Immolation
Descent
Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του Θεού: η Κατάβασις ως σπουδή στο death metal
"Faith is the downfall of man, truth is the enemy of God" ("Adversary")
Είχα αρκετά χρόνια να κατεβάσω από το ράφι το βιβλίο με το έργο του Antonin Artaud, αυτή την ωδή που εναντιώνεται σε κάθε τυραννία θεϊκής και κοινωνικής καταγωγής και όμως τόσο αυτούσια αποδεκτής χωρίς αμφισβήτηση, από τον άνθρωπο. Για κάποιο λόγο, η κάθοδός μου στα άδυτα του νέου δημιουργήματος των έκπτωτων αγγέλων από την Νέα Υόρκη, με έκανε να αναζητήσω μια ματωμένη γραμμή που συνδέει το έργο και τη φιλοσοφία του καταραμένου ποιητή και συγγραφέα από την Μασσαλία, με το βιβλικά σκοτεινό death του σήμερα, παρά την απόσταση έκφρασης και πολλών δεκαετιών.
Οι Immolation δεν χρειάζονται συστάσεις: πλησιάζοντας τα 40 χρόνια από τη δημιουργία τους, ο Ross Dolan και ο Robert Vigna έχουν χαράξει την δική τους πορεία στο θανατομέταλλο, ήδη από εκείνο το αδιανόητο ντεμπούτο "Dawn Of Possession", τα "Here In After" και "Close To A World Below" που θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία και την μεγάλη επιστροφή στο παλιό logo με την τριλογία της τελευταίας δεκαετίας, η οποία ξεκίνησε με το "Atonement" και κορυφώθηκε θεματολογικά με το "Acts Of God", ενώ ουσιαστικά δεν έκαναν ποτέ μεγάλα διαλείμματα ανάμεσα στα albums ή κάποιο hiatus, συνεχίζοντας να τροφοδοτούν τη δισκογραφία τους με πάντα ενδιαφέρουσες, αξιοπρεπείς, ιδιαίτερες κυκλοφορίες κατά τη διάρκεια όλων αυτών των δεκαετιών.
Το "Descent" συμπληρώνει αυτή την τριλογία της (αντι)θεϊκής κατάβασης, με όλα τα γνώριμα και (αντι)θεϊκά στοιχεία του ήχου τους και φυσικά, την ανάλογη θεματολογία. Το παλιό και αγαπημένο logo δεσπόζει και πάλι στην κολασμένη εξωφυλλάρα του Eliran Kantor (έχουμε απολαύσει τη δουλειά του σε Testament, Mekong Delta, Bloodbath, Helloween, Kreator, Incantation, My Dying Bride), συνεχίζοντας από εκεί που τους άφησε με το "Acts Of God", artwork που προκαλεί δέος και στις δύο περιπτώσεις, με τον σκοτεινό, διεστραμμένο ρεαλισμό του.
Το "These Vengeful Winds" ανοίγει τις πύλες της κολάσεως του "Descent" με τον κλασσικό, δυσαρμονικά "ακουστικό" τρόπο που κάθε album της τριλογίας μας εισάγει στο τρομακτικό σύμπαν του και καταφέρνει στα τέσσερα λεπτά του να επιδείξει το μεγαλείο αυτής της μπάντας αλλά και να περιγράψει λεπτομερώς κάθε βασανιστήριο που περιμένει αγγέλους, ανθρώπους, θεούς και δαίμονες σε τούτο το ηχητικό καθαρτήριο πριν περάσουν στο αιώνιο σκότος. Τα "The Ephemeral Curse" και "Adversary" δίνουν έξτρα πόνο με τα blastbeats σε πρωταγωνιστικό ρόλο και αυτά τα ασύλληπτα, ασυναγώνιστα dissonant riffs που είναι σήμα κατατεθέν και που ποτέ, ΠΟΤΕ, δεν θα βαρεθώ να τους ακούω να εφευρίσκουν. Το "Attrition" σαρώνει με το σχεδόν μονολιθικό του death/doom ξεχωρίζοντας ένα σκαλί παραπάνω, όπως κάνει σε αντίστοιχο μοτίβο και το "Host" και τα τύμπανα του Steve Shalaty που χτίζει με μοναδικό τρόπο τους ρυθμούς τους εδώ και είκοσι χρόνια και εδώ, δίνει ρεσιτάλ από την αρχή του τραγουδιού μέχρι το ανελέητο σφυροκόπημα στο τέλος. Πριν το ισοπεδωτικό ομότιτλο τραγούδι που κλείνει το "Descent" και την αιματοβαμμένα αγγελική τριλογία, στάθηκα αρκετές φορές στο τρίλεπτο ιντερλούδιο, το instrumental "Banished" και την κινηματογραφική του υφή, τις ακουστικές κιθάρες, τα αποκαλυπτικά πλήκτρα αλλά και τα solos, που με παρέπεμψε άμεσα σε λατρεμένες μεταφυσικές ταινίες τρόμου όπως το "The Prophecy" (με τον Christopher Walken στο ρόλο ενός επαναστάτη προς το Θεό Γαβριήλ αλλά και την cameo εμφάνιση του Danzig ως έκπτωτο άγγελο στο sequel) και με έβαλε στο τριπάκι να φαντασιωθώ μια μελλοντική score κυκλοφορία σε αντίστοιχη ταινία από τους Νεοϋορκέζους masters.
Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του death metal εν έτει 2026: δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι σκοτεινότερο, βαρύτερο και ψυχικά ασήκωτο για την αμιγώς death κυκλοφορία της χρονιάς μέχρι στιγμής - και πιστεύω πως δύσκολα θα ακούσω κάτι στα υπόλοιπα δύο τρίτα του έτους, που θα μου δώσει ακριβώς τα συναισθήματα, την πόρωση και τη δύναμη που έχω ανάγκη από αυτό το υποσύμπαν του μετάλλου από τη γέννησή του μέχρι και σήμερα. Οι Immolation συνεχίζουν το σερί από δισκάρες, κυριολεκτικά η μια μετά την άλλη, χωρίς να χρειάζεται να εξελίξουν τον ήχο τους, αλλά να δίνουν κάθε φορά μεγαλύτερο βάθος και διάσταση σε αυτό που κάνουν τέλεια - και το καταφέρνουν τέλεια, κάθε φορά.
"No help from God, no hope for peace, no end in sight, death lives on" ("Attrition")
