Long Goodbye

Το σημαντικότερο δεν είναι ότι η Αγγλία μας έχει προσφέρει τα καλύτερα στο metalcore εδώ και είκοσι-κάτι χρόνια, οδηγώντας εξελίξεις και τάσεις σε νέες κατευθύνσεις. Μπα, ο λόγος που στέκει ως Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του ήχου, κοιτώντας στα ίσα την πρωτοπόρα Αμερική, είναι μάλλον ότι πετά στο τραπέζι καινούργια ονόματα, με ταλέντο και προοπτικές, κάθε δεύτερη Τετάρτη. Οι Long Goodbye είναι μια από αυτές τις μπάντες, που ξεχωρίζει για το συνθετικό επίπεδο, την σιχαμερή ενέργεια αλλά και την ακάθαρτη βιαιότητα που φέρνει στο προσκήνιο.

Δεν είναι μυστικό πια ότι υπάρχει μια σταδιακή μετακίνηση του χώρου σε πιο old school και ακραίες μορφές, περίπου ως απάντηση (ίσως) στο κυρίαρχο ρεύμα του εμπορικού ήχου, που έχουν υιοθετήσει τα μεγάλα, καθιερωμένα ονόματα. Το έχουμε παρατηρήσει, αλλά χωρίς να βιαζόμαστε να το κάνουμε σημαία, δε θα παριστάνουμε πως μας αφήνει αδιάφορους, ή ότι δε μας γεμίζει αισιοδοξία κι ενθουσιασμό.

Οι Long Goodbye έφτασαν στα αυτιά μας για πρώτη φορά με το καινούργιο τους, τρίτο συνολικά, EP "A Whispered Promise Of Failure". Παρεμπιπτόντως, τί παίχτηκε φέτος και έχουμε γεμίσει με πολύ καλές «μικρές» κυκλοφορίες; Να υποθέσω ότι έχει να κάνει με στρατηγικές επιλογές που θα πρέπει να συνηθίσουμε; Ίσως. Τεσπά, πίσω στη συγκεκριμένη δουλειά. Τα δώδεκα περίπου λεπτά που κρατάει είναι γεμάτα δυνατά riff με έναν πολύ ογκώδη και συμπαγή ήχο, που όμως δεν είναι στα overproduced πρότυπα που μας ψιλό χαλάνε, τρομερά βαριά breakdown, αρκετό groove και έναν τραγουδιστή που δε σταματάει να καφρίζει στο όριο. Υπάρχουν στιγμές μελωδίας σουηδικών προτύπων, αλλά δεν είναι συνεχείς και δεν μονοπωλούν τη ροή ευτυχώς, αφήνοντας αρκετό χώρο σε περισσότερες συνθετικές επιλογές. Συχνά μάλιστα φτάνει στα όρια του myspace deathcore από μια hardcore (όχι beatdown όμως) σκοπιά τσεκάροντας τις αντοχές του μέσου ακροατού που περνάει για μια ιδέα.

Η πρόταση των Long Goodbye είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, ακούγεται απόλυτα ταιριαστή στις κλειστές σκηνές και των δύο πλευρών του πλανήτη και αφήνει ανυπομονησία για ένα πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ που ενδέχεται να μας απασχολήσει σοβαρά. Μέχρι τότε πάντως θα παίξουμε ξύλο με αυτά που έχουμε.