναμειγνύουμε μουσικές ιδέες με την ίδια ευκολία.

Σε μια εποχή όπου ο χρόνος μοιάζει αδυσώπητα συμπιεσμένος - και η μουσική βιομηχανία κινείται με τον ίδιο (εξαντλητικό) ρυθμό, πώς διαχειρίζεστε αυτή την πίεση; Έχει κόστος; Ποια είναι η άποψή σας για τη δημιουργία και την ευαλωτότητα;

Πάντα νιώθαμε κάπως απομονωμένοι στο Μάντσεστερ, μουσικά ήμασταν πολύ διαφορετικοί από τα συγκροτήματα με τα οποία παίζαμε στα πρώτα μας χρόνια, οπότε προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε τη δική μας πορεία από πολύ νωρίς. Η ομάδα μας το υποστήριζε πάντα αυτό και είναι μια φιλοσοφία που θα συνεχίσουμε να ακολουθούμε. Όπως αναφέρθηκε και πριν, μπορεί πλέον να υπάρχει η προσδοκία από τους fan μας να ακολουθήσει ένα νέο άλμπουμ ενώ περιοδεύουμε με το πρόσφατο παντού, αλλά τα μαθήματα των τελευταίων δύο χρόνων μάς έδειξαν να είμαστε υπομονετικοί και να κάνουμε πράγματα μόνο όταν είναι πραγματικά έτοιμα.

Σε παρόμοιο πνεύμα, πώς μπορεί ένα συγκρότημα να υπάρχει, να αναπτύσσεται και να φτάνει σε ευρύτερο κοινό, διατηρώντας ταυτόχρονα την ακεραιότητά του σε ένα σύστημα που προωθεί το πανάκριβο merch στις συναυλίες, τα μονοπώλια στις υπηρεσίες εισιτηρίων, τα ακριβά βινύλια κ.λπ.; Το να είσαι ανεξάρτητος μοιάζει ολοένα και πιο δύσκολο.

Ναι, γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Απαιτεί πολύ χρόνο και προσπάθεια, και μερικές φορές αυτό δεν μοιάζει καν αρκετό για να «ξύσει την επιφάνεια», κάτι που μπορεί να είναι αποθαρρυντικό. Η προηγούμενη ερώτηση συνδέεται με αυτό, αλλά πάντα προσπαθούσαμε να κινούμαστε στο δικό μας μονοπάτι. Υπάρχουν πολλοί περισπασμοί, αλλά το να είμαστε συνεπείς και δυνατοί σε αυτό που παράγουμε ήταν πάντα η νοοτροπία μας. Πριν κυκλοφορήσουμε το "Knocknarea" περάσαμε τον περισσότερο χρόνο μας εστιάζοντας στην επιχειρηματική πλευρά του συγκροτήματος. Παρατηρώντας ήρωες και μέντορές μας, συνειδητοποιήσαμε ότι η μουσική θα αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος όσων κάνουμε, οπότε το να γνωρίζεις την επιχειρηματική πλευρά είναι πολύ σημαντικό. Καθυστερήσαμε την κυκλοφορία εκείνου του EP για λίγο, ώστε να βεβαιωθούμε ότι όλα ήταν σωστά ευθυγραμμισμένα και ότι θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε στο έπακρο την έκθεσή μας στο κοινό. Όταν τελικά κυκλοφόρησε το "Knocknarea", είχαμε ήδη οργανωθεί τόσο καλά - και με το "Connla’s Well" ήδη γραμμένο - ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε εύκολα το μομέντουμ μας.

Παρότι υπάρχει τόσος ανταγωνισμός εκεί έξω, η τέχνη είναι πιο προσβάσιμη από ποτέ. Όσο τοξικό και επιβλαβές κι αν μπορεί να είναι το διαδίκτυο, οι πλατφόρμες που αναδεικνύουν νέα μουσική πράγματι επηρεάζουν και βοηθούν νέες, επίδοξες μπάντες. Το έκανε και για εμάς, με τα "Knocknarea" και "Connla’s Well" να αποκτούν φήμη διαδικτυακά, βοηθώντας μας να περιοδεύσουμε στις ΗΠΑ για πρώτη φορά. Αν είσαι δυνατός, μοναδικός και συνεπής, έχεις πολύ καλές πιθανότητες να κερδίσεις την ανταπόκριση θαυμαστών πρόθυμων να στηρίξουν το ταξίδι σου, ακόμη κι αν αυτό δεν συμβεί μονομιάς.

Ζούμε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από αναταραχή, καταπίεση και διευρυνόμενες κοινωνικές ρωγμές. Σε αυτό το πλαίσιο, πώς αντιλαμβάνεστε τον ρόλο της μουσικής - και τον ρόλο του συλλογικού;

Η Nina Simone είπε ότι «καθήκον του καλλιτέχνη είναι να αντικατοπτρίζει την εποχή του» και σε αυτό συμφωνούμε κατηγορηματικά. Είναι επιλογή του καλλιτέχνη, και εμείς επιλέγουμε να μιλάμε για τους καιρούς που ζούμε.