Scorpions

Εξηγούμαστε εξαρχής για να μην παρεξηγηθούμε. Τα τέσσερα studio άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι Scorpions σε τρία περίπου χρόνια, από τον Νοέμβριο του 1974 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1977, με τον μέγα Uli Jon Roth στην lead κιθάρα, είναι τρομερά, γεμάτα φανταστικές τραγουδάρες. Το πώς θα τα κατατάξει κάποιος είναι εν πολλοίς αντικειμενικό, με βασικό κριτήριο το προσωπικό γούστο, και όπως συμβαίνει αρκετές φορές για όσους έζησαν για τα καλά την προ internet εποχή, δευτερεύον κριτήριο την βιωματική σύνδεση.

Λιγότερο ή περισσότερο, όσοι είναι ροκάδες και μεταλάδες, τουλάχιστον στη χώρα μας, γνώριζαν λογικά τους Γερμανούς πριν καλά-καλά εντρυφήσουν στη σκληρή μουσική. Φαντάζομαι για τους περισσότερους, η πρώτη κανονική γνωριμία ήρθε μέσω των mega hit από το πρώτο μισό των '80s. Σε αυτό το πλαίσιο, με θυμάμαι με τον μεγαλύτερο αδερφό μου και τον μεγαλύτερο αδερφό μας να ακούμε μία κασέτα με αυτά τα mega hit και να μας πέφτει το σαγόνι.

Fast forward κάμποσους μήνες μετά, ένας φίλος και φανατικός των Scorpions μου δίνει μία 90άρα που στη μία πλευρά είχε το "Virgin Killer" και στην άλλη το "Fly To The Rainbow". Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι κόλλησα τόσο πολύ με το δεύτερο που το άκουσα εφτά φορές μέσα στην ίδια ημέρα. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που από την αγία τετράδα, βάζω ψηλότερα το πρώτο άλμπουμ με τον Uli Jon Roth και κατάτι χαμηλότερα το "Virgin Killer", και στο ενδιάμεσο το "In Trance" λιγάκι πιο πάνω από το "Taken By Force".

Όλα αυτά όμως είναι λεπτομέρειες που δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία. Αρκεί να κοιτάξει κανείς σε πρώτη φάση το tracklist του "Virgin Killer" για να θυμηθεί, αν το έχει λησμονήσει, πόσες τραγουδάρες έχει. Και σε δεύτερη φάση να πατήσει το play για να ξεκινήσει την ακρόαση με το "Pictured Life". Με το καλημέρα λοιπόν, το απαράμιλλης ωραιότητας lead του Roth δίνει το σύνθημα σε ένα συνολικά άρτιο με όλη της σημασίας της λέξεως κομμάτι σε σύνθεση και εκτέλεση. Ένα από τα ουκ ολίγα άρτια που έχουν συνολικά στη δισκογραφία τους οι Σκορπιοί.

Στον ίδιο τόνο αλλά σε διαφορετικό ύφος συνεχίζουμε με το σαρωτικό "Catch Your Train", ένα από τα καλύτερα hard rocker της ίδιας δισκογραφίας, με ρεφρενάρα και σολάρα, από εκείνες που μπορούν να προκαλέσουν στραμπουλήγματα σε επίδοξους μιμητές. Το "In Your Park" που ακολουθεί ρίχνοντας τους τόνους θα μπορούσε να είναι απλά μια υπέροχη power ballad. Επειδή όμως έχουμε να κάνουμε με τους Scorpions εποχής Uli, αξιολογείται αρκετά παραπάνω. Το αξίωμα που διαχωρίζει με θετικό τρόπο τα κομμάτια που έχουν περισσότερα από ένα solo επιβεβαιώνεται πανηγυρικά στο ξεκίνημα και στο μέσο, το υπέροχο lead στο φινάλε αποδεικνύεται ιδανικό για σβήσιμο και στα ενδιάμεσα, η ατμοσφαιρικότητα των κουπλέ καταδεικνύει την ξεχωριστή στόφα.

Οι rock 'n' roll και blues καταβολές βγαίνουν στο προσκήνιο στο "Backstage Queen", το ομότιτλο "Virgin Killer" στέκει περήφανο ως ένα από τα πιο επιθετικά κομμάτια των Scorpions που έδειξαν ξεκάθαρα το δρόμο για το heavy metal, ενώ στο "Hell-Cat" που ανοίγει τη δεύτερη πλευρά με υπογραφή και πάλι του Roth, ο κιθαρισταράς της καρδιάς μας απαρνιέται προσωρινά τον νεοκλασικισμό και φορά τα παπούτσια του Hendix που τόσο αγάπησε. Για τη συνέχεια, "Crying Days" λέμε και κλαίμε! Το μοτίβο του "In Your Park" επανέρχεται, με τη ειδοποιό διαφορά ότι το ρεφραίν είναι πολύ πιο δυνατό και το φινάλε μεγαλειώδες. Με δύο λέξεις, αρτιότητως ορθή επανάληψη. Το φινάλε του δίσκου θα γράψει και πάλι ο Roth, βγάζοντας ξανά δύο διαφορετικά πρόσωπα. Στο "Polar Nights" θα μπει ξανά στα παπούτσια του Hendix, και στην οριακά μπαλάντα "Yellow Raven" θα ορίσει την υπέρβαση διαμέσου της ατμόσφαιρας με το συγκλονιστικό παίξιμό του.

Για την ιστορία, το "Virgin Killer" υπήρξε το δεύτερο άλμπουμ όπου την παραγωγή υπογράφει ο μακροχρόνιος συνεργάτης Dieter Dierks, και το δεύτερο και τελευταίο με τον Rudy Lenners πίσω από τα τύμπανα, πριν την εγκαθίδρυση του κλασικού rhythm section των Buchholz/Rarebell. Διαγράφοντας συνεχή εξελικτική πορεία, γνωρίζοντας παράλληλα σταθερά μεγαλύτερη εμπορική απήχηση, χωρίς πισωγυρίσματα σε καλλιτεχνικούς και εμπορικούς όρους, οι Scorpions σκληραίνουν ακόμη περισσότερο εναρμονισμένοι με την πρωτοπορία της εποχής και δεν σταματούν να κάνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όσα μόνο εκείνοι μπορούν.

Σχεδόν μισό αιώνα μετά την αρχική κυκλοφορία του, τούτος ο δίσκος παραμένει επίκαιρος για όλους τους σωστούς λόγους, και θα εξακολουθήσει να είναι τουλάχιστον για μισό αιώνα ακόμη. Την Παρασκευή 5 Ιουνίου και το Σάββατο 6 Ιουνίου, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, θα έχουμε το προνόμιο να απολαύσουμε την απόδοση του "Virgin Killer" στην ολότητά του από τον θρύλο Uli Jon Roth και το συγκρότημα του, προνόμιο που δυστυχώς δεν μας παρείχαν ποτέ οι Scorpions. Καλά να 'μαστε και ακμαίος να συνεχίσει να είναι ο Uli, και γιατί όχι να επιχειρήσει ξανά κάτι αντίστοιχο και με τα τρία υπόλοιπα άλμπουμ της αγίας τετράδας.