Ένα τεχνοκρατικό ρέκβιεμ για έναν κόσμο που έχασε τα φτερά του

Ορμώμενος από την παρουσίαση του Σπύρου Χονδρογιάννη στο τελευταίο άλμπουμ των Crimson Glory, φαίνεται πως έφθασε η στιγμή να προσεγγίσουμε ξανά και το προηγούμενο άλμπουμ των Αμερικάνων metallers, αυτό το πολυσυζητημένο "Astronomica". Εκείνο, στέκει μέχρι σήμερα ως ένα από τα πιο παράδοξα και διχαστικά αναχώματα στην ιστορία του αμερικανικού power metal, ένα άλμπουμ που επιχείρησε να συνεχίσει μια τεράστια δημιουργική κληρονομιά, αναζητώντας ταυτότητα ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν και ένα αβέβαιο, φουτουριστικό μέλλον. Η προσέγγιση του δίσκου δεν μπορεί παρά να ξεκινά από την τεράστια σκιά του Midnight, η απουσία του οποίου αφαίρεσε από τους Crimson Glory εκείνη την απόκοσμη, μεταφυσική αύρα που τους καθιστούσε μοναδικούς.

Σε αυτή τη σκιά κλήθηκε να σταθεί και να ξεχωρίσει ο τότε νέος τραγουδιστής της μπάντας, με τον Wade Black να μην αναλώνεται σε μια στείρα προσπάθεια μίμησης του προκατόχου του, αλλά να φέρνει έναν τσαμπουκά και μια high-pitched οργή που ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τον πιο μοντέρνο, σχεδόν industrial προσανατολισμό των riff του υλικού, θυμίζοντας μια cyber metal εκδοχή ενός post - "Painkiller" Rob Halford. Ο Black δίνει στα τραγούδια μια αίσθηση επείγοντος, αφού στο ομώνυμο κομμάτι, οι ερμηνείες του αγγίζουν τα όρια του παράλογου, ενώ στο "War Of The Worlds" οι τσιρίδες του στέκουν απόκοσμες, διαθέτοντας την αύρα του επικίνδυνου.

Συνθετικά, τώρα, το τέταρτο άλμπουμ των Αμερικάνων είναι ένα σεμινάριο κιθαριστικής αρχιτεκτονικής, προσδίδοντας μια ψυχρή, τεχνοκρατική ματιά, γεμάτη θεωρίες συνωμοσίας, εξωγήινες επαφές και την αγωνία της τεχνολογικής υπέρβασης παρούσα. Με ορθά - κοφτά riff, με έντονη χρήση samples και μια industrial αισθητική που ερχόταν σε άμεση αντίθεση με το πιο δαντελωτό κι ευαίσθητο μουσικά παρελθόν τους, το "Astronomica" στέκει εντυπωσιακό αν απομονωθεί από την κληρονομιά που κλήθηκε να συνεχίσει. Και το σημαντικότερο, κρίνεται σαφώς πιο έντιμο, ανεξαρτήτως των θετικών και αρνητικών του στοιχείων, αφού παρουσιάζει μια δημιουργική φλόγα, μια συνθετική κι εκτελεστική άποψη χωρίς την προσκόλληση στο παρελθόν ή τις ευθείες αναφορές σε εκείνο.

Σαφώς, το άλμπουμ ισορροπεί στο άνισο, ενίοτε κουραστικό σε σημεία και φωνητικά ακραίο, αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά ενδιαφέρον μουσικά, παρουσιάζοντας μια πιο σκοτεινή κι επιθετική εναλλακτική, δείχνοντας μια μπάντα «εκτός εποχής», αλλά ασυμβίβαστη και με τον Jon Drenning να κρίνεται ετεροχρονισμένα ως ο κομβικότερος δημιουργικός της πόλος. Μπορεί το συνθετικό δέος να απουσιάζει, μπορεί ο λυρισμός και η ευγένεια να έχει μετατραπεί σε ανάγκη επιβίωσης κι ωμή επιθετικότητα, ενώ η αίσθηση ότι η μπάντα προσπάθησε να γεμίσει τον χρόνο με ατμοσφαιρικά εφέ εις βάρος της συνθετικής ουσίας να καραδοκεί, αλλά το άλμπουμ διαθέτει κάτι που ο σύγχρονος διάδοχος του μάλλον έχει απωλέσει.

Η κληρονομιά του "Astronomica" είναι τελικά αυτή μιας χαμένης ευκαιρίας για μια νέα αρχή που διακόπηκε απότομα, αλλά και ενός δίσκου που τόλμησε να είναι αντιδημοφιλής στην εποχή του, έχοντας όμως δημιουργική ψυχή και άγνοια κινδύνου. Διαθέτει το δικό του cult following, ενώ μοιάζει με μια απέλπιδα απόπειρα του σχήματος να πιάσει με γυμνά χέρια το διάττον άστρο της, με τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Στο τέλος της ημέρας, η σημασία του άλμπουμ δεν βρίσκεται στα riff ή στην τεχνική αρτιότητα, αλλά στη μελαγχολική διαπίστωση ότι ορισμένα πράγματα δεν αντικαθίστανται ποτέ. Το "Astronomica" είναι ο απόηχος αυτής της σιωπής, ένα ρέκβιεμ που υπενθυμίζει πως, όσο κι αν προσπαθήσουμε να ντύσουμε το μέλλον με νέες υποσχέσεις, η ψυχή παραμένει πάντα αγκυροβολημένη σε εκείνες τις πρώτες εμπειρίες του παρελθόντος που κάποτε μας έκαναν να πιστέψουμε στο αδύνατο.