Opal Ocean: «Δεν θέλω να χάσουμε την ανθρωπιά μας και την ικανότητά μας να συνδεόμαστε πέρα από μια οθόνη»

Η κιθαριστική μουσική έχει πάρει αρκετά τα πάνω της τα τελευταία χρόνια με βιρτουόζους μουσικούς να ξεπερνούν μερικές φορές και τα όρια της λογικής με την τεχνική τους. Είναι κάποιοι που εστιάζουν στην τελευταία, αλλά και κάποιοι άλλοι που δίνουν μεγαλύτερη βάση στην ουσία και τις συνθέσεις. Σε αυτούς συγκαταλέγονται και οι Opal Ocean, ένα ντουέτο από την Αυστραλία, οι οποίοι καταφέρνουν να συγκεράσουν τις εντός και εκτός metal επιρροές τους και να τις εκφράσουν μέσα από ακουστικές κιθάρες και εφέ. Με αφορμή την επερχόμενη εμφάνισή τους στην Αθήνα, αύριο Δευτέρα 23 Μαρτίου στο Piraeus Club Academy αλλά και τον πρόσφατο δίσκο τους, είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, την οποία μπορείτε να διαβάσετε στην συνέχεια.

Καταρχάς, πρόσφατα κυκλοφορήσατε ένα νέο άλμπουμ, το “Temple Of The Stars” - συγχαρητήρια γι’ αυτό. Πώς νιώθετε τώρα που έχει κυκλοφορήσει στον κόσμο και ποια είναι μέχρι στιγμής η ανταπόκριση;

Nadav: Προσωπικά, είναι πάντα μια ανακούφιση όταν ένα άλμπουμ επιτέλους κυκλοφορεί. Έχουν περάσει περίπου πέντε χρόνια από το δεύτερο στούντιο άλμπουμ μας, οπότε είναι υπέροχο που αυτό είναι επιτέλους διαθέσιμο στον κόσμο.

Νομίζω ότι αυτός ο δίσκος είναι πολύ πιο κοντά στον ήχο που αρχικά προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε ως μπάντα. Πάντα θέλαμε να συνδυάζουμε πολλαπλά μουσικά είδη και μας πήρε λίγο χρόνο να βρούμε πραγματικά αυτή την ισορροπία. Με το “Temple Of The Stars”, νιώθω ότι επιτέλους καταφέραμε να αποτυπώσουμε κάτι που ακούγεται ξεκάθαρα σαν Opal Ocean. Έχει μια πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στη σοβαρότητα, τη διασκέδαση και μια πολύ «χορευτική» ενέργεια.

Η ανταπόκριση μέχρι στιγμής είναι φανταστική. Ο κόσμος που έχει ακούσει τα κομμάτια φαίνεται να τα απολαμβάνει πραγματικά, και ήδη φαίνεται πως έχουμε ένα νέο αγαπημένο κομμάτι των fans με το “Soul Wanderer”, το οποίο έχει και μια ελαφριά ινδική επιρροή.

Alex: Είμαι πολύ περήφανος για αυτό το άλμπουμ. Νομίζω ότι έχει καλύτερη σύνθεση, εκτέλεση και παραγωγή. Φυσικά αυτό είναι εντελώς υποκειμενικό, αλλά νιώθω ότι καταφέραμε να πετύχουμε τον στόχο μας να γράψουμε έναν πιο άμεσο δίσκο, που εστιάζει πραγματικά σε αυτό που μας κάνει μοναδικούς.

Έχουμε έντονες επιρροές από τους Daft Punk όσον αφορά τη πιο «χορευτική» πλευρά της μουσικής μας

Δεδομένου ότι η μουσική σας είναι ορχηστρική και δεν υπάρχουν στίχοι που να καθοδηγούν την αφήγηση, πώς αποφασίζετε τα θέματα ή τα concept πίσω από τα άλμπουμ σας;

N: Για αυτό το άλμπουμ, το θέμα προέκυψε στην πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας σύνθεσης. Τα τελευταία χρόνια πειραματιζόμαστε με νέα πετάλια κιθάρας, ιδιαίτερα με το Neural DSP, το οποίο μας άνοιξε εντελώς νέους ηχητικούς ορίζοντες. Οι κιθάρες άρχισαν να ακούγονται σχεδόν φουτουριστικές, κάποιες φορές ακόμα και σαν synthesizers.

Επίσης, έχουμε έντονες επιρροές από τους Daft Punk όσον αφορά τη πιο «χορευτική» πλευρά της μουσικής μας. Όταν αυτοί οι φουτουριστικοί ήχοι άρχισαν να εμφανίζονται στη μουσική, η ιδέα της εξερεύνησης του διαστήματος ήρθε φυσικά. Εκεί είναι ουσιαστικά που γεννήθηκε το θέμα του “Temple Of The Stars”.

Γενικά, συνήθως γράφουμε πρώτα τη μουσική και προς το τέλος της διαδικασίας αρχίζει να διαμορφώνεται ένα θέμα. Στη συνέχεια δίνουμε τίτλους στα κομμάτια με τρόπο που να αντικατοπτρίζει αυτή την ιδέα που αναδύεται.

A: Πολλά από τα concept αναπτύσσονται αφού ολοκληρωθούν τα demo. Συνεχώς εναλλάσσουμε τη διαδικασία ανάμεσα στη σύνθεση και την ακρόαση όταν δουλεύουμε πάνω στα κομμάτια. Μέσα από αυτή τη διαδικασία «πήγαινε-έλα» αρχίζει να σχηματίζεται ένα όραμα. Όταν ακούς τα κομμάτια, μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να αφήσεις το μυαλό σου να ταξιδέψει. Για εμένα και τον Nadav, αυτό το ταξίδι μας οδήγησε στο διάστημα.

Το whammy pedal είναι πραγματικά ο πρωταγωνιστής αυτού του νέου άλμπουμ. Έχει έναν πολύ synth-like, διαστημικό ήχο που οδηγεί φυσικά σε ένα κοσμικό θέμα. Όταν αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε μαζί του, καταλάβαμε αμέσως ότι κατευθυνόμαστε προς ένα άλμπουμ με θέμα το διάστημα.

Υποθέτω ότι είστε μεγάλοι fan των Rodrigo y Gabriela και έχετε διασκευάσει και κομμάτια τους. Πώς θα λέγατε ότι διαφοροποιείται ο ήχος σας από τον δικό τους;

N: Υπάρχουν σίγουρα κάποιες ομοιότητες στην προσέγγιση, αλλά και αρκετές διαφορές.

Και οι δύο, εγώ και ο Alex, προερχόμαστε από υπόβαθρο στο progressive rock και metal. Μεγαλώσαμε ακούγοντας μπάντες όπως Tool, Opeth και Dream Theater. Οι Rodrigo y Gabriela, από όσο γνωρίζω, αντλούν περισσότερες επιρροές από κλασικό metal όπως Metallica ή Megadeth. Έτσι, η προσέγγιση στο παίξιμο, τα lick και τα riff είναι αρκετά διαφορετική.

Μια άλλη σημαντική διαφορά είναι στο ηχητικό τοπίο. Εμείς τείνουμε να πηγαίνουμε τα effect λίγο πιο πέρα και επίσης χρησιμοποιούμε kick drum και octaver στο setup μας. Όταν παίζουμε ζωντανά, αυτό προσθέτει πολύ περισσότερο χαμηλό φάσμα και γεμίζει τον ήχο. Ο στόχος μας είναι το ντουέτο να ακούγεται όσο πιο «γεμάτο» γίνεται — όχι απλώς δύο κιθάρες, αλλά σαν μια πλήρης rock μπάντα.

A: Συμφωνώ με τον Nadav. Η χρήση των effect, η αγάπη μας για την progressive μουσική και οι κιθάρες που χρησιμοποιούμε είναι βασικά σημεία διαφοροποίησης.

Έπαιξα για ένα διάστημα σε jazz τρίο και έμαθα την τεχνική rest-stroke και το picking του Django Reinhardt. Αυτές τις τεχνικές τις χρησιμοποιώ ακόμα.

Ποιοι καλλιτέχνες ή μπάντες έχουν επηρεάσει περισσότερο το παίξιμό σας;

N: Οι Rodrigo y Gabriela ήταν σίγουρα από τις βασικές επιρροές όταν ξεκινήσαμε το ντουέτο στη Μελβούρνη το 2014. Ήταν αυτοί που μας έδειξαν ότι αυτή η προσέγγιση στην ακουστική κιθάρα μπορεί να λειτουργήσει ως πλήρης ζωντανή εμπειρία.

Πέρα από αυτό, έχουμε πολλές επιρροές από progressive rock και metal μπάντες όπως Tool και Dream Theater, που διαμόρφωσαν τη μουσική πλευρά αυτού που κάνουμε. Φυσικά υπάρχουν και κλασικές επιρροές όπως οι παλιοί Metallica, Pink Floyd και πολλοί άλλοι που επηρέασαν την κιθαριστική μας προσέγγιση.

A: Πέρασα από πολλές φάσεις ως κιθαρίστας. Στην αρχή ήμουν μεγάλος fan του Joe Satriani και του Steve Vai — πολύ whammy bar, pinch harmonics και μεγάλα bend.

Μετά ανακάλυψα το gypsy jazz. Έπαιξα για ένα διάστημα σε jazz τρίο και έμαθα την τεχνική rest-stroke και το picking του Django Reinhardt. Αυτές τις τεχνικές τις χρησιμοποιώ ακόμα.

Αργότερα μπήκαν στη ζωή μου οι Rodrigo y Gabriela, και εκεί έμαθα τη χαρακτηριστική percussive τεχνική στο strumming. Αν βάλεις όλες αυτές τις επιρροές μαζί, εξηγούν πολλά για τον ήχο και την τεχνική μας.

Εκτός από rock και metal, ποιες άλλες επιρροές διαμορφώνουν τον ήχο σας;

N: Ειλικρινά, λίγο απ’ όλα. Από jazz μέχρι κλασική μουσική. Με τον καιρό έχουμε πειραματιστεί ενσωματώνοντας στοιχεία από πολλά διαφορετικά είδη.

Δεν περιοριζόμαστε σε μία συγκεκριμένη επιρροή. Εξερευνούμε συνεχώς νέους ήχους και ιδέες, και αυτό είναι βασικό κομμάτι του ήχου των Opal Ocean.

A: Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι να μάθεις από κάθε είδος μουσικής. Είναι σαν χρώματα σε μια παλέτα που γίνονται διαθέσιμα όταν μάθεις πώς να τα αναμειγνύεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να χρησιμοποιήσεις όλα τα χρώματα για να δημιουργήσεις κάτι καλό. Αλλά το να επιλέγεις συνειδητά ποια θα χρησιμοποιήσεις και να περνάς αυτή την επιλογή μέσα από το προσωπικό σου «φίλτρο αισθητικής» είναι αυτό που μετράει.

Στο τέλος της ημέρας, αυτός είναι ο ρόλος μας ως καλλιτέχνες: να μοιραζόμαστε το προσωπικό μας γούστο μέσω της μουσικής.

Η τεχνική είναι ένα πράγμα, αλλά για μένα τα αξέχαστα riff ή οι μελωδίες που μπορείς να σιγοτραγουδήσεις είναι πιο σημαντικά

Έχετε ακούσει τον Marcin Patrzałek, τον Πολωνό βιρτουόζο της κιθάρας; Ποια είναι η άποψή σας για το παίξιμό του; Επίσης, κιθαρίστες όπως ο Tim Henson από τους Polyphia εξερευνούν παρόμοια τεχνικά μονοπάτια - πώς βλέπετε αυτό το σύγχρονο κύμα καινοτομίας στην κιθάρα;

N: Συνολικά πιστεύω ότι είναι κάτι πολύ θετικό. Υπάρχει σίγουρα ένα νέο κύμα στον κόσμο της ακουστικής κιθάρας που ξεφεύγει από το παραδοσιακό fingerstyle παίξιμο. Οι Rodrigo y Gabriela βοήθησαν να ανοίξει αυτή η πόρτα πριν από χρόνια με την flamenco ισπανική τεχνική, και τώρα πολλοί καλλιτέχνες το πηγαίνουν ακόμα πιο πέρα.

Ο Marcin και οι Polyphia είναι τεχνικά απίστευτοι. Το επίπεδο δεξιοτεχνίας τους είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό, και οπτικά οι εμφανίσεις τους είναι συναρπαστικές.

Παρόλα αυτά, για μένα προσωπικά, είναι λίγο πιο δύσκολο να συνδεθώ μουσικά. Όταν βλέπεις την εμφάνιση, είναι εντυπωσιακή — η τεχνική, η παραγωγή, η καινοτομία. Αλλά μουσικά, μερικές φορές δυσκολεύομαι να ακούσω πολλά κομμάτια στη σειρά χωρίς το οπτικό στοιχείο.

Η τεχνική είναι ένα πράγμα, αλλά για μένα τα αξέχαστα riff ή οι μελωδίες που μπορείς να σιγοτραγουδήσεις είναι πιο σημαντικά. Οπότε, παρόλο που αυτό το στυλ δεν είναι ακριβώς του γούστου μου, έχω τεράστιο σεβασμό για αυτό που κάνουν και για την προσοχή που φέρνουν στο σύγχρονο κιθαριστικό παίξιμο.

A: Είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας να μας συγκρίνετε με τέτοιους βιρτουόζους. Έχουμε παρακολουθήσει την πορεία τους και χαίρομαι πραγματικά που βλέπω πού έχουν φτάσει.

Η ορχηστρική κιθάρα είναι ένα πολύ niche είδος, και όποιος καταφέρνει να φέρει περισσότερη προσοχή σε αυτό είναι κέρδος στα μάτια μου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τεχνική τους ικανότητα είναι εντυπωσιακή, και έχουν καταφέρει να τραβήξουν πολλά βλέμματα προς την κατεύθυνσή τους. Χαίρομαι για όλους τους καλλιτέχνες που επωφελούνται από την επιτυχία τους, συμπεριλαμβανομένων και εμάς.

Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν ακούω τα άλμπουμ τους επαναλαμβανόμενα. Θα τσεκάρω τις νέες κυκλοφορίες τους και θα παρακολουθώ τι κάνουν, αλλά δεν μπορώ να πω ότι η μουσική τους τροφοδοτεί τη δική μου δημιουργική διαδικασία. Το επίπεδο τεχνικότητας μερικές φορές μπαίνει εμπόδιο στο μήνυμα για μένα. Μετά από λίγο τα αυτιά μου κουράζονται και τα κομμάτια αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους.

Φυσικά, είναι απολύτως πιθανό απλώς να μην έχω τη «χωρητικότητα» να απορροφήσω τόσες νότες — και για όσους την έχουν, τους βγάζω το καπέλο!

Δεν θέλω να γίνω εκείνος ο ηλικιωμένος που κάθεται στην καρέκλα του και λέει: «Πηγαίνετε σπίτια σας παιδιά, όλη η καλή μουσική έχει ήδη γραφτεί

Πρόσφατα, ο Steven Wilson ανέφερε σε μια συνέντευξη ότι τα περισσότερα «μεγάλα τραγούδια» ίσως έχουν ήδη γραφτεί και ότι το μέλλον βρίσκεται περισσότερο στη δημιουργία νέων ηχητικών κόσμων μέσω της τεχνολογίας. Συμφωνείτε με αυτή την άποψη ή πιστεύετε ότι υπάρχει ακόμα χώρος για εντελώς πρωτότυπη σύνθεση;

N: Εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχει άφθονος χώρος για σπουδαία τραγούδια. Στο εκατό τοις εκατό.

Παρόλα αυτά, είναι σίγουρα πιο δύσκολο να ξεχωρίσεις. Ο τρόπος που καταναλώνει ο κόσμος τη μουσική έχει αλλάξει πολύ, και πλατφόρμες όπως το Spotify τείνουν να προωθούν μέσω των αλγορίθμων τους ό,τι είναι ήδη δημοφιλές. Μερικές φορές, τα πιο ιδιαίτερα τραγούδια καταλήγουν να έχουν λιγότερα stream.

Προσπαθήσαμε να εξελίξουμε περισσότερο το ηχητικό τοπίο σε αυτό το άλμπουμ, αλλά ακόμα κι αυτό δεν είναι εντελώς νέο — είναι περισσότερο μια εξέλιξη υπαρχουσών ιδεών.

Οπότε συμφωνώ εν μέρει με τον Steven Wilson, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι πάντα θα υπάρχει χώρος για νέα, καινοτόμα και δημιουργική σύνθεση. Απλώς σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολο να ξεχωρίσεις χωρίς να συγκριθείς με κάτι που ήδη υπάρχει — και αυτό μερικές φορές αφαιρεί λίγη από τη μαγεία.

A: Γιατί δεν με εκπλήσσει που ο Steven Wilson θα έλεγε κάτι τέτοιο;

Κοιτάξτε, μπορεί να έχει δίκιο σε έναν βαθμό, αλλά σε επίπεδο αρχής πιστεύω ότι ο ρόλος μας είναι να ενθαρρύνουμε τις νέες γενιές να συνεχίσουν να δημιουργούν και να βρίσκουν νέους τρόπους να κάνουν μουσική χωρίς περιορισμούς. Ναι, οι νέοι καλλιτέχνες έχουν ακόμα την ευκαιρία να γράψουν σπουδαία τραγούδια.

Δεν θέλω να γίνω εκείνος ο ηλικιωμένος που κάθεται στην καρέκλα του και λέει: «Πηγαίνετε σπίτια σας παιδιά, όλη η καλή μουσική έχει ήδη γραφτεί». Αυτό δεν είναι ένα μήνυμα που θέλω να υποστηρίξω.

Αντιμετωπίζουμε πολύ σημαντικά ερωτήματα που θα καθορίσουν τις επόμενες δεκαετίες. Δεν θέλω να χάσουμε την ανθρωπιά μας και την ικανότητά μας να συνδεόμαστε πέρα από μια οθόνη.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η τεχνητή νοημοσύνη πιθανότατα θα παίξει ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στη δημιουργία μουσικής. Πώς πιστεύετε ότι μουσικοί και ακροατές μπορούν να επωφεληθούν από την AI χωρίς να βλάπτεται η δημιουργικότητα και η διαδικασία σύνθεσης;

N: Είναι μια πολύ λεπτή ισορροπία. Η AI ήδη παίζει μεγαλύτερο ρόλο στη μουσική και δυστυχώς πολλές φορές αυτός ο ρόλος είναι αρνητικός — είτε μιλάμε για ψεύτικες μπάντες, είτε για ψεύτικα stream, είτε για μουσικούς session που αντικαθίστανται από AI περιεχόμενο.

Πιστεύω ότι η AI έχει τη θέση της, αλλά πρέπει να χρησιμοποιείται προσεκτικά. Η μουσική ήταν πάντα ανθρώπινη έκφραση.

Για παράδειγμα, μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για πρακτικά πράγματα, όπως να βοηθήσει στη συγγραφή μιας βιογραφίας, γιατί αυτό δεν είναι απαραίτητα το δυνατό μας σημείο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά θέλω να γίνω δημοσιογράφος επειδή έχω αυτό το εργαλείο.

Για μένα, η AI πρέπει να βοηθά τους μουσικούς σε ορισμένες εργασίες, αλλά ποτέ να μην αντικαθιστά την ανθρώπινη δημιουργικότητα που βρίσκεται στον πυρήνα της μουσικής.

A: Τι εποχή για να ζεις. Αντιμετωπίζουμε πολύ σημαντικά ερωτήματα που θα καθορίσουν τις επόμενες δεκαετίες. Δεν θέλω να χάσουμε την ανθρωπιά μας και την ικανότητά μας να συνδεόμαστε πέρα από μια οθόνη. Αν χρησιμοποιείς AI που έχει εκπαιδευτεί σε μουσική χωρίς άδεια και την ανεβάζεις σε πλατφόρμες που ήδη πληρώνουν πολύ λίγο τους καλλιτέχνες, τότε ναι, είμαι αντίθετος. Αλλά αν χρησιμοποιείς ένα καλό plugin που κάνει μια κιθάρα των 300 δολαρίων να ακούγεται σαν κιθάρα 3000 δολαρίων, τότε είμαι υπέρ.

Η Αυστραλία έχει αναδείξει έναν εντυπωσιακό αριθμό υψηλού επιπέδου progressive συγκροτημάτων - από Karnivool, The Omnific, The Butterfly Effect και Caligula’s Horse μέχρι Twelve Foot Ninja και Ne Obliviscaris. Σχεδόν μοιάζει σαν το «ποσοστό επιτυχίας» των progressive μπαντών εκεί να είναι ασυνήθιστα υψηλό. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;

N: Η Αυστραλία, κατά τη γνώμη μου, έχει μια πολύ «κορεσμένη» μουσική σκηνή σε όλα τα είδη, σε σχέση με τον πληθυσμό της.

Δεν είναι μόνο η progressive μουσική- έχουμε απίστευτους folk μουσικούς, blues καλλιτέχνες, rock μπάντες… το συνολικό επίπεδο είναι πολύ υψηλό γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί μουσικοί.

Ένας λόγος είναι ότι το αυστραλιανό κοινό μπορεί να είναι αρκετά απαιτητικό. Οπότε αν καταφέρεις να ξεχωρίσεις σε τοπικό επίπεδο, συνήθως βγαίνεις πολύ δυνατός όταν αρχίζεις να περιοδεύεις διεθνώς.

Και ναι, η Αυστραλία έχει σίγουρα μερικές καταπληκτικές progressive μπάντες, συμπεριλαμβανομένων πολλών από αυτές που αναφέρατε.

A: Ναι, υπάρχει στην πραγματικότητα μια αράχνη της ερήμου που κυκλοφορεί και δαγκώνει τους ανθρώπους, κάνοντάς τους να παίζουν σε περίεργα μέτρα και να ρίχνουν βαριά riff. Είναι μεγάλο πρόβλημα.

Συχνά μας συγκρίνουν με Έλληνες μουσικούς, γιατί ορισμένες tremolo τεχνικές που χρησιμοποιούμε «μεταφράζονται» πολύ καλά στην παραδοσιακή ελληνική μουσική

Έχετε ταξιδέψει από την Αυστραλία για να παίξετε κάποιες συναυλίες εδώ. Τι σας έκανε να επιλέξετε την Ελλάδα ως προορισμό για αυτά τα shows; Εκτός από το φαγητό - διάβασα σε μια συνέντευξη ότι είστε μεγάλοι fan της καλής κουζίνας.

N: Θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι το φαγητό δεν ήταν μέρος του κινήτρου! Η ελληνική κουζίνα είναι καταπληκτική.

Αλλά ξέρουμε επίσης ότι η Ελλάδα έχει μια ισχυρή μουσική κουλτούρα. Ενδιαφέρον είναι ότι συχνά μας συγκρίνουν με Έλληνες μουσικούς, γιατί ορισμένες tremolo τεχνικές που χρησιμοποιούμε «μεταφράζονται» πολύ καλά στην παραδοσιακή ελληνική μουσική.

Οπότε νιώθουμε ότι η μουσική μας μπορεί να έχει απήχηση εκεί. Και ο Alex δεν έχει επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα, οπότε είναι και μια εξαιρετική ευκαιρία να γνωρίσει μια νέα κουλτούρα και ένα νέο κοινό.

A: Ανυπομονώ πολύ να παίξω σε μια νέα χώρα. Θα είναι μια εξαιρετική συναυλία και ξέρω ότι θα υπάρχει ενέργεια.

Οι Rodrigo y Gabriela έχουν γράψει μουσική για ταινίες όπως το “Pirates of the Caribbean” και η δουλειά τους έχει εμφανιστεί σε σειρές όπως το “Breaking Bad”. Αν μπορούσατε να επιλέξετε οποιαδήποτε ταινία ή σειρά για να γράψετε μουσική, ποια θα ήταν και γιατί;

N: Προσωπικά, θα ήθελα πολύ να δουλέψω σε κάτι όπως το “Dune”. Εν μέρει επειδή είμαι μεγάλος fan.

Η αισθητική, η αφήγηση και ο ηχητικός σχεδιασμός σε αυτές τις ταινίες είναι απίστευτα. Η προσέγγιση του Hans Zimmer στη δημιουργία αυτών των ηχητικών τοπίων είναι συναρπαστική.

Η μουσική μας ίσως να μην ταιριάζει φυσικά σε αυτό το σύμπαν και θα ήταν σίγουρα μια μεγάλη πρόκληση, αλλά θα ήταν καταπληκτικό να δοκιμάσουμε κάτι τόσο φιλόδοξο και να συμμετέχουμε σε ένα τέτοιο project.

A: Έχετε δει το "Rango"; Νομίζω ότι θα τα πηγαίναμε πολύ καλά σε ένα καρτούν.

Σας αρέσει να διαβάζετε όταν έχετε χρόνο στον δρόμο; Αν ναι, έχετε αγαπημένους συγγραφείς ή βιβλία;

N: Όχι ιδιαίτερα, δεν έχω πολύ χρόνο για διάβασμα. Αλλά ο Alex σίγουρα έχει. Είναι ο «αναγνώστης» της μπάντας.

A: Τελειώνω μια σκληρόδετη έκδοση του «Έγκλημα και Τιμωρία» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Μου αρέσει να μαθαίνω για την ανθρώπινη φύση και τη φιλοσοφία.

Αυτό που είναι υπέροχο με τον Ντοστογιέφσκι είναι ότι γράφει έχοντας έναν σκοπό και χρησιμοποιεί τους χαρακτήρες του για να τον αποτυπώσει. Εδώ πρόκειται για τον εσωτερικό διάλογο ενός ανθρώπου που διαπράττει τον «τέλειο φόνο», σκοτώνοντας μια μοχθηρή ηλικιωμένη γυναίκα που δεν προσέφερε τίποτα στον κόσμο.

Νομίζω ότι το βασικό ερώτημα που θέτει είναι: μπορείς να δικαιολογήσεις έναν φόνο; Υπάρχει σενάριο στο οποίο παραμένεις ακέραιος διαπράττοντας αυτή την πράξη;

Θυμίζει πολύ την ιστορία του Κάιν και του Άβελ, όπου ο δολοφόνος τελικά δεν αντέχει το βάρος της πράξης και καταρρέει.

Παράλληλα, ακούω και το audiobook “Humankind: A Hopeful History” του Rutger Bregman. Είναι ένα βιβλίο που υποστηρίζει την καλοσύνη που υπάρχει μέσα σε όλους μας και αμφισβητεί την ιδέα ότι η πολιτισμένη κοινωνία είναι απλώς μια βιτρίνα. Πολύ αναζωογονητικό — το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Τέλος, έχετε κάποιο μήνυμα για τους fan σας στην Ελλάδα;

N: Είμαστε απίστευτα ενθουσιασμένοι που θα φέρουμε τη μουσική μας στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Σχεδιάζουμε να δώσουμε μια καταπληκτική συναυλία.

Αν δεν μας έχετε ακούσει ξανά, δείτε μερικά βίντεο online και ελάτε σε ένα live. Δώστε μια ευκαιρία, ζήστε το από κοντά και ας κάνουμε μαζί ένα επικό πρώτο πάρτι των Opal Ocean στην Ελλάδα.

A: Ελάτε - θα είναι πολύ διασκεδαστικά. Ανυπομονούμε πραγματικά να παίξουμε για όλους σας. Συνήθως μένουμε και μετά το live για να γνωρίσουμε τον κόσμο, οπότε ανυπομονώ να σας γνωρίσω όλους και να μοιραστούμε μια υπέροχη βραδιά μαζί.