Diles Que No Me Maten

Συχνά οι μουσικές που μας αγγίζουν μοιάζουν σαν να μας χτυπούν στο στέρνο· σαν να έρχονται με ορμή να επιβεβαιώσουν όλα όσα γνωρίζουμε, όσα αγαπάμε, όσα βιώματα κάναμε ταυτότητα μας. Υπάρχουν όμως και φορές που έρχονται άλμπουμ άγνωστα να προσγειωθούν πάνω μας σαν φτερό. Να μας αγγίξουν με τρόπους απροσδιόριστους και να χαράξουν μέσα μας μικρά πολύτιμα αινίγματα. Ότι ακριβώς δηλαδή συνέβη στον γράφοντα με το τέταρτο άλμπουμ των, μέχρι πρότινος άγνωστων του, Μεξικανών Diles Que No Me Maten.

Δεν γνωρίζω ισπανικά. Το διαδίκτυο όμως με ενημέρωσε πως το όνομα της μπάντας (μεταφράζεται ως Πες Τους Να Μην Με Σκοτώσουν) είναι παρμένο από την ομώνυμη νουβέλα του Juan Rulfo από την δεκαετία του '50, νουβέλα που διαθέτει ένα μάλλον ταξικό θέμα. Αντίστοιχα, οι στίχοι του "Escrito En Agua" είναι εμπνευσμένοι απευθείας από το έργο του Παλαιστίνιου συγγραφέα Mahmud Darwish. Αυτές οι πληροφορίες δίνουν μια κατ'αρχήν εξήγηση της φυσιογνωμίας του άλμπουμ, τίποτα όμως δεν μπορεί να πει περισσότερα απ´όσα λέει η ίδια η μουσική. Κάθεται πάνω σου απαλή σαν φτερό, τώρα όμως πρέπει να την αποκωδικοποιήσεις.

Πρέπει να πάρεις τον jazz noir δρόμο που ανοίγει το εναρκτήριο "Las Noches Que Dominos En Sillas" - ναι, αυτό που τα πνευστά θυμίζουν θλιμμένη παρέλαση σε κηδεία της Νέας Ορλεάνης - και να βγεις στην ήπια kraut κατηφόρα του "Hiriku", εκεί που οι Can συναντούν μια παράξενη αστική μελαγχολία. Και πάνω που αυτή η βόλτα ήδη υπόσχεται πράγματα αναπάντεχα, το αργό groove του "Derivar" θα έρθει να επιβεβαιώσει πως αυτό το άλμπουμ θα διαμορφώσει μια εμπειρία που θα αλλάζει από τραγούδι σε τραγούδι. Θα αλλάζει όπως οι σκιές αλλάζουν θέση όταν περπατάς κάτω από τις πορτοκαλί λάμπες.

Το "Escrito En Agua" ταξιδεύει έξω από τα genres. Σίγουρα μπορείς να το πεις post-rock (με την παλιά έννοια του όρου) ή art rock. Μπορείς εντός του να βρεις ψήγματα από jazz rock ή από ψυχεδέλεια, όλα αυτά τα στυλ όμως χρησιμοποιούνται σαν χρώματα στην παλέτα. Η ουσία του άλμπουμ δεν βρίσκεται στις τεχνοτροπίες αλλά στην αίσθηση του, μια αίσθηση που είναι μαλακή, μελαγχολική, εσωστρεφής μα και περιπετειώδης. Όπως το "La Rata Modesta" είναι μια ατμοσφαιρική σύνθεση αποκλειστικά για πνευστά και χωράει δίπλα σε ένα Radiohead-ικό "Kilómetros Dentro De Un Túnel", το άλμπουμ χωράει μόνο στις δικές του υποσυνείδητες διαδρομές.

Περισσότερο όμως από κάθε τι άλλο, όπως όταν βάζεις το αυτί σου σε ένα κοχύλι ακούς την θάλασσα, μέσα στο "Escrito En Agua" μπορείς να ακούσεις την μυστική μουσική της πόλης. Όχι όμως εκείνη των φασαριοζικων δρόμων και των μεγάλων κτιρίων· το άλμπουμ μοιάζει με αυτό που νιώθεις όταν βλέπεις εκείνο το ερυθρά φωτισμένο δωμάτιο, λίγο πριν χαράξει, σε εκείνη την σκοτεινή κατά τ' άλλα πολυκατοικία. Είναι νοτισμένο με το άρωμα των μοναχικών, των ντροπαλών, των σιωπηλών καλλιτεχνών.

Καθ' όλη την διάρκεια του, οι Diles Que No Me Maten προσεγγίζουν τις ιδέες τους με ευαισθησία και ελευθερία. Η lo-fi παραγωγή τους βοηθάει ιδιαίτερα, αφού μετατρέπει τον ήχο σε κάτι πιο φιλικό και οικείο. Όμως τα εύσημα πρέπει να πάνε πρωτίστως στην συνθετική τους ματιά. Στην αιτία δηλαδη που ένα τραγούδι σαν το "Viene En Viento" μπορεί στα μισά του να αλλάξει δρόμο με τρόπο που μόνο οι Talk Talk κάποτε επιχείρησαν και κατάφεραν. Όσοι έχετε νιώσει με αυτήν την μπάντα, ίσως τώρα καταλαβαίνετε το μέγεθος του κομπλιμέντου που ξεστόμισα.

Ο δρόμος διαρκεί μόνο 36 λεπτά, προσφέρεται όμως να τον περπατήσεις ξανά και ξανά. Το "Escrito En Agua", όπως και η πόλη, αλλάζει κάθε φορά που το επισκέπτεσαι. Αλλάζει μορφή μαζί με την διάθεση και τις σκέψεις σου, κάθε φορά όμως ακούγεται όλο και πιο δικό σου, όλο και πιο αγαπημένο και οικείο. Μέχρι που το μικρό αίνιγμα που χάραξαν οι Diles Que No Me Maten να γίνει ένα πολύτιμο μυστικό. Είναι χαρά μου να το μοιράζομαι, με την υποσημείωση ότι, προφανώς, αυτός δεν είναι ένας δίσκος που περιγράφεται. Μόνο περπατιέται.

Bandcamp