Violet76 - Is That Horror?: «Δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε μια "σωστή" συναυλία ή μια "καθαρή" χορογραφία»

Σε μια εποχή όπου τα όρια ανάμεσα στις τέχνες γίνονται όλο και πιο ρευστά, το Violet76 - Is That Horror? έρχεται να κινηθεί σε αυτό το μεταίχμιο, δηλαδή κάπου ανάμεσα σε συναυλία, χορογραφία και κινηματογραφικό εφιάλτη. Η χορεύτρια και performance maker Χριστίνα Σκουτέλα, μαζί με τους Chris Scott και Γιώργο Αθανασίου, δημιουργούν ένα dancegig που αντλεί ενέργεια από την punk στάση, τη σωματικότητα του horror και την ανάγκη για συλλογική εκτόνωση στη σκηνή. Με αφορμή τις παραστάσεις που θα πραγματοποιηθούν στο Ίλιον Plus στις 16, 17, 18 και 23 Μαρτίου, μιλήσαμε με την Χριστίνα για την αφετηρία της ιδέας, τη δημιουργική διαδικασία πίσω από το project και το πώς η ένταση της μουσικής, του σώματος και της εικόνας μπορεί να μετατραπεί σε μια κοινή εμπειρία για κοινό και performers.

Αllo! Aρχικά, ευχαριστώ για τη συνέντευξη, είμαι σίγουρη πώς είστε σε δημιουργικό πυρετό όσο πλησιάζουν οι ημέρες των events. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά! Συστηθείτε μας.

Γεια! Είμαι η Χριστίνα Σκουτέλα, χορεύτρια / performance maker, και μαζί με τους Γιώργο Αθανασίου και Chris Scott φτιάξαμε το violet76- is that horror?

Violet76 - Is That Horror?: Παραστατικές τέχνες, punk και (homage?) στο horror στοιχείο; Σίγουρα έχετε την προσοχή μας. Ποια ήταν η αφετηρία της ιδέας σας εδώ και ποια εν τέλει η ουσιαστική ώθηση - αν δεν ταυτίζονται;

Μέσα από τη χορευτική μου ματιά με ενδιαφέρει πολύ η ενσώματη εμπειρία της έντασης στις παραστατικές τέχνες. Τα τελευταία δύο χρόνια μαθαίνω ντραμς και ανακαλύπτω συνεχώς κοινά στοιχεία με τον χορό - τον ρυθμό, τον συντονισμό, την εγρήγορση και τη δυνατότητα εξωλεκτικής έκφρασης μέσα από το σώμα. Παράλληλα με συναρπάζει η σωματικότητα που βλέπουμε στο horror σινεμά, ο τρόπος που η αγωνία και το συναίσθημα περνούν μέσα από την κίνηση και την έκφραση.Στο dancegig θέλησα να φέρω όλα αυτά τα στοιχεία σε διάλογο - κάτι ανάμεσα σε συναυλία, χορογραφία και κινηματογραφικό εφιάλτη. Ταυτόχρονα, είναι και μια απάντηση στην εποχή που ζούμε: ένας τρόπος να εκτονώσουμε συλλογικά την ένταση και τον φόβο που μας περιβάλλει.

Oι σύγχρονες punk διαδρομές πλέον αρκετές φορές τέμνονται με interdisciplinary τέχνες και προσεγγίσεις. Έχετε τέτοιες επιρροές; Εσείς πού βρίσκεστε σε σχέση με αυτό;

Νομίζω ότι η punk στάση - περισσότερο από το ίδιο το μουσικό είδος - είναι κάτι που διαπερνά πολλές καλλιτεχνικές πρακτικές σήμερα. Η ελευθερία να δοκιμάζεις, να μην φοβάσαι την ατέλεια, να φέρνεις διαφορετικές γλώσσες μαζί. Στο δικό μας έργο αυτό συμβαίνει αρκετά φυσικά. Ο καθένας φέρνει τη δική του πρακτική - χορό, μουσική, κινηματογράφηση - και τις ανταλλάσσουμε. Δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε μια "σωστή" συναυλία ή μια "καθαρή" χορογραφία. Μας ενδιαφέρει το σημείο όπου αυτές οι πρακτικές συναντιούνται και διαμορφώνουν ένα καινούργιο σύμπαν.

Και γιατί το ερωτηματικό στο horror?

Το ερωτηματικό αφήνει το πεδίο ανοιχτό. Δεν δηλώνουμε ότι κάνουμε horror· ρωτάμε αν αυτό που βιώνουμε - στη σκηνή και στη ζωή - μπορεί να είναι μια μορφή του.

Τι έφερε καθένας/καθεμία στη δημιουργική διαδικασία; Τι από αυτά πέρασε στη σύνθεση των δυναμικών σας;

Η ιδέα από την αρχή ήταν ότι φέρνουμε στο στούντιο τις πρακτικές μας. Χορό, μουσική, κινηματογράφηση. Τα εργαλεία αυτά κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας. Δοκιμάζουμε καταστάσεις που άλλοτε μας είναι πολύ οικείες κι άλλοτε καθόλου. Αυτή η μετατόπιση δημιουργεί μια ιδιαίτερη δυναμική, γιατί το σώμα περνά συνεχώς από τη μία λειτουργία στην άλλη.

Πόσο εύκολο είναι - ή δεν είναι, να πάρει σάρκα και οστά ένα τέτοιο project;

Δεν είναι απαραίτητα εύκολο, γιατί χρειάζεται χρόνος για να βρεις έναν κοινό ρυθμό. Όταν συνδυάζεις διαφορετικές πρακτικές, πρέπει να αφήσεις χώρο για πειραματισμό και "αποτυχία". Από την άλλη, αυτή η διαδικασία είναι και το πιο δημιουργικό κομμάτι. Το να μην ξέρεις ακριβώς τι θα προκύψει είναι συχνά η καλύτερη αφετηρία.

Διαβάζουμε στο καλλιτεχνικό σημείωμα: "Run-Scream-Collapse-Repeat". Προσωπικά αυτό το τετράπτυχο μου θύμισε τον ρυθμό που έχουν οι ζωές μας. Για εσάς τι σημαίνει;

Κάπως έτσι το βιώνω κι εγώ. Υπάρχουν μέρες που η ζωή μοιάζει με έναν κύκλο έντασης και επανάληψης, σχεδόν σισύφειο. Στο violet76-is that horror? αυτή η φράση γίνεται ένα ενεργειακό μοτίβο. Τρέχεις, φωνάζεις, εξαντλείσαι, ξαναρχίζεις. Η υπερδιέγερση οδηγεί σε εκτόνωση αναζητά την ηρεμία και πάλι από την αρχή: ζωή, ζωή, ζωή, ζωή.

Για να πιάσουμε το punk στοιχείο. Ηχητικά, πού νιώθετε να τοποθετήστε; Aν ήταν μια mini playlist το Violet76, τι θα περιλάμβανε;

Δεν θα έλεγα ότι ανήκουμε σε ένα συγκεκριμένο ηχητικό είδος. Υπάρχουν punk επιρροές, noise, πειραματισμός, αλλά και στιγμές που αυτό που κάνουμε είναι περισσότερο performative.

Αν ήταν playlist:

Hit my head all day - Dry Cleaning, Demons sing love songs - Unwound, Planet Claire - the B52's, Scream - Misfits, When Good Dogs Do Bad Things - The Dillinger Escape Plan, of madness I dream - King Khan and the Shrines

Τα opening acts διαφοροποιούνται σε κάθε παράσταση. Samplers, σύνθια, fem punk. Πείτε μας για το σκεπτικό των επιλογών, για τα σημεία επαφής μεταξύ σας.

Μας ενδιαφέρει πολύ η ιδέα της συνάντησης. Να ανοίγει ο χώρος και να φιλοξενεί διαφορετικές φωνές. Τα acts που θα μας συνοδεύσουν έχουν μια έντονη προσωπική γλώσσα και μια ενέργεια που συνδέεται με αυτό που κάνουμε - είτε μέσα από τον θόρυβο, είτε μέσα από τη DIY στάση, είτε μέσα από μια έντονα σωματική παρουσία στη σκηνή.

Nα περιμένουμε κάτι διαφορετικό σε κάθε εμφάνιση; Εφόσον μιλάμε και για μια performance που ενέχει το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού.

Ναι, σε κάποιο βαθμό. Υπάρχει ένα σκορ που ακολουθούμε και μια δραματουργική δομή, αλλά μέσα σε αυτό το πλαίσιο υπάρχει χώρος για αυτοσχεδιασμό. Η ενέργεια του χώρου, του κοινού και της στιγμής μπορεί πάντα να μετατοπίσει τα πράγματα.

To dancegig δεν είναι κάτι τόσο συχνό ως εμπειρία κοινού. Με τι θα αναμετρηθούμε όσα βρεθούμε στο ΙΛΙΟΝ Plus; Εσείς τι θα θέλατε να δείτε ως δυναμική;

Θα έλεγα ότι είναι μια εμπειρία ανάμεσα σε performance και συναυλία. Υπάρχει μουσική, χορός, εικόνα. Αυτό που θα ήθελα πολύ είναι να δημιουργηθεί μια κοινή ενέργεια στον χώρο. Στα live αυτό συμβαίνει συχνά: οι άνθρωποι εκτονώνονται, επικοινωνούν μέσα από το σώμα τους χωρίς να σκέφτονται πώς φαίνονται. Αν το dancegig καταφέρει να δημιουργήσει αυτή τη συλλογική ένταση - έστω και για λίγο - τότε νομίζω ότι έχουμε πετύχει κάτι σημαντικό στη σκηνή του Ίλιον Plus.

Ας πούμε ότι βρισκόμαστε στις 24 Μαρτίου. Ποια είναι τα σχέδιά σας;

Κλείσιμο της παραγωγής, λίγη ξεκούραση, μια βόλτα στον ήλιο. Το επομενο διάστημα, τα παιδιά θα κάνουν live σε διάφορες πόλεις τις Ελλάδας με το project τους "DEFTERA" κι εγώ συνεχίζω με την περιοδεία του "It's the end of the amusement phase" της Χαράς Κότσαλη.

Παράλληλα, ως violet76 σχεδιάζουμε tour του dancegig!

Φωτογραφίες: Μυρτώ Γρηγορίου