Russian Circles

Δεν θα πάμε πάρα πολύ πίσω. Επτά και τεσσερα χρόνια πριν με τα "Blood Year" και "Gnosis" τα οποία υποκειμενικά και αντικειμενικά ήταν τα λιγότερο καλά αλμπουμ τους. Οχι ότι δεν ειχαν τον ζητούμενο ήχο, απλά σε σχεση με την μεχρι τότε εντυπωσιακή πορεία τους, είχαν μια πιο σταθερή ή ελάχιστα πτωτική τάση στο τελικό αποτέλεσμα, συνολικά.

Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η λέξη κακό πουθενα. Οι Russian Circles έχουν φτάσει σε σημείο όπου δεν χρειάζονται πλέον να αποδείξουν ότι μπορούν να γράψουν κάτι διαφορετικό. Η συνέπεια έχει γίνει μέρος της ταυτότητάς τους. Αλλά η εκπληξη των "Station" και "Enter" δεν μπορεί να επαναληφθεί ποτέ ξανά. Αλλά μπορεί να επανέλθει ο ενθουσιασμός, η σαπίλα και η σκληράδα που ειχα βρει και είχα λατρέψει στο προσωπικά αγαπημένο "Memorial".
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο "Nine". Όχι σαν ένα άλμπουμ που έρχεται να αλλάξει τους Russian Circles, αλλά σαν ένα άλμπουμ που θυμάται γιατί τους αγαπήσαμε εξαρχής. Υπάρχει εδώ μια αισθητή επιστροφή στη σωματικότητα του ήχου τους. Τα riffs έχουν περισσότερο βάρος, τα τύμπανα χτυπούν περισσότερο σαν μηχανή και λιγότερο σαν ένα ακόμη εξάρτημα της ατμόσφαιρας, ενώ οι κιθάρες δεν ενδιαφέρονται τόσο να δημιουργήσουν εκείνο το γνώριμο post-rock «ξε-σήκωμα» όσο να αφήσουν πίσω τους όγκο, παραμόρφωση και μια κάποια δυσοίωνη αίσθηση. Ε ναι ρε, σαπίλα καθαρή!

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο του. Δεν είναι απαραίτητα πιο πειραματικό. Είναι πιο αποφασισμένο. Πιο σκατένιο.

Το "Borehole" είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Χτίζει αυτή την υπόγεια, σχεδόν κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που περιμένεις από τους Russian Circles και στη συνέχεια την μετατρέπει σε ένα κιθαριστικό πέρασμα που μοιάζει περισσότερο με γεωλογικό φαινόμενο παρά με μουσική σύνθεση. Σεισμός. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη για εντυπωσιασμούς. Κατολίσθηση. Η δύναμη βρίσκεται στην επανάληψη, στον τρόπο που το riff βαραίνει όσο προχωράει και στην αίσθηση ότι το κομμάτι δεν κορυφώνεται τόσο όσο σε πλακώνει. Γκρέμισμα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν εγκαταλείψει τη μελωδική τους πλευρά. Το "Eluvial" κινείται σε διαφορετικό έδαφος, με τις κιθάρες να αποκτούν μια σχεδόν black metal μελαγχολία, ενώ το "Seventh Seal" ανοίγει περισσότερο τον χώρο και χρησιμοποιεί διαφορετικές κιθαριστικές υφές. Μικρές αποκλίσεις, αλλά αρκετές ώστε ο δίσκος να μην ακούγεται σαν μια απλή επανάληψη προηγούμενων.

Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο των Russian Circles. Όσο περισσότερο έχεις ακούσει τη δισκογραφία τους, τόσο περισσότερο αναγνωρίζεις αμέσως ένα καινούργιο κομμάτι τους. Ξέρεις πότε θα μπει (και πως) η κιθάρα, ξέρεις πότε θα αρχίσει να μεγαλώνει, ξέρεις πότε τα τύμπανα θα πάρουν μπροστά. Η έκπληξη έχει χαθεί εδώ και χρόνια. Αλλά αυτό που δεν είναι δεδομένο είναι το αν όλα αυτά θα σε κάνουν να ενδιαφερθείς ξανά.

Το "Nine" το καταφέρνει.

Η παραγωγή του Kurt Ballou βοηθάει πολύ σε αυτό. Δεν προσπαθεί να κάνει τους Russian Circles μεγαλύτερους από όσο ήδη είναι. Αντίθετα, αφήνει το βάρος να παραμείνει βαρύ και βαθύ, τα τύμπανα να έχουν όγκο και τις κιθάρες να διατηρούν αυτή τη βρώμικη, σχεδόν χειροπιαστή υφή. Υπάρχει μια αίσθηση ότι ακούς τρεις ανθρώπους να παίζουν πραγματικά δυνατά σε έναν χώρο. Τιποτα δήθεν και επιτηδευμένο.

Και τελικά αυτό είναι που κάνει το "Nine" καλύτερο από τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους. Όχι επειδή ξαφνικά οι Russian Circles έγραψαν κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει. Το αντίθετο. Έγραψαν κάτι που έχουμε ξανακούσει, αλλά αυτή τη φορά το έγραψαν με μεγαλύτερη ανάγκη. Με βρωμιά και λάσπη, αλλά και μια φιλική αμμεσότητα.

Μετά από εννέα δίσκους, η εξέλιξη δεν είναι πλέον υποχρεωτική. Το ζητούμενο είναι η αναγκαιότητα. Να υπάρχει ένας λόγος για να επιστρέψεις σε αυτό το συγκεκριμένο άλμπουμ και όχι απλώς στη γενικότερη ιδέα των Russian Circles. Το "Nine" έχει αυτόν τον λόγο. Είναι πιο σκοτεινό, πιο βαρύ, πιο άμεσο και, κυρίως, έχει ξανά εκείνη τη μικρή δόση σαπίλας που έκανε κάποτε τον ήχο τους τόσο ελκυστικό. Εμένα με κάλυψε απόλυτα.

Δεν είναι το νέο "Station", ούτε πρόκειται να γίνει. Το έγραψα και στην αρχή. Ευτυχώς ή δυστυχώς, εκείνη η εποχή τελείωσε. Είναι όμως ένας δίσκος που αποδεικνύει ότι η επανάληψη δεν είναι απαραίτητα στασιμότητα. Μερικές φορές είναι απλώς η επιστροφή σε κάτι που είχες αφήσει λίγο πίσω. Στο heavy.

Και οι Russian Circles, στο "Nine", ακούγονται ξανά σαν να το χρειάζονταν. Εμείς το χρειαζόμασταν σίγουρα!

 Bandcamp